I SA/Gl 696/09

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a 1. ustanowić skarżącemu adwokata; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Otrzymawszy pouczenie o środkach prawnych przysługujących w sytuacji procesowej powstałej w wyniku postanowienia z dnia 19 października 2009 r., którym odrzucono skargę z uwagi na nieuiszczenie od niej wpisu, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Uzasadniając wniosek, pokreślił w szczególności, że wspomniany wpis w wysokości 100 zł został, wbrew twierdzeniom Sądu, wpłacony przez niego w terminie. Oświadczył nadto, że pozostaje w gospodarstwie domowym jedynie z małżonką oraz że na dochody rodziny składają się ich emerytury. Według wniosku strona nie posiada majątku, poza lokalem, w którym zamieszkuje, oraz kilkuletnim samochodem osobowym. Odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, skarżący nadesłał wszystkie żądane dokumenty, które generalnie potwierdzają powyższe okoliczności, tj.: zeznanie podatkowe za ubiegły rok, zaświadczenia o wysokości emerytury (w ich świetle skarżący pobiera świadczenie w wysokości 2398,61 zł netto, zaś jego małżonka w kwocie 993,88 zł netto), wyciąg z rachunku bankowego skarżącego i jego małżonki (operacje na rachunku zamknęły się saldem w wysokości 491,21 zł), odpisy różnych rachunków oraz orzeczenia o stopniu niepełnosprawności małżonki skarżącego. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie wspomnianego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnosząc tę regulację do niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazał, iż w jego sytuacji zachodzi przesłanka do uwzględnienia jego wniosku w całości. W ramach gospodarstwa jego domowego uzyskiwany jest bowiem stały dochód, który pozwala na płynne regulowanie wszystkich niezbędnych kosztów utrzymania, a nawet uzyskanie pewnej nadwyżki, czego dowodem jest dodatnie saldo na jego rachunku bankowym. Niewątpliwie te ostatnie środki mogą być przeznaczone, choćby w części, na potrzeby postępowania. Nie bez znaczenia jest również, że skarżący uiścił już wpis od skargi, którego wysokość była skądinąd najniższa spośród przewidzianych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Bezsprzecznie jednak wysokość wspomnianych dochodów oraz oszczędności wnioskodawcy nie jest znaczna na tyle, by umożliwiała mu nieograniczoną partycypację w kosztach postępowania, zwłaszcza jeśli uwzględnić stan zdrowia jego małżonki, z pewnością wymagający stosownych wydatków na leczenie. Poniesienie przez niego całości analizowanych kosztów – szczególnie opłacenie profesjonalnego pełnomocnika, którego udział może okazać się konieczny z uwagi na potrzebę sporządzenia skargi kasacyjnej – może zatem wiązać się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny, co zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi podstawę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym – według art. 245 § 3 P.p.s.a. – m. in. ustanowienie takiego profesjonalnego pełnomocnika. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.