I SA/Gl 640/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 17 czerwca 2011 r. E. S. zawarła między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ów nie zawiera jakiegokolwiek odrębnego uzasadnienia. Z kolei w treści skargi skarżąca zarzuciła organom podatkowym, iż w toku postępowania administracyjnego naruszyły art. 120 i 121 ustawy Ordynacja podatkowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków." Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 2587/10, LEX nr 742363). W tym konkretnym przypadku wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w gruncie rzeczy nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Skarżąca nie podjęła nawet próby naprowadzenia Sądu na okoliczności, które wskazywałyby na ewentualne spełnienie przesłanek, o których wyżej mowa. Przedwczesna, i jako taka – niedopuszczalna, jest zaś na tym etapie postępowania analiza sprawy w kontekście przywołanego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej, którego organy podatkowe miałyby się w tej sprawie dopuścić. Ocena wniosku w tym kontekście mogłaby doprowadzić do zatarcia granicy pomiędzy rozpoznaniem wniosku w kwestii wpadkowej a rozpoznaniem skargi w ogólności. Godzi się na marginesie odnotować, że wykonanie decyzji dotyczących świadczeń pieniężnych, ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż wszelkie zobowiązania o charakterze pieniężnym mogą podlegać restytucji. Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.