I SA/Gl 692/04

W o j e w ó d z k i S ą d A d m i n i s t r a c y j n y w G l i w i c a c h w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana Sędziowie : NSA Marek Kołaczek – spr. WSA Krzysztof Winiarski Protokolant: Monika Adamus po rozpoznaniu w dniu 15 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę Zaskarżonym Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z [...] r. Nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną powołano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 107 ze zm.) oraz art. 56 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) W uzasadnieniu w pierwszej kolejności odniesiono się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W tych ramach stwierdzono, że Urząd Skarbowy w C. prowadzi przeciwko zobowiązanemu postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] 2003 r. przez "A" w W.. Powyższy tytuł wykonawczy o nr [...] obejmuje karną opłatę wymierzoną zobowiązanemu przez "A" w wysokości [...] złotych za niespełnienie przez niego we właściwym terminie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Następnie podniesiono, że pismem z dnia [...] 2003 r. zobowiązany wystąpił do Prokuratury Rejonowej w C. z doniesieniem o popełnieniu przez "A" w W. przestępstwa w postaci wyłudzenia od niego za pośrednictwem Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. kwoty [...] złotych. Jednocześnie pismem z tego samego dnia zobowiązany zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z żądaniem wstrzymania tytułu wykonawczego. W związku z powyższym wystąpieniem Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. pismem z dnia [...] r. zwrócił się do "A" w W. z prośbą o wypowiedź w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie "A" w W. poinformował, że nie widzi podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ w dniu kolizji drogowej ([...] 2002 r.) Z. A. był posiadaczem samochodu marki [...] nr rej [...]. Z powyższego względu zobowiązany był on zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, tymczasem kierujący pojazdem w dniu kolizji nie legitymował się aktualnym dokumentem zawarcia takiej umowy. W konsekwencji takiego stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny – Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. w dniu [...] 2004 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu na to postanowienie dłużnik ponownie wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia przez Prokuraturę i Sąd. Do zażalenia zobowiązany załączył kserokopię umowy sprzedaży samochodu m-ki [...] nr rej [...] oraz polisę ubezpieczeniową, która jego zdaniem była ważna w dniu sprzedaży samochodu. W związku z treścią zażalenia i załączonych do niego dokumentów, organ egzekucyjny pismem z dnia [...] 2004 r. ponownie wystąpił do wierzyciela o wypowiedź w przedmiocie wymagalności należności objętej tytułem wykonawczym. W odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia [...] 2004 r. wierzyciel ponownie podtrzymał swoje stanowisko w kwestii zasadności kontynuowania postępowania egzekucyjnego. Mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko przytoczono treść art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i skonstatowano, że jedną z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest wystąpienie z żądaniem zawieszenia postępowania przez samego wierzyciela. Z tych powodów organ egzekucyjny dwukrotnie zwracał się do wierzyciela o wypowiedź w przedmiocie wnioskowanego przez zobowiązanego zawieszenia postępowania egzekucyjnego i dwukrotnie uzyskał odpowiedź negatywną w tym względzie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. A. podniósł, że przyczyną złożenia skargi jest fakt prowadzenia przez Prokuraturę Okręgową w C. sprawy o wyłudzenie pieniędzy oraz błędne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2004 r., który wziął pod uwagę jedynie pismo wierzyciela z dnia [...] 2004 r., w którym kłamie, że w dniu kolizji tj. [...] 2002 r. skarżący był posiadaczem pojazdu. W dalszej części skargi opisał okoliczności związane z zaistniałą kolizją i sprzedażą samochodu. W końcowej części skargi stwierdził, że w związku z opisanymi okolicznościami postępowanie egzekucyjne należało zawiesić do czasu rozpatrzenia przez Prokuraturę Okręgową w C. sprawy o wyłudzenie pieniędzy – sygn. akt [...]. Podniósł także, iż po potrąceniu pozostaje mu na życie kwota [...] zł, co czyni je gehenną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga uzasadniona nie jest. Stosownie do treści art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) sądowa kontrola administracji publicznej sprawowana jest przez wojewódzkie sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, a więc legalności podjętych rozstrzygnięć co oznacza, że Sąd nie bada w zasadzie kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości. Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie uchyla je w części lub w całości, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana wyżej regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia dopuściły się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania i to w takim stopniu, który sprawia, że naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub daje podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. Na wstępie rozważań należy przypomnieć, że przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z [...] r. Nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W tych okolicznościach przywołać należy treść art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.). Przepis ten stanowi, że: " Postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, 4) na żądanie wierzyciela, 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach". Przytoczony przepis wymienia wszystkie przyczyny obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nie pozostawia zatem do uznania organu egzekucyjnego tego, czy w danym wypadku zawiesić postępowanie, czy też nie. Słusznie organ egzekucyjny zauważył, że jedną z przesłanek uzasadniającą zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest żądanie wierzyciela. Mając na uwadze wnioski dłużnika i podnoszone przez niego okoliczności faktyczne organ egzekucyjny dwukrotnie zwracał się do wierzyciela o wypowiedź w przedmiocie wnioskowanego przez zobowiązanego zawieszenia postępowania egzekucyjnego i dwukrotnie uzyskał odpowiedź negatywną w tym względzie. Z tych powodów należy uznać, że brak było przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, albowiem nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnoszona przez skarżącego okoliczność toczącego się postępowania przygotowawczego w Prokuraturze Okręgowej w C. nie jest zdarzeniem wywołującym skutek w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Również powołane przez skarżącego takie okoliczności, jak zagrożenie jego egzystencji nie stanowią przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Trafne jest zatem stanowisko, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego ż uwagi na to, iż nie wykazał on żadnej z ustawowych przesłanek, które powodują zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271).