I SA/Gl 677/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w kwestii zażalenia skarżącej z dnia 7 kwietnia 2014 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2014 r. postanawia odrzucić zażalenie. W dniu 10 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie, jakie skarżąca wniosła po terminie na postanowienie z dnia 13 stycznia 2014 r. o odmowie przyznania jej prawa pomocy. Odpis postanowienia z dnia 10 marca 2014 r. doręczono skarżącej w dniu 31 marca 2014 r. W dniu 7 kwietnia 2014 r. skarżąca wniosła: zażalenie na postanowienie z dnia 10 marca 2014 r. i wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został załatwiony odmownie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r., a stwierdzenie prawomocności tego orzeczenia stało się możliwe w dniu 6 czerwca 2015 r. Wówczas uprawomocniło się postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2015 r. o odrzuceniu zażalenia skarżącej na postanowienie z dnia 2 marca 2015 r. o odrzuceniu zażalenia, jakie skarżąca wniosła na postanowienie z dnia 23 października 2014 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 4 sierpnia 2014 r., którym odrzucono jej zażalenie na wyżej wskazane postanowienie z dnia 9 czerwca 2014 r. Mając na względzie powyższe, Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał w dniu 17 czerwca 2015 r. zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 7 kwietnia 2014 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia tego zażalenia. W odpowiedzi skarżąca wystąpiła z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, jednakże w dniu 22 lipca 2015 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził pozostawić ten wniosek bez rozpoznania, a rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone. Dlatego na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 września 2015 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 17 czerwca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia, zaznaczając, że niewykonanie wezwania w terminie siedmiu dni skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Doręczenie skarżącej wskazanego wezwania miało następujący przebieg. W dniu 11 września 2015 r. przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej D. [...]. Jednocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o złożeniu tej przesyłki w placówce pocztowej oraz o możliwości jej odbioru. Powtórnie uczyniono to w dniu 21 września 2015 r., natomiast w dniu 28 września 2015 r. przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją, że nie została podjęta w terminie. Kwota należna tytułem wpisu od zażalenia jak dotąd nie została uiszczona. W piśmie wniesionym w dniu 8 października 2015 r. skarżąca poinformowała, że – w związku z powziętą wiedzą o zwróconej przesyłce – domaga się ponownego jej doręczenia. Pismo to podpisał W. G. jako prezes zarządu skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zażalenie skarżącej z dnia 7 kwietnia 2014 r. podlega odrzuceniu jako nieopłacone. Stosownie bowiem do art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od zażalenia, pobiera się wpis. Z kolei na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest zażalenie – jego odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Mając to na względzie, odnotować trzeba, że w myśl art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W razie niemożności doręczenia w ten sposób pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Zarazem w oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie skarżącej do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia wniesionego w dniu 7 kwietnia 2014 r. była dwukrotnie awizowana (wpierw – w dniu 11 września 2015 r.; powtórnie – w dniu 21 września 2015 r.), po czym została zwrócona nadawcy w dniu 28 września 2015 r. Świadczą o tym adnotacje operatora pocztowego umieszczone na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki. Jednocześnie w aktach sprawy brak dokumentów, które podawałaby w wątpliwość wiarygodność oświadczeń złożonych w tym zakresie, w szczególności dowodów takich nie przedstawiła skarżąca. W świetle powołanego art. 73 § 4 p.p.s.a. oznacza to, że skutek doręczenia wspomnianej przesyłki nastąpił w dniu 25 września 2015 r. Zarazem za bezpodstawne uznać należy domaganie się ponownego jej doręczenia. W rezultacie niezbędnym staje się stwierdzenie, że wpis od zażalenia z dnia 7 kwietnia 2014 r. skarżąca powinna była zapłacić najpóźniej w piątek 2 października 2015 r., czego wszak nie uczyniła. Z tego względu zażalenie to należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.