I SA/Gl 689/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Pismem z dnia 1 lipca 2011 r. J.G. reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] określającą J.G. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł. Pismem z dnia 19 sierpnia 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformowano pełnomocnika strony o treści art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, wskazując ponadto, że dowód uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnictwa należy złożyć w tut. Sądzie w terminie 7 dni. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie i pouczenie została doręczona I.S. w dniu 26 sierpnia 2011 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach tej sprawy. W piśmie z dnia 30 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że w związku z otrzymanym wezwaniem przedkłada dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego mu przez J.G. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zaś 2 września 2011 r. Mając powyższe na uwadze postanowieniem z dnia 19 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. Odpis powyższego postanowienia został doręczony I.S. w dniu 26 września 2011 r. Pismem z dnia 30 września 2011 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 3 października 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w dniu 25 sierpnia 2011 r. przebywał na wyjeździe służbowym. W tym dniu do budynku, w którym znajduje się jego kancelaria została dostarczona przesyłka pocztowa, lecz pomyłkowo została ona odebrana przez pracownika innej firmy, tj. Kancelarię A Sp. z o.o., znajdującej się w tym samym budynku. Podniósł dalej, że po powrocie z wyjazdu służbowego pracownik sąsiedniej firmy przekazał mu omyłkowo odebraną przesyłkę, która była otwarta, bo jak twierdził, myślał, że jest adresowana do jego firmy i dlatego ją otworzył i przeczytał. Następnie wskazał, że okazało się pracownik spółki z o.o. zgubił wezwanie do uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa i przekazał mu jedynie informację, że w kopercie znajdowało się takie wezwanie oraz przekazał odpis odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że nie wiedział natomiast o wezwaniu do uzupełnieniu braku formalnego skargi i dlatego przesłał jedynie dowód uiszczenia opłaty skarbowej. Na potwierdzenie przywołanych okoliczności pełnomocnik skarżącego załączył oświadczenie I.K-S. z dnia 27 września 2011 r. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik oświadczył, że jego zdaniem wykazał, zgodnie z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak swojej winy w uchybieniu terminu. Ponadto jego zdaniem spełnione zostały inne przesłanki przywrócenia terminu, określone w § 1 i § 4 cyt. ustawy, bowiem pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu z podaniem wartości przedmiotu zaskarżenia wniósł w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia z dnia 19 września 2011 r. o odrzuceniu skargi. Do wniosku pełnomocnik skarżącego załączył egzemplarz skargi uzupełniony o wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia i wspomniane wcześniej oświadczenie z dnia 27 września 2011 r. Następnie, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 października 2011 r. zwrócono się do Naczelnika Urzędu Pocztowego B. o wyjaśnienie czy I.S., odbierająca przesyłki polecone kierowane przez tut. Sąd na adres: doradca podatkowy M.K. – Kancelaria B jest osobą uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej na ww. adres. Jednocześnie zwrócono uwagę, że pod wyżej wskazanym adresem znajduje się również siedziba spółki z o.o. A. W odpowiedzi Poczta Polska S.A. podniosła, że na podstawie pisemnego wyjaśnienia złożonego przez listonosza informuje, że wskazane przesyłki zostały doręczone na adres Kancelaria B w B., gdzie ich odbiór pokwitowała I.S. (powinno być S.) – osoba fizyczna czynna w lokalu Kancelarii i dysponująca jej pieczęcią oraz wyrażająca gotowość przyjęcia przesyłek. Jednocześnie podniósł, że I.S. była wskazywana wcześniej listonoszowi przez M.K., jako osoba upoważniona do odbioru pism przychodzących do Kancelarii B w B. Podkreślił, że w sposób nieprawidłowy natomiast oznaczony został sposób doręczenia przesyłki poprzez wskazanie w punkcie 1, że przesyłki zostały doręczone adresatowi, zamiast osobie uprawnionej do odbioru przesyłki. W dalszej kolejności, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 października 2011 r. zwrócono się ponownie do Naczelnika Urzędu Pocztowego B. o wyjaśnienie, czy I.S. odbierająca przesyłkę poleconą z dnia 19 sierpnia 2011 r. (zawierającą m.in. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi) oraz z dnia 20 września 2011 r. (zawierającą odpis postanowienia z dnia 19 września 2011 r.) adresowane do doradcy podatkowego M.K. (Kancelaria B, ul. [...],[...] B.) jest osobą uprawnioną do odbioru korespondencji kierowanej na ww. adres. Jednocześnie poinformowano, że ponowne wezwanie o wyjaśnienie przedmiotowej kwestii spowodowane jest faktem, iż doradca podatkowy M.K. oświadczył, że I.S. nie jest pracownikiem firmy Kancelaria B doradca podatkowy M.K ., a pracownikiem, sąsiedniej firmy (tj. Kancelarii A Sp. z o.o.), znajdującej się w tym samym budynku co jego Kancelaria, i tym samym nie jest uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej do jego firmy. Ponadto wskazał, że I.S. nie posiadała i nie posiada żadnego umocowania do odbioru kierowanej do niego korespondencji. Wskazano, że jeżeli Urząd Pocztowy dysponuje dokumentem upoważniającym I.S. do odbioru korespondencji kierowanej na adres doradcy podatkowego M.K. (Kancelaria B, ul. [...],[...] B.), to należy nadesłać ten dokument. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Poczta Polska S.A. wskazała, że w przedmiotowej sprawie wyjaśnienia złożył listonosz tamtejszego Urzędu Pocztowego, który oświadczył, iż korespondencję adresowaną do podmiotu prowadzącego działalność pod nazwą Kancelaria B M.K. w B. doręcza on każdorazowo pod wskazanym adresem przy ul. [...] do rąk I.S., która potwierdzając przyjęcie przesyłek umieszcza w odpowiednich dokumentach podpis oraz odcisk pieczęci (datownika wpływu), na której widnieje nazwa podmiotu: "Kancelaria B", a nie "Kancelaria A Sp. z o.o.". Wskazano, że z uwagi na powyższe oraz na fakt iż I.S. dokonywała wcześniej wielokrotnie odbioru korespondencji kierowanej do firmy "Kancelaria B " M.K., jak podkreślono – na wyraźne ustne polecenie M.K., listonosz uznał, że osoba ta jest upoważniona do odbioru przesyłek dla wskazanego podmiotu. Ponadto Poczta Polska S.A. – Oddział Rejonowy w B. podała, że w dokumentacji podległych jej urzędów pocztowych nie natrafiono na pełnomocnictwa pocztowe lub ogólne, z których wynikałoby umocowanie I.S. do odbioru korespondencji adresowanej do Kancelarii B M.K. w B.. Do powyższego pisma załączona została potwierdzona za zgodność kserokopia oświadczenia listonosza z dnia 8 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s..a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym siedmiodniowym terminie. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, iż wskazana przez pełnomocnika skarżącego przyczyna uchybienia terminu – brak wiedzy o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi – ustała z chwilą powzięcia przez niego informacji o tym fakcie, tj. w dniu doręczenia mu postanowienia z dnia 19 września 2011 r. o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 26 września 2011 r. Wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 3 października 2011 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 p.p.s.a. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Przystępując do oceny przedmiotowego wniosku, w pierwszej kolejności wskazać należy, że z zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30784). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego kwestionuje sposób doręczenia mu wezwania z dnia 19 sierpnia 2011 r. do usunięcia braku formalnego skargi. Twierdzi, że I.S., która potwierdziła odbiór przesyłki zawierającej to wezwanie nie jest uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej do jego firmy. Zgodnie natomiast z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Doradcy podatkowemu wykonującemu zawód w ramach kancelarii należy doręczać pisma sądowe jak osobie fizycznej z możliwością wykorzystania trybu doręczenia zastępczego określonego w art. 72 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 37/05, ONSAiWSA 2005/6/117). Zgodnie z art. 69 p.p.s.a. doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Natomiast art. 72 § 2 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. W przedmiotowej sprawie J.G. ustanowił pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego M.K. i do tego pełnomocnika wysłano wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi z dnia 19 sierpnia 2011 r. Z adnotacji znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru powyższego wezwania wynika, że odbioru przesyłki dokonała I.S.. Wprawdzie osoba doręczająca przedmiotową przesyłkę zaznaczyła, że doręczono ją adresatowi jednak wskazać wypada, że skoro I.S., która własnoręcznie potwierdziła odebranie przedmiotowej przesyłki posłużyła się pieczęcią firmową pełnomocnika skarżącego, na co wskazuje odcisk pieczęci, na którym widnieje nazwa Kancelaria B, to można domniemywać, że jest ona osobą uprawnioną do odbioru przesyłek kierowanych do pełnomocnika strony skarżącej. Sąd podkreśla bowiem, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą domniemywać należy, że pracownik dysponujący pieczęcią osobistą pracodawcy i potwierdzający odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism (vide wyrok NSA z dnia 31 stycznia 1997 r. I SA/Lu 514/96 LexPolonica nr 340459, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2005 r., VI SA/Wa 696/2005, LexPolonica nr 1138884, wyrok NSA z dnia 17 maja 2006 r., FSK 890/05 Lex Polonica nr 407752). Ponadto należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie wszystkie przesyłki sądowe odbierała I.S., tj. wezwanie z dnia 19 sierpnia 2011 r., odpis postanowienia z dnia 19 września 2011 r. o odrzuceniu skargi, jak również odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej z dnia 28 października 2011 r. Należy nadmienić, że skarga kasacyjna od powyższego postanowienia z dnia 19 września 2011 r. została wniesiona w zakreślonym terminie, jak również wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej zostało wykonane przez pełnomocnika skarżącego w zakreślonym terminie i nie kwestionował on sposobu doręczenia tych przesyłek. Dodatkowo wskazać należy, że fakt iż I.S. jest osobą uprawnioną do odbioru przesyłek adresowanych do pełnomocnika strony skarżącej potwierdza także oświadczenie z dnia 8 listopada 2011 r. złożone przez listonosza, z którego wynika, że osoba ta wielokrotnie dokonywała odbioru korespondencji kierowanej na adres Kancelaria B M.K., na – jak podkreślił – wyraźne ustne polecenie M.K.. Z tych wszystkich powodów Sąd nie dał wiary twierdzeniom pełnomocnika, iż I.S. nie była upoważniona do odbioru kierowanej do niego korespondencji. Pozostają one bowiem w sprzeczności z wszystkimi innymi ustaleniami faktycznymi w przedmiotowej sprawie. Z ustaleń Sądu wynika bowiem jednoznacznie, że doręczenie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi z dnia 19 sierpnia 2011 r. nastąpiło w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że osoba, która odebrała przesyłkę jest zatrudniona w innej kancelarii, znajdującej się w tym samym budynku. W ocenie Sądu, przyjmując obiektywny miernik staranności, od każdego pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy należy wymagać właściwego zorganizowania swojej pracy, w tym odpowiedniej organizacji odbioru korespondencji. Zaistniałe w tym zakresie zaniechanie ze strony pełnomocnika nie wskazuje na wystąpienie braku winy z jego strony. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i uznając, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.