I SA/Gl 65/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddziału w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Sygn. I SA/Gl 65/06 UZASADNIENIE Postanowieniem w sprawie zajęcia stanowiska wierzyciela z dnia [...] r., nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art. 17 § 1 i art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), nie uwzględnił zarzutów J. W. zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym składek na ubezpieczenie społeczne za okres od [...] 1995 r. do [...] 1996 r. Nie zgodził się bowiem z poglądem dłużnika, że zobowiązanie publicznoprawne objęte postępowaniem egzekucyjnym uległo przedawnieniu. Zakład stwierdził zarazem, że zgodnie z art. 83c § 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) na postanowienie to zażalenie nie przysługuje. Postanowienie z dnia [...] r., które doręczono J. W. w dniu [...] 2005 r., zostało przez tego dłużnika zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 25 listopada 2005 r. (data nadania). Skarżący złożył także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując na wspomniane pouczenie o treści art. 83c § 2 ustawy z 1998 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestią, jaką w rozpatrywanej sprawie należy rozważyć w pierwszej kolejności, jest problem dopuszczalności skargi na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia przesądza bowiem o możliwości zbadania zasadności najpierw wspomnianego wniosku o przywrócenie terminu, a następnie samej skargi. Przystępując do oceny rzeczonej dopuszczalności, stwierdzić trzeba, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Skarga na postanowienie może być zatem uznana za dopuszczalną jedynie wtedy, gdy dotyczy jednego ze wskazanych trzech rodzajów tych aktów administracyjnych. Odnosząc tę regulację do postanowienia stanowiącego przedmiot skargi w niniejszej sprawie, podkreślić najprzód wypada, że niewątpliwie nie może ono być zaliczone do pierwszego rodzaju aktów wymienionych w przywołanym art. 3 § 2 pkt 2, ponieważ nie służy na nie zażalenie. Wynika to wprost z treści przywołanego w zaskarżonym postanowieniu art. 83c ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.). Zgodnie z nią od wydanych w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje. W przepisie tym przełamano więc zasadę określoną w art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), według której na tego rodzaju postanowień można wnosić zażalenia. Nie ulega również wątpliwości, że analizowane postanowienie nie może być uznane ani za rozstrzygające sprawę co do istoty, ani za kończące postępowanie. Taki charakter prawny ma bowiem postanowienie organu egzekucyjnego rozstrzygającego zgłoszone zarzuty, wydane na podstawie art. 34 § 4 ustawy z 1966 r. m. in. po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Dla wniosku tego nie ma przy tym znaczenia fakt, że w myśl art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wypowiedź wierzyciela m. in. w zakresie zarzutów wskazujących na przedawnienie egzekwowanego obowiązku, jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W świetle dotychczasowych uwag stwierdzić trzeba, że skarga na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalna i dlatego na postawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją odrzucić bez rozstrzygania kwestii związanych z terminem do jej wniesienia.