I SA/Gl 71/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi W.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżone postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 17, art. 18 i art. 59 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej u.p.e.a.) postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z [...] (Nr [...]) w przedmiocie odmowy W. S. (dalej zwany stroną lub zobowiązanym) umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych (nr [...] oraz [...]) wystawionych na W. S. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. Postanowienie organu II instancji zostało podjęte w następującym stanie faktycznym: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. (nr od [...] do [...] z dnia 23 kwietnia 2003r. - numery organu egzekucyjnego nr [...] i [...]) obejmujących zaległości składkowe W. S. za okres od sