I SA/Gl 664/14

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosków skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a ustanowić skarżącemu radcę prawnego Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Podkreślił, że ma na utrzymaniu żonę i osiąga dochody z działalności gospodarczej, które są jednak niewielkie ze względu na ciążące na nim zobowiązania. Wnioskodawcy niedawno przyznano prawo pomocy w niniejszym postępowaniu – postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r. zwolniono go od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczająca kwotę 100 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym nie tylko zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, lecz także ustanowienie radcy niepołączone z całkowitym zwolnieniem od takich kosztów – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uznać wypada, że w przypadku skarżącego ta przesłanka została spełniona. Niedawno przecież na podstawie obszernego materiału źródłowego przyznano mu już prawo pomocy w zakresie częściowym, choć w innej formie, polegającej na częściowym zwolnieniu od kosztów sądowych, przyjmując, iż bez wspomnianego uszczerbku może on uiścić zaledwie kwotę 100 zł. Ocenę tę wypada podtrzymać, gdyż trudno podejrzewać, by mogła się ona zdezaktualizować przez tak krótki czas, w szczególności by sytuacja wnioskodawcy uległa znaczącej poprawie; nie ujawniły się też jakiekolwiek okoliczności, które podawałyby tę ocenę w wątpliwość. Oznacza to, że kolejny wniosek skarżącego musi być uwzględniony, ponieważ z pewnością suma potrzebna na opłacenie radcy prawnego z wyboru jest wyższa niż wskazana kwota wyznaczona jako granica możliwej finansowej partycypacji w kosztach postępowania. Ponownie należy odnotować te elementy ustalonego uprzednio stanu faktycznego, które przemawiają na rzecz takiej konkluzji. I tak skarżący uzyskuje niewielkie przychody z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, ponosząc jednak spore łączące się z nią koszty, m.in. na najem pojazdu, konieczny po sprzedaży licytacyjnej pojazdu, który był wcześniej przez niego wykorzystywany. Ma on przy tym na utrzymaniu żonę, która jedynie sporadycznie osiąga niewielkie dochody. Wreszcie zamieszkuje on w lokalu bez tytułu prawnego, nie będąc w stanie spłacić zaległości w wysokim czynszu najmu. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.