I SA/Gl 707/16

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu A. B. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu radcę prawnego, którym wyznaczona została radca prawny A. B.. Pełnomocnik ten zapoznał się z aktami sprawy, aktywnie uczestniczył w rozprawie i wniósł o doręczenie odpisu wydanego na tej rozprawie wyroku wraz z uzasadnieniem. Na rozprawie złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a w odrębnym piśmie "wniosek o doręczenie odpisu postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu", załączając opłatę kancelaryjną za tę czynność. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W związku z przepisem przejściowym zwartym w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości po tym samym tytułem z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805, dalej powoływanego jako rozporządzenie). Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmowały m.in. opłatę. Wedle § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę tę ustalało się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie mogła ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, znajdującym się w jego rozdziale 4, określono stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, który to etap postępowania został właśnie zakończony. Uprawnia to do przyznania związanego z tym wynagrodzenia. W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynosi 480 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję odmawiającą przyznania ulgi podatkowej, natomiast w § 21 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b). ½ opłaty maksymalnej to 240 zł. Taką kwotę opłaty należy przyjąć. Według bowiem § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następowało z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W ocenie rozpoznającego wniosek brak podstaw do podwyższania opłaty, w szczególności dotychczasowy udział pełnomocnika w postępowaniu nie wymagał od niego wysiłku i zaangażowania wykraczającego poza standard czy poziom profesjonalizmu, jaki powinien wykazać radca prawny należycie wykonujący swoje obowiązki. W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba natomiast podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje, że pełnomocnik uiścił opłatę kancelaryjną za doręczenie odpisu tego postanowienia. Uczynił to zresztą bezzasadnie, skoro doręczenia tego dokonuje się z urzędu. Nie miał też obowiązku ponoszenia opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, niejako wyręczając tym samym skarżącego, który nie został zwolniony od kosztów sądowych w tym zakresie. Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 1, 2 i 3, i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia oraz § 22 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu orzeczono jak w sentencji.