I SA/Gl 656/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia zwolnić skarżących od kosztów sądowych. Odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, H.Z. i A. Z.wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi (patrz pismo z dnia 3 lipca 2014 r.). Z kolei w nadesłanym w tym samym czasie urzędowym formularzu skarżący wnieśli o zwolnienie ich do kosztów sądowych. W motywach wniosku oświadczyli (patrz druk PPF z dnia 4 lipca 2014 r.), że H. Z. ma 74 lata i jest emerytem niezdolnym do pracy od 1993 r. Drugi ze skarżących mieszka razem z ojcem i ma 44 lata. A.Z. jest bezrobotny; stara się przy tym o uruchomienie własnej działalności gospodarczej w branży usługowej. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący posiadają dom o pow. 105 m2 usytuowany na działce o pow. 684 m2. Posiadają nadto łąkę o powierzchni 17 arów. Jedynym źródłem dochodu w ich wspólnym gospodarstwie pozostaje emerytura H. Z. w kwocie 1097,53 zł. W oparciu o nadesłane przez skarżących dokumenty źródłowe ustalono nadto, że w ich gospodarstwie ponoszone są stałe wydatki, w tym z tytułu: gospodarki odpadami (17 zł); usług telekomunikacyjnych (26,78 zł); zobowiązań podatkowych (ok. 31 zł); zużycia energii elektrycznej (ok. 84 zł – średnia z czterech miesięcy); dostawy wody (ok. 20 zł). Ustalono nadto, że skarżący zwracali się już uprzednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o przyznanie prawa pomocy, a ich wnioski rozpatrywano na ogół pozytywnie. Mocą postanowienia z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 731/12 zwolniono ich od kosztów sądowych, akcentując w ustaleniach faktycznych, że jedynym źródłem dochodu ich wspólnego gospodarstwa jest świadczenie H. Z. w kwocie 1041,03 zł. Postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. referendarz sądowy tutejszego Sądu ustanowił na dla H. Z. adwokata w sprawie o sygn. II SA/Gl 1603/13. Z kolei postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. tutejszy Sąd zwolnił ww. skarżącego od wpisu sądowego od skargi w kwocie przekraczającej 100 zł w sprawie o sygn. II SA/Gl 513/14. Ostatnio, mocą postanowienia z dnia 7 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 174/13 przyznano obu skarżącym prawo pomocy w zakresie całkowitym. Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżących, posiłkując się ustaleniami dokonanymi w wyżej wymienionych orzeczeniach zapadłych w tutejszym Sądzie, stwierdzić trzeba, że w przypadku skarżących zachodzą okoliczności, które pozwalają na uwzględnienie ich żądania. Przyjęto bowiem, że dochód skarżących stanowi kwotę bez mała 1100 zł. Z kolei stałe udokumentowane w tej sprawie wydatki wynoszą około 180 zł, przy czym doświadczenie życiowe podpowiada, że na potrzebę rozpoznania niniejszego wniosku skarżący nie wspomnieli jeszcze o innych, niezbędnych wydatkach takich jak zakup opału czy lekarstw. Przyjęto zatem w tej sprawie, że kwota jaka pozostaje do dyspozycji jednego skarżącego z przeznaczeniem na żywność, ubrania i środki higieny to co najwyżej 420 zł. Kwota ta nie pozwoli na partycypację w kosztach sądowych. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.