I SA/Gl 682/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Starszy specjalista Anna Oklecińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za rok 2016 oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, dalej: O.p.), po rozpatrzeniu odwołania A. P. (dalej: podatnik, skarżący) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...], w sprawie podatku rolnego za rok 2016. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] ustalił wobec podatnika oraz J. S., H. K. i C. K. (dalej: uczestnicy postępowania) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za rok 2016, w kwocie [...]zł. Do opodatkowania przyjął użytki rolne o powierzchni [...]ha. Podatnik złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji i zarzucił, że została ona wydana niezgodnie z ewidencją gruntów, a ponadto organ niewłaściwie wskazał podatników, na których ciąży zobowiązanie podatkowe. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy na wstępie swoich rozważań omówił przepisy art. 1, 2, 3, 4, 6a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1892, obecnie t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1256, dalej: u.p.r.) określające podstawę opodatkowania podatkiem rolnym, obowiązek podatkowy, wskazujące krąg podatników oraz definicję gospodarstwa rolnego. Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 725, dalej: u.p.g.k.), podstawę między innymi wymiaru podatków i świadczeń oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te są wiążące dla organów podatkowych, a wypis z rejestru gruntu jest zgodnie z art. 194 § 1 O.p. dokumentem urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organy podatkowe są zatem przede wszystkim związane klasyfikacją gruntów wynikającą z ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym będzie prawidłowa, jeżeli odpowiada wszystkim przesłankom stawianym przez przepisy prawa. Powinna zatem być wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego, a także w zgodzie z przepisami regulującymi postępowanie podatkowe. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i wydał decyzję zgodnie z przepisami prawa. W toku postępowania ustalono, że z ewidencji gruntów wynikało i nadal wynika, że jako właściciele użytków figurują M. D. z udziałem 1/2, A. P. z udziałem 1/4 oraz J. S. z udziałem1/4. Natomiast w toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że właścicielami przyjętych do opodatkowania gruntów są inne osoby, aniżeli wskazane w ewidencji. Ustalono bowiem, że M. D. zmarła, a postępowanie w sprawie nabycia spadku po zmarłej zostało zakończone postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...], sygn. [...]. Zgodnie z treścią postanowienia spadek po zmarłej M. D. nabyły córki, tj. H. K. i C. K.. Tym samym krąg podatników podatku rolnego został ustalony w sposób prawidłowy. Natomiast nieaktualny wpis w ewidencji gruntów w zakresie właścicieli nieruchomości w stosunku do treści prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku nie może mieć charakteru wiążącego. W takiej sytuacji organ podatkowy nie mógł pominąć postanowienia o nabyciu spadku, dając mu prymat pierwszeństwa przed nieaktualnym już wpisem do ewidencji gruntów. Organ odwoławczy wskazał także, że podatnik podnosi, że prawidłowe imię siostry jego ojca S. to M., nie M., zaś imię M. nosiła siostra jego babki A.. Jednakże w świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji tj. aktu urodzenia, aktu zgonu, postanowienia o nabyciu spadku oraz o dziale spadku a także decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w B. z dnia [...] wszelkie wątpliwości związane z prawidłowym imieniem zmarłej M. D. zostały rozwiane. Tym samym krąg podatników został ustalony w sposób prawidłowy. Następnie organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji przyjął do opodatkowania użytki rolne o powierzchni [...] ha pomijając powierzchnię nieużytków, tj. [...] ha. W myśl art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Organ podatkowy nie mógł więc do ogólnej powierzchni podlegających opodatkowaniu użytków rolnych doliczyć powierzchni nieużytków. Nieużytki w myśl z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1445 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.) podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Natomiast zgodnie z art. 6c u.p.r., łączne zobowiązanie pieniężne wymierzone może zostać wówczas, gdy na tym samym podatniku (osobie fizycznej) ciążą zobowiązania podatkowe z tytułu podatku rolnego oraz jednocześnie z tytułu podatku od nieruchomości lub podatku leśnego. Warunkiem niezbędnym do wymierzenia łącznego zobowiązania pieniężnego jest więc istnienie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i np. w podatku od nieruchomości. Natomiast w przedmiotowej sprawie brak było możliwości konkretyzacji zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości (podatek ten wynosi 0 zł - z uwagi na zwolnienie nieużytków z podatku od nieruchomości). Tak więc organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał wymiaru tylko jednego podatku - rolnego. W skardze na decyzję organu odwoławczego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - przez ich niezastosowanie polegające na wyciągnięciu dowolnych, nie znajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym wniosków w ustaleniu podatku od nieruchomości, w pominięciu stanu faktycznego jaki zapisano w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo B.. Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są zapisy ewidencji gruntów i budynków. Dane zapisane w ewidencji dla organów podatkowych mają decydujące znaczenie dla opodatkowania. Należy je uwzględniać, nawet gdy zawierają błędne dane. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. Akt I SA/Ke 553/10). Zdaniem skarżącego wnioski wyciągnięte w sprawie niniejszej przez organ odwoławczy z poczynionych ustaleń faktycznych mają charakter dowolny. Bowiem to ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (w tym podatkowym) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08 i z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt II FSK 854/08). Skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji wprowadził zmiany na podstawie własnych ustaleń niezgodnych z prowadzoną ewidencją, do czego nie był uprawniony. Skarżący podniósł, iż zgodnie z ewidencją ogólna powierzchnia gruntów rolnych wynosi: [...] ha, natomiast współwłasność osób, na których ciąży obowiązek podatkowy według zapisu w ewidencji widnieje na: M. D. 1/2 udziału, J. S. 1/4 udziału i A. P. 1/4 udziału. Tymczasem organ podatkowy niewłaściwie zaniżył ogólną powierzchnię gruntów rolnych pomniejszając ją o powierzchnię nieużytków oraz niewłaściwie jako współwłaścicielkę podał M. D., niezgodnie z ewidencją prowadzoną przez Starostę w B.. Współwłaścicielką 1/2 udziału jest M. D., na podstawie prawomocnego postanowienia spadkowego z dnia [...], sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania. Skarżący bowiem kwestionuje zarówno krąg podatników jak i powierzchnię gruntów podlegających opodatkowaniu. Ponadto skarżący uważa, że organy podatkowe nie dały prymatu danym z ewidencji gruntów i budynków, które to dane winny być dla organów wiążące. Na wstępie rozważań nad legalnością zaskarżonej decyzji zasadne jest przytoczenie regulacji prawnych, mających zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegały w 2016 r. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Definicja gospodarstwa rolnego zawarta jest w art. 2 ust. 1 u.p.r. Sąd wskazuje, że powołuje się na brzmienie przepisów u.p.r. obowiązujące w 2016 r., gdyż tego roku dotyczy wydana decyzja wymiarowa. I tak za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. W myśl art. 6 ust. 1 u.p.r. podatek rolny za rok podatkowy wynosi: 1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta, 2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy. Średnią cenę skupu żyta, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy. (art. 6 ust. 2 u.p.r.) Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. (art. 6a ust. 1 u.p.r.). Jeżeli w ciągu roku podatkowego grunty gospodarstwa rolnego zostały zajęte na prowadzenie innej działalności gospodarczej niż działalność rolnicza lub po zaprzestaniu prowadzenia tej działalności przywrócono na tych gruntach działalność rolniczą albo z innych powodów ich powierzchnia uległa zmniejszeniu lub zwiększeniu, kwota należnego podatku rolnego ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła ta zmiana (art. 6a ust. 4 u.p.r.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) posiadaczami samoistnymi gruntów; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Agencji Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego albo b) jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Agencji Nieruchomości Rolnych i Lasów Państwowych. Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym to zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 u.p.r. obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. W stosunku do osób fizycznych obowiązek ten - w myśl art. 6a ust. 6 u.p.r. - konkretyzowany jest w drodze konstytutywnej decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym. Jeżeli grunty stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach) – zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.r. Jednakże podatnicy podatku rolnego będący osobami fizycznymi ponoszą odpowiedzialność solidarną tylko wówczas, gdy zostanie im doręczona decyzja wymiarowa, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 21 ust.1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd zauważa, że w ewidencji gruntów figurują jako właściciele użytków: M. D. z udziałem 1/2, A. P. z udziałem 1/4 oraz J. S. z udziałem 1/4. Natomiast w toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że właścicielami przyjętych do opodatkowania gruntów są inne osoby, niż ujawnione w ewidencji. Ustalono bowiem, że M. D., której prawidłowe imię brzmi "M." zmarła a postępowanie w sprawie nabycia spadku po zmarłej zostało zakończone postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]., sygn. [...]. Spadek po zmarłej M. D. nabyły córki, tj. H. K. i C. K.. Zatem podatnikami są skarżący i uczestnicy postępowania. Ponadto z aktu urodzenia, aktu zgonu, postanowienia o nabyciu spadku oraz postanowienia o dziale spadku, a co najważniejsze z decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w B. z dnia [...]. wynika, że prawidłowe imię siostry ojca skarżącego to M. a nie M., co potwierdza zupełny odpis aktu urodzenia nr [...] sporządzony w księdze urodzeń tegoż urzędu. Powyższą decyzją sprostowano błąd pisarski w akcie małżeństwa. Wszystkie wskazane dokumenty znajdują się w aktach sprawy. Zatem krąg podatników podatku rolnego został przez organy podatkowe ustalony prawidłowo. Natomiast odnosząc się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, należy przyznać rację organom podatkowym, iż reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12 wskazał, że, uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości (także rolnego), tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem. Już w uchwale II FPS 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi. Sąd wyjaśnia, że księgi wieczyste, podobnie zresztą jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Tym samym w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 O.p., że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem. Natomiast w rozpoznawanej sprawie z prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wynika, iż właścicielami podlegających opodatkowaniu użytków są poza osobami ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków także inne osoby, a które nie zostały jeszcze wpisane w tej ewidencji. Zatem zasadnie organy podatkowe dały prymat temu postanowieniu i prowadziły postępowanie podatkowe z udziałem współwłaścicieli określonych w prawomocnym postanowieniu o stwierdzeniu nabyciu spadku. Sąd podkreśla, że nieaktualny wpis w ewidencji gruntów w zakresie współwłaścicieli nieruchomości w stosunku do treści prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku nie może mieć charakteru wiążącego, co potwierdza także powołane przez Sąd orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto Sąd wyjaśnia, że w toku postępowania organ podatkowy ustalił, że siostra ojca skarżącego została wpisana do ewidencji gruntów jako współwłaścicielka nieruchomości na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w D. z dnia [...], sygn. [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po S. i A. P.. Jest przy tym wysoce prawdopodobne, że Sądowi orzekającemu w sprawie o sygn. [...] celem potwierdzenia nazwiska panieńskiego oraz imion rodziców wnioskującej o nabycie spadku przedłożony został akt małżeństwa M. D., w którym jednak błędnie określono jej imię jako M.. Jednocześnie rzeczony akt małżeństwa sprostowany został dopiero decyzją Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w B. z dnia [...]. Przechodząc do drugiej spornej kwestii – powierzchni gruntów podlegających opodatkowaniu należy wskazać, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo przyjęły do opodatkowania użytki rolne o pow. [...] ha pomijając pow. nieużytków, tj. [...] ha. Zgodnie bowiem z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Organy podatkowe nie mogły więc do ogólnej powierzchni podlegających opodatkowaniu użytków rolnych doliczyć powierzchni nieużytków. Byłoby to bowiem sprzeczne z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r poz. 1170), który również w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. stanowił, że grunty stanowiące nieużytki (podkreślenie Sądu), użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Natomiast zgodnie z art. 6c u.p.r., łączne zobowiązanie pieniężne wymierzone może zostać wówczas, gdy na tym samym podatniku (osobie fizycznej) ciążą zobowiązania podatkowe z tytułu podatku rolnego oraz jednocześnie z tytułu podatku od nieruchomości lub podatku leśnego. Warunkiem niezbędnym do wymierzenia łącznego zobowiązania pieniężnego jest więc istnienie tego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i np. w podatku od nieruchomości. Skoro zaś w rozpoznawanej sprawie brak było możliwości konkretyzacji zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości (podatek ten wynosi 0 zł - z uwagi na zwolnienie nieużytków z podatku od nieruchomości), to organ prawidłowo dokonał wymiaru tylko jednego podatku - rolnego. Sąd wskazuje, że właściwą procedurą w sprawie są przepisy Ordynacji podatkowej, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też nie mogły być skuteczne podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Natomiast odpowiedniki tych przepisów na gruncie Ordynacji podatkowej także nie zostały naruszone. Organy podatkowe w żaden bowiem sposób nie naruszyły art. 122 O.p., art. 187 O.p., czy art. 210 § 4 O.p. I tak organy nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. oraz zasady zupełności postępowania dowodowego określonej w art. 187 O.p. nakładającej na organ prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego spełnia także wszelkie wymogi określone w art. 210 § 4 O.p. Zawiera ona uzasadnienie faktyczne i prawne. Treść sporządzonego rozstrzygnięcia jest kompletna i nie zawiera sprzecznych wywodów, zawiera spójne i logiczne wywody oparte na zebranym materiale dowodowym. Reasumując Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, że są one prawidłowe i w żaden sposób nie naruszają prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) oddalił skargę.