I SA/Gl 69/12

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu A. R. od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (słownie dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 27 marca 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej radcę prawnego, którym następnie wyznaczona została radca prawny A. R. Pełnomocnik ów najpierw w dniu 11 maja 2012 r. zapoznał się z aktami sprawy (zapisek urzędowy, k. 71) i pismem z dnia 14 maja 2012 r. zwrócił się o wydanie kserokopii niektórych dokumentów z tych akt, po czym w piśmie z dnia 29 maja 2012 r. przedstawił swoje stanowisko w sprawie, podtrzymując żądanie wyrażone w skardze przez skarżącą. W piśmie tym wniósł zarazem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Pełnomocnik stawił się również na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. (wcześniejsza rozprawa została na jego wniosek odwołana), gdzie powtórzył swoją argumentację. Z kolei pismem z dnia 3 października 2012 r. złożył wniosek o sporządzenie wyroku wydanego na wspomnianej rozprawie. Nie zdecydował się natomiast na zaskarżenie wyroku z dnia 2 października 2012 r., wobec czego orzeczenie to stało się prawomocne. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie"). Stosownie do § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują, oprócz wydatków, których pełnomocnik w niniejszej sprawie się nie domaga, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, wskazanych rozdziałach 3-4 rozporządzenia. Z kolei myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, znajdującego się w jego rozdziale 4, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję dotyczącą umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne, natomiast w § 14 ust. 2 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b). Zaznaczyć przy tym wypada, że pełnomocnik działał w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego i nie podjął żadnej czynności, za którą, wedle rozporządzenia, przysługiwałoby wynagrodzenie za instancję drugą. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 15 pkt 1 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.