I SA/Gl 681/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Dorota Kozłowska, Protokolant starszy referent Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ulgi płatniczej - umorzenia zaległości podatkowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 207 § 1, § 2, art. 208 § 2, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej: O.p.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015, poz. 1659 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania p. J. P. (dalej: strona, podatnik, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013 – 2015, należnego za nieruchomość położoną w K. przy ulicy [...] w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia na wstępie opisano dotychczasowy przebieg postępowania. W tym zakresie wskazano, że organ I instancji decyzją z dnia [...] r. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego strony z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013-2015, za lokal użytkowy usytuowany w K. przy ul. [...]. Od decyzji tej podatnik nie wniósł odwołania, stąd stała się ona ostateczna, a zobowiązanie podatkowe w niej określone, nie zapłacone w terminie płatności stało się zaległością podatkową. Podatnik w odpowiedzi na w/w decyzję, pismem z dnia 9 stycznia 2017 r.,sprecyzowanym pismem z dnia 30 stycznia 2017 r. wniósł o umorzenie zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013-2015 w wysokości [...] zł. Ze względu na to, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A z głównym miejscem prowadzenia działalności w S. przy ul. [...] lokal [...], która została zawieszona z dniem 9 stycznia 2017 r., pismem z dnia 13 lutego 2017 r. organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o umorzenie zaległości podatkowej poprzez dołączenie dokumentów i udzielenie informacji wymaganych przepisami regulującymi zasady udzielania pomocy publicznej, niezbędnych do rozpatrzenia złożonego wniosku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 28 lutego 2017 r. podatnik poinformował, iż zaszło nieporozumienie, albowiem nie oczekuje umorzenia zaległości, lecz uporządkowania finansów w przedmiotowej sprawie, równocześnie wnosząc o zaliczenie wpłaconej na konto B w K. kwoty 9.148,75 zł na poczet podatku od nieruchomości za lata 2013-2015. W konsekwencji powyższego, organ I instancji decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 208 § 2 O.p. umorzył postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013 - 2015 należnego za przedmiotową nieruchomość, z uwagi na wycofanie żądania strony w tym zakresie. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia podatnik podniósł, że decyzja jest wysoce krzywdząca, wręcz nieetyczna, albowiem sporna kwota 9.148,75 zł pokrywa niemalże w całości żądaną sumę podatku od nieruchomości za lata 2013-2015 ustaloną w decyzji z dnia [...] r.. Kwota ta została w całości przez stronę zapłacona i pozostaje do dnia dzisiejszego na koncie B w K. W uzasadnieniu odwołania podatnik zakwestionował sposób rozliczenia z B w K. za użytkowanie lokalu i oświadczył, że wszystkie noty i faktury były regulowane terminowo. Zaproponował rozwiązanie problemu w drodze mediacji i wyraził oczekiwanie na wskazanie terminu i miejsca spotkania z osobami kompetentnymi do podjęcia decyzji. W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i procesowego i zasadne jest jej utrzymanie w obrocie prawnym. Uzasadniając to stanowisko organ II instancji wskazał, że postępowanie w przedmiocie ulgi w spłacie podatku poprzez umorzenie zaległości podatkowej zostało uregulowane w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa (art. 67a § 2 O.p.). W świetle przywołanej regulacji Kolegium stwierdziło, ze postępowanie w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej wszczynane jest przez organ podatkowy na wniosek podatnika. Udzielenie takiej ulgi uwarunkowane jest wystąpieniem w sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika" bądź przesłanki "interesu publicznego". Pojęcia te stanowią klauzule generalne odsyłające do ocen pozaprawnych, a zatem brak jest określonego katalogu kryteriów uzasadniających wystąpienie tych przesłanek. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 60/11). Należy go rozumieć możliwie szeroko, jednakże jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1489/10). Nie ulega jednak wątpliwości, iż ważnego interesu podatnika w żadnej mierze nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości. Z kolei istnienie przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z powszechnym obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów płacenia podatków, a przy jego ocenie należy uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej pomocy. Jednocześnie organ II instancji, odwołując się do orzecznictwa, wyjaśnił, że zgodnie z art. 67 a § 1 pkt 3 O.p., organ "może" podjąć decyzję o uldze w wykonaniu podatku, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego może także odmówić jej zastosowania, jeżeli uzasadni tę odmowę w sposób spełniający rygory i standardy określone w art. 210 § 4 O.p. Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych zaistniałych w niniejszej sprawie Kolegium wskazało, że wniosek podatnika z dnia 30 stycznia 2017 r. nie zawierał wszystkich, wymaganych przepisami prawa regulującymi udzielenie pomocy w spłacie zaległości, danych i informacji koniecznych do stwierdzenia wystąpienia w sprawie "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu podatnika". Organ I instancji zasadnie zatem wezwał podatnika do uzupełnienie wniosku. Wycofanie tego wniosku w piśmie podatnika z dnia 28 lutego 2017 r. obligowało organ I instancji do umorzenia postępowania w sprawie. Rozstrzygnięcie takie znajduje swoje normatywne uzasadnienie w treści art. 208 § 2 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu. Dalej, nawiązując do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium wyjaśniło, iż przedmiotem postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości, wszczętego wnioskiem strony jest analiza wystąpienia w sprawie przesłanki "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu podatnika", uzasadniających umorzenie zaległości. W postępowaniu tym nie jest więc dopuszczalne kwestionowanie postępowania organu w przedmiocie dokonania wzajemnych potrąceń czy też stosownego przeksięgowania, jak również podejmowanie mediacji w sprawie, albowiem wykracza to poza ramy przedmiotu postępowania tu: umorzenia zaległości podatkowych. Kolegium nadmieniło, iż w aktach sprawy znajduje się pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...], znak: [...] przekazujące korespondencję podatnika zawierającą żądanie zaliczenia wpłaconej i pozostającej na koncie B K. kwoty 9.148,75 zł na poczet podatku od nieruchomości za lata 2013-2015 do Dyrektora B w K., o czym podatnik został powiadomiony, co wszczęło postępowanie w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż zakres kontroli instancyjnej organu drugiej instancji ograniczony jest ramami zakreślonymi przedmiotem niniejszego postępowania, co oznacza, iż w niniejszym postępowaniu nie jest dopuszczalne weryfikowanie prawidłowości dokonywanych z B K. rozliczeń, wystawiania przez B K. faktur i not. Okoliczności te pozostają poza przedmiotem postępowania odwoławczego. W jego toku organ odwoławczy ocenia bowiem zgodność wydanej decyzji z przepisami prawa podatkowego materialnego, jak i procesowego, z kolei odwołanie od decyzji, zgodnie z treścią art. 222 O.p. powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Przy rozpatrzeniu odwołania Kolegium ma ustawowe kompetencje do tego, aby rozpoznać sprawę w granicach złożonego odwołania, natomiast nie jest uprawnione do dokonywania oceny zgodności z prawem sposobów postępowania innych organów w odrębnych postępowaniach. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucając "brak wnikliwego prześledzenia sprawy i wzięcia pod uwagę wszystkich faktów dotyczących niniejszej sprawy" wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zaskarżone orzeczenie jest "wysoce niesprawiedliwe i krzywdzące dla jego przedsiębiorstwa." W ocenie skarżącego, Kolegium nie wzięło pod uwagę wszystkich faktów dotyczących niniejszej sprawy, a przedsiębiorstwo skarżącego do dnia dzisiejszego nie otrzymało odpowiedzi na pytania zawarte w korespondencji z Urzędem Miasta K.. Skarżący wyraził przekonanie, iż "odmowa zakończenia sprawy w formie umorzenia może nieść za sobą niekorzystne dla niego konsekwencje, ale nie może być zgody na takie aroganckie postępowanie urzędników, jakie mnie spotkało w sprawie".   Skarżący, wskazując, iż postępowanie urzędników "upokarza obywatela" i "próbuje ukryć błędy", podniósł, iż do dnia dzisiejszego nie wyjaśniono, dlaczego sprawa, w której urzędnicy sami sobie wyznaczyli 30-dniowy termin, pomimo jakichkolwiek przeciwwskazań nie została załatwiona ponad 1000 dni, co spowodowało straty przedsiębiorstwa w wysokości 9.149 zł, a bieg sprawie nadano dopiero po pisemnej rezygnacji skarżącego. Wskazał także, iż nie podano podstawy prawnej wyliczenia podatku od nieruchomości, gdyż według tej, na którą powołuje się Urząd powinna być o wiele niższa (ok. 50%). Skarżący zakwestionował również uniemożliwienie mu bezpośredniego spotkania z urzędnikami celem stwierdzenia stanu faktycznego w obiekcie przy ulicy [...], co skutecznie pozbawiło go prawa do obrony. Jednocześnie