I SA/Gl 700/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P.- A w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych wskutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy; W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem J. P. oświadczył, że nie jest w stanie jej uregulować z uwagi na swoje ubóstwo. W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 29 października 2010 r., skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 8 listopada 2010 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku, poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i nadesłanie dokumentów źródłowych. W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał pismo procesowe z dnia 25 listopada 2010 r., w którym nawiązując do ww. pisma referendarza wniósł o umorzenie tego postępowania, w tym dotyczącego także prawa pomocy. Na skutek powyższego, postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010r. Referendarz sądowy umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przedmiotowe orzeczenie doręczono skarżącemu w dniu 14 grudnia 2010r. (potwierdzenie odbioru). W piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2010r. (data nadania 17 grudnia 2010r.) skarżący wskazał, iż składa sprzeciw na postanowienie Referendarza z dnia 1 grudnia 2010r. umarzające postępowanie o przyznanie prawa pomocy (z czym się zgadza), lecz nie zwalniające skarżącego od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem, nie wykluczając jednocześnie ulgi z art. 229 ppsa (z czym się nie zgadza). Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje. Na wstępie stwierdzić należy, iż z uwagi na skutecznie wniesiony sprzeciw postanowienie referendarza, przeciwko któremu został on wniesiony utraciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlegała rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Konsekwencja taka wynika bowiem z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Nadto zaznaczyć należy, iż pomimo, że skarżący niejednoznacznie w swym piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2010r. odniósł się do kwestii rozstrzygniętej przez referendarza, a mianowicie umorzenia postępowania wpadkowego jakim jest postępowanie z wniosku o prawo pomocy, sąd postanowił zakwalifikować przedmiotowe pismo tak jak zostało zatytułowane tj. jako sprzeciw od postanowienia wydanego w dniu 1 grudnia 2010r. Przechodząc do meritum sprawy wskazać godzi się, iż jako że skarżący cofnął swój wniosek o prawo pomocy, to wykluczone jest zarówno merytoryczne zakończenie postępowania wszczętego tym wnioskiem tj. oddalenie wniosku lub jego uwzględnienie, jak i kontynuowanie postępowania. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie stosowanego w drodze analogii art. 161 § 1 pkt.3 p.p.s.a., nakazującego podjęcie takiego rozstrzygnięcia w przypadku bezprzedmiotowości postępowania. Cofnięcie wniosku powoduje bowiem, że postępowanie traci swój przedmiot i staje się bezprzedmiotowe. Na marginesie wskazać należy (odnosząc się do wniosku zawartego w piśmie z dnia 17 grudnia 2010r.), iż zastosowanie wobec skarżącego ulg, o których mowa w art. 229 p.p.s.a, może nastąpić dopiero po prawomocnym zarządzeniu ściągnięcia rzeczonej opłaty. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt.3 p.p.s.a., stosowanego w związku z art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.