I SA/Gl 705/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Beata Machcińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów oddala skargę. Postanowieniem z dnia (...) r. Nr (...) (...) wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2016. 23) oraz art. 17, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. 2014. 1619 ze zm.), dalej ustawa egzekucyjna, Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpatrzeniu zażalenia H. S. (dalej strona) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., dalej organ egzekucyjny, z dnia (...) r. Nr (...) odmawiające uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych A. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (dalej wierzyciel) Nr od (...) do Nr (...) z dnia (...) r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny wszczął wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych obejmujących zaległy abonament rtv za okres (...) do (...) w kwocie (...) zł plus należne odsetki za zwłokę, doręczając w dniu (...) r. ich odpisy wraz z zawiadomieniem z dnia (...) r. o zajęciu świadczenia KRUS w O. W dniu (...) r. strona złożyła zarzuty na prowadzenie tego postępowania podnosząc, że nie zgadza się z dokonanym przez organ egzekucyjny zajęciem egzekucyjnym i żądaniem zapłaty abonamentu rtv, bowiem nie jest on wymagalnym, a nadto przedawniło się prawo do jego dochodzenia. Nadmienił, że od października 2012 r. posiada dekoder i opłaty z tego tytułu dokonuje jego synowa. On natomiast jest osobą niepełnosprawną, otrzymującą niskie świadczenie z KRUS. Następnie postanowieniem z dnia (...) r. wierzyciel uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku oraz przedawnienia dochodzonej należności. Postanowienie to stało się ostateczne wobec niewniesienia na nie zażalenia. Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione wskazując, że nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego spornymi tytułami, a wierzyciel uznał za niezasadne zarzuty nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku objętego tymi tytułami, powołując się przy tym na przepis art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej. W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany podniósł, że nie otrzymał wskazanego postanowienia wierzyciela i dlatego zwrócił się do A. S.A. pismem z dnia (...) r. o przesłanie mu korespondencji i nadal oczekuje na odpowiedź. Podkreślił, że od (...) r. otrzymuje niską rentę z powodu znacznego stopnia niepełnosprawności, a także korzysta z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego przyznanego decyzją Dyrektora MOPS w T. z dnia (...) r. Wskazał, że jego sprawa dawno się przedawniła, oraz że ma podejrzenie, iż organ egzekucyjny pomaga w wyłudzeniu od niego nienależnego abonamentu rtv. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej stwierdzając, że strona podważa w zarzutach istnienie i wskazuje na przedawnienie dochodzonego przymusowo obowiązku, zatem w rozumieniu powołanego przepisu stanowisko wierzyciela w tym zakresie ma moc wiążącą organ egzekucyjny. Uznanie więc za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego przez wierzyciela orzeczeniem ostatecznym, prawomocnym postanowieniem z dnia (...) r. musiało skutkować oddaleniem zarzutów przez prowadzącego postępowanie egzekucyjne wobec strony, organu egzekucyjnego pozbawionego możliwości własnego decydowania w tej kwestii. Organ odwoławczy wskazał, że bez znaczenia dla sprawy było twierdzenie zobowiązanego, że nie otrzymał wskazanego postanowienia wierzyciela, gdyż wyjaśnienie tej kwestii nie należy do kompetencji organu egzekucyjnego, podobnie jak załączanie orzeczeń wierzyciela do własnych rozstrzygnięć. W skardze na to postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący pan H. S. nie zgodził się z nim domagając się umorzenia egzekucji oraz podnosząc, że nie otrzymał pisma wysłanego przez A. S. A. domniemując, że listonosz mógł dać do skrzynki awizo włożone w ulotki. Stwierdził, że w dniu (...) r. otrzymał pismo A. S.A. z informacją, że (...) r. nie odebrał pisma. Zauważył, że w sprawie nie wydano sądowego nakazu zapłaty. Okoliczności te pozbawiły go prawa do obrony i przedstawienia swoich racji. Wyjaśnił, iż choruje na serce, podjął leczenie i przeszedł zabieg. W dniu (...) r. został poszkodowany w wypadku drogowym odnosząc szereg obrażeń, przez dwa miesiące przebywał w szpitalu. Z tego tytułu otrzymał rentę i orzeczenie do 2020 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności. Otrzymuje bardzo niską rentę ((...) zł) i pomoc z MOPS-u. Do skargi skarżący dołączył decyzje o przyznaniu zasiłku okresowego z powodu niepełnosprawności oraz zasiłku celowego, karty informacyjne leczenia szpitalnego, pismo A. S.A. w kwestii doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie w zakresie stanowiska wierzyciela, odcinek rentowy, opinię psychologiczną oraz orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia (...) r. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Na wstępie należy wskazać na treść art. 33 § 1 pkt 1-10 ustawy egzekucyjnej, który zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn, które mogą stanowić podstawę prawną zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. I tak zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku i przedawnienia obowiązku mieści się w punkcie 1 art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej. Natomiast art. 34 § 1 tej ustawy reguluje, w jakich przypadkach organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela i kiedy wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 tejże ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny działając na podstawie art. 34 § 1 i 4 ustawy egzekucyjnej, przekazał zgłoszone zarzuty wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z dnia 29 września 2015 r. uznał zarzut nieistnienia i przedawnienia obowiązku ze nieuzasadniony. Na postanowienie wierzyciela skarżący nie wniósł zażalenia, zatem stało się ono ostateczne. Trzeba więc jeszcze raz podkreślić, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ustawy egzekucyjnej, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Kwestia ta nie budzi jakichkolwiek wątpliwości zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 359/12). Reasumując związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Nie uchybiono również przepisowi art. 34 § 4 tej ustawy, który określa rodzaje rozstrzygnięć organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowienie organu odwoławczego jest zatem prawidłowe i nie narusza prawa. Na koniec Sąd zwraca uwagę, że wierzyciel wyjaśnił w wydanym postanowieniu z dnia (...) r, że z obowiązku wnoszenia opłat za używanie odbiorników rtv nie zwalnia opłacanie rachunków za korzystanie z telewizji kablowej czy z satelitarnych platform cyfrowych, gdyż użytkownik takiej telewizji ponosi dwie niezależne opłaty: abonamentową i na rzecz operatora sieci kablowej lub cyfrowej. Wskazując na treść art. 4 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. 2014. 1204) wierzyciel stwierdził, że w celu uzyskania zwolnienia z powodu znacznego stopnia niepełnosprawności z opłat należy dopełnić formalności w urzędzie pocztowym poprzez przedstawienie dokumentu potwierdzającego przysługujące uprawnienia i złożenie odpowiedniego formularza wraz zaświadczeniem o przysługującym uprawnieniu do zwolnienia. Wierzyciel nie dysponował takimi dokumentami złożonymi przez stronę, co skutkuje koniecznością wyegzekwowania zaległych opłat. Podniósł, że pomimo braku obowiązku A. S. A. informowała stronę o zaległościach na koncie zobowiązanego. W dniu (...) r. przesłano mu upomnienie. Wierzyciel dodał, że opłata abonamentowa rtv przedawnia się po upływie 5 lat od końca roku, w którym stała się wymagalna, co wynika z treści art. 70 § 1 O. p., który określa termin przedawnienia tych należności. Tak więc należności z tytułu zaległego abonamentu rtv za poszczególne miesiące 2009 r. uległyby przedawnieniu z dniem (...) r. niemniej Sąd zauważa, że wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze jeszcze przed upływem terminu przedawnienia należności z tytułu abonamentu rtv. Ponadto zgodnie z art. 70 § 4 O. p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W odniesieniu do skarżącego środkiem, który przerwał bieg terminu przedawnienia, było zajęcie prawa majątkowego stanowiącego zaopatrzenie rentowe z KRUS zawiadomieniem z dnia (...) r., doręczonym skarżącemu w dniu (...) r. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia postanowienia wierzyciela z dnia (...) r. Sąd stwierdza, że postanowienie to było dwukrotnie awizowane w dniu 5 i 13 października 2015 r. i z uwagi na brak jego podjęcia przez stronę zwrócone nadawcy jako nieodebrane w terminie ze skutkami opisanymi w art. 44 k.p.a. o czym strona została powiadomiona w piśmie A. S.A. z dnia (...) r. i nie wniosła o przywrócenie stosownego terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2016. 718).