skarżący oświadczył, że był wielokrotnie zapewniany, iż opłata za bezumowne korzystanie z lokalu pokrywa całość kosztów z tym związanych i wskazał, że straty, jakie z tego tytułu poniosło jego przedsiębiorstwo są równe z żądaną wysokością podatku od nieruchomości. Wytknął także organom, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał odpowiedzi na zadane w korespondencji pytania dotyczące podstawy naliczania podatku. Nieskorzystanie z propozycji mediacji i odmowa przeprowadzenia dokonania wizji lokalnej opodatkowanego obiektu pozbawiło stronę prawa do obrony. W ocenie skarżącego "obowiązek podatkowy za bezumowny okres korzystania z obiektu nie powinien w ogóle zaistnieć a zapłacony przez przedsiębiorstwo podatek za okres korzystania zgodnie z zawartą umową został wyliczony nieprawidłowo", co strona sygnalizowała w korespondencji. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że rezygnacja z umorzenia podatku była poparta zapewnieniami urzędników B będącymi przedstawicielami Prezydenta Miasta K., że za okres bezumownego korzystania z lokalu podatek od nieruchomości nie będzie naliczany, zatem kwota opłat wynikająca z not obciążeniowych pokrywa w całości należności, a przedsiębiorstwo nie ponosi straty z tytułu braku możliwości odliczenia podatku VAT. Skarżący zarzucił organowi podatkowemu, że przez okres trzech lat nie informowano go w ogóle o ewentualnych zadłużeniach przedsiębiorstwa. Wyjaśnił, że jako właściciel małego przedsiębiorstwa nie był zobowiązany posiadać wiedzy z zakresu prawa podatkowego i miał prawo zaufać urzędnikom - osobom zaufania społecznego wykonującym swoje obowiązki rzetelnie, że przekazują mu informacje zgodne z prawem. Tylko dlatego, że działał w zaufaniu do organu, przez 3 lata nie podpisywał umowy (choć nie było ku temu jakichkolwiek przeszkód). W tym stanie rzeczy żądanie dodatkowej opłaty, którą byłby ewentualny podatek od nieruchomości, uważa za próbę wyłudzenia. Skarżący podniósł także, iż nie wyjaśniono mu, dlaczego B w K. w czasie umowy najmu przeszło z wystawiania faktur VAT na noty za bezumowne korzystanie z lokalu, po czym po trzech latach "bez jakichkolwiek wyjaśnień wystawiało faktury VAT pomimo dalszego korzystania z lokalu bez umowy". Niezrozumiały pozostaje dla skarżącego "fakt zawarty w piśmie z dnia 27 kwietnia 2017 r., w którym to jest sugerowany sposób zdobycia dowodów i wyjaśnienie faktów w przedmiotowej sprawie a równolegle bez wyjaśnienia powyższego SKO wydało orzeczenie". Wobec powyższego skarżący wyraził przekonanie, że "Sąd został postawiony w mało komfortowej sytuacji, gdyż stosując tylko literę prawa i utrzymując w mocy decyzje SKO zalegalizuje poniekąd takie postępowanie urzędników a chyba nie o to chodziło ustawodawcy podczas tworzenia prawa". W opinii skarżącego, gdyby Sąd "zastosował i literę i ducha prawa to racja pozostaje po jego stronie", gdyż przedsiębiorstwo nie może ponosić odpowiedzialności za błędy urzędnicze. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało w całości dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. skarżący wnosił i wywodził jak w skardze. Pokreślił, że poinformowano go, iż za okres, w którym nie obowiązuje umowa dotycząca lokalu nie ma obowiązku płacenia podatku od nieruchomości. Złożył do akt kserokopie decyzji wymiarowych organu I instancji z dnia [...]r. dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2012 – 2016 oraz decyzje tego samego organu z dnia [...]r., którym zmieniono z urzędu wspomniane wyżej decyzje, obniżając znacznie kwoty podatku od nieruchomości. Oświadczył, że nie odwoływał się od tych decyzji i wskazał, że w jego odczuciu "zapłacił wszystko co miał zapłacić, wobec czego nie godzi się na umorzenie postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.). Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...]r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej skarżącego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013 – 2015, należnego za lokal użytkowy położony w K. przy ul. [...]. Bezsporne jest, że – jak wynika z akt sprawy – skarżący w piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r. złożył wniosek o umorzenie zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013 – 2015 r., wskazując, że: "proszę o umorzenie podatku tj. kwoty [...] zł od nieruchomości wynikającego z Decyzji z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2013 – 2015". Pismem z dnia 13 lutego 2017 r. organ I instancji wezwał podatnika, będącego przedsiębiorcą, który z dniem 9 stycznia 2017 r. zawiesił działalność gospodarczą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o umorzenie zaległości podatkowej poprzez wskazanie czy ubiega się on o ulgę, która nie stanowi pomocy publicznej, a w przypadku niespełnienia warunków uprawniających do udzielenia ulgi, która nie stanowi pomocy publicznej wskazanie czy strona ubiega się o pomoc de minmis czy też ewentualnie przyznana ulga będzie stanowić dla strony pomocy publiczną, o której mowa w art. 67 b § 1 pkt 3 O.p. oraz opisane szczegółowe w wezwaniu udokumentowanie udzielonej odpowiedzi. Organ zastosował się zatem do wymogu, zgodnie z którym otrzymawszy wniosek przedsiębiorcy o udzielenie ulgi organ powinien w pierwszej kolejności ustalić, o jakiego rodzaju ulgę podatnik się ubiega i w zależności od tego ewentualnie wezwać stronę do przedłożenia stosownych dokumentów. Dopiero, gdy przedsiębiorca przedłoży niezbędne dokumenty, z których będzie wynikało, że spełnia warunki do ubiegania się o pomoc określoną w art. 67b § 1 pkt 1-3 o.p., organ powinien poddać wniosek ocenie pod kątem kryteriów właściwych dla danego typu pomocy (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 164/16, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Bezsporne jest także, iż odpowiadając na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 28 lutego 2017 r. oświadczył, że zaszło nieporozumienie i nie oczekuje on "umorzenia, lecz uporządkowania finansów w przedmiotowej sprawie". W uzasadnieniu tego stwierdzenia wskazał w szczególności, że jego przedsiębiorstwo ze względu na zaniedbanie urzędnicze powinno być zwolnione z podatku od nieruchomości za lata 2013 – 2015, gdyż jego koszt został już poniesiony przez niego w terminowo opłaconych notach zawyżonych o podatek VAT. Nadto podniósł, że powinien mieć możliwość ubiegania się o zwrot nakładów poniesionych na remonty i bieżące utrzymanie lokalu. Materialnoprawną podstawę orzekania organów podatkowych w przedmiocie ulg płatniczych stanowi art. 67 a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe. Z kolei art. 67b § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a. Pomijając szczegółowe rozważania dotyczące wzajemnych relacji między tymi przepisami, które nie są jednolicie określane w orzecznictwie sądów administracyjnych, podkreślić należy, że postępowanie dotyczące udzielania ulgi płatniczej wszczynane jest zawsze na wniosek podatnika, niezalenie od tego, czy wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, czy też nie. Decyzja w przedmiocie ulgi płatniczej wydana bez wniosku uprawnionego podmiotu podlega stwierdzeniu nieważności jako wydana bez podstawy prawnej, na co wskazywano już w wyroku NSA z dnia 17 listopada 1995 r., sygn. akt III SA 52/95 (publ. POP 1997/4/117) wydanym na gruncie ustawy z dnia 19 grudnia 1990 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r., Nr 108, poz. 486). Zgodnie z art. 208 § 2 O.p. organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu. W sytuacji, gdy skarżący jednoznacznie wskazał, że zaszło nieporozumienie i nie oczekuje on "umorzenia, lecz uporządkowania finansów w przedmiotowej sprawie", to zasadnie zastosowano w niniejszej sprawie zacytowaną wyżej regulację. Odnosi się ona do postępowań wszczętych, tak jak w niniejszej sprawie, na wniosek strony. Jej zastosowanie wymaga wyrażenia przez wnioskodawcę, że nie podtrzymuje wyartykułowanego wcześniej żądania, co w niniejszej sprawie także miało miejsce. Jedyną stroną omawianego postępowania był skarżący, więc o sprzeciwie innych stron postępowania nie może być mowy. Wbrew twierdzeniom skargi, umorzenie postępowania w niniejszej sprawie nie zagrażało interesowi publicznemu. Wskazać bowiem należy, że w postępowaniu o umorzenie zaległości podatkowej nie jest możliwe skuteczne kwestionowanie działania innych organów w zakresie wynajmowania lokali, zawierania umów dotyczących ich udostępniania przedsiębiorcom, czy też rozliczania wpłat dokonywanych przez osoby zajmujące takie obiekty. W postępowaniu dotyczącym umorzenia zaległości podatkowej nie można także skutecznie kwestionować decyzji ustalających wymiar podatku, co możliwe jest wyłącznie poprzez wniesienie odwołania od decyzji wymiarowych, względnie żądanie wzruszenia tych rozstrzygnięć w trybie nadzwyczajnym. Podkreślenia także wymaga, że znajdującym się w aktach sprawy pismem z dnia 14 marca 2017 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. przekazał korespondencję skarżącego (pisma z dnia 9 stycznia 2017 r., z dnia 30 stycznia 2017 r. oraz z dnia 28 lutego 2017 r.) zawierającą żądanie zaliczenia wpłaconej i pozostającej na koncie B K. kwoty [...] zł na poczet podatku od nieruchomości za lata 2013-2015 do Dyrektora B w K., o czym powiadomiono stronę odrębnym pismem, doręczonym jej w dniu 27 marca 2017 r. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.