I SA/Gl 675/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., działając jako wierzyciel (będąc jednocześnie organem egzekucyjnym) na podstawie art. 23 § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), dalej: u.p.e.a., rozpatrzył wniosek M. W. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...] i dotyczącego nieuregulowanej należności z tytułu kary porządkowej. W postanowieniu powyższym Dyrektor Izby Celnej w K. nie wyraził zgody na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to, doręczone zobowiązanemu w dniu 8 kwietnia 2013 r. zawierało informację, że nie służy na nie zażalenie. Zawierało także wskazanie, że w świetle art. 23 § 1, art. 23 § 3a oraz art. 23 § 6 i 7 u.p.e.a. stanowić będzie ono podstawę do wydania rozstrzygnięcia przez organ nadzoru, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w K. w zakresie zgłoszonego żądania. Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Postanowieniu temu zarzucił brak analizy sprawy, "arogancję biurokratyczną" oraz zastosowanie interpretacji przepisów "wygodnej" dla organu administracyjnego. Skarżący wniósł jednocześnie o "wstrzymanie postępowania egzekucyjnego". Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. W myśl z kolei art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu zaakcentować trzeba – mając na uwadze przedmiot skargi - że na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zwrócić trzeba uwagę, że treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. jednoznacznie wskazuje na możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego postanowień, wydanych w postępowaniu egzekucyjnym, lecz jedynie takich, na które służy zażalenie. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z treścią art. 23 § 8 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego służy zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Podkreślenia wymaga, że na postanowienie wierzyciela w sprawie wyrażenia zgody na wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego, wydane w trybie art. 23 § 7 u.p.e.a., skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, gdyż rozstrzygnięcie to nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 23 § 8 u.p.e.a. W ostatnio wymienionym przepisie mowa jest bowiem o postanowieniu, wydanym przez organ nadzoru, którym w tym wypadku jest dyrektor izby skarbowej. Przepis ten nie dotyczy natomiast postanowień wydanych przez wierzyciela w sprawie wyrażenia zgody na wstrzymanie przez organ nadzoru czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego. Inna wykładnia przepisu art. 23 § 8 u.p.e.a. oznaczałaby, że wierzycielowi służy zażalenie na własne postanowienie, co byłoby absurdalne (tak WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Łd 1598/06, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Akcentuje się, że "żaden przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wyrażenia zgody na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Możliwości wniesienia takiego zażalenia nie przewiduje także kodeks postępowania administracyjnego. W konsekwencji na powyższe zażalenie nie przysługuje zażalenie" (tak WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 27 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 741/07, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 441089). Zatem, wobec ustalenia, że na postanowienie w sprawie wyrażenia zgody na wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego, wydane w trybie art. 23 § 7 u.p.e.a., nie przysługuje zażalenie, należy przyjąć, że również nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (stanowisko analogiczne wyrażono m.in. w wyżej cytowanym postanowieniu WSA w Łodzi oraz w postanowieniu tego Sądu z dnia 11 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 29/09, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Końcowo zwrócić trzeba uwagę skarżącemu, iż skarga do sądu administracyjnego w kwestii wstrzymania postępowania egzekucyjnego przysługiwać będzie dopiero po wyczerpaniu trybu postępowania przed organami administracji publicznej. Stanowiące przedmiot skargi w niniejszej sprawie postanowienie wierzyciela – na co słusznie zwrócił uwagę organ w tymże postanowieniu – będzie bowiem stanowiło podstawę do wydania rozstrzygnięcia przez organ nadzoru (Dyrektora Izby Skarbowej w K.), od którego to rozstrzygnięcia służyć będzie zażalenie, zgodnie z art. 23 § 8 u.p.e.a. Dopiero na postanowienie, wydane w wyniku rozpatrzenia tego zażalenia, przysługiwać będzie skarga do sądu administracyjnego. Reasumując, tylko gdy przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.), istnieje możliwość wniesienia skargi na takie rozstrzygnięcie. Obowiązujące przepisy nie przewidują natomiast możliwości wniesienia zarówno zażalenia na postanowienie wierzyciela, wydane na podstawie art. 23 § 7 u.p.e.a., ani też skargi do sądu administracyjnego na takie postanowienie. Okoliczność ta stanowi podstawę do odrzucenia skargi z mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 tej ustawy, co też orzeczono w sentencji postanowienia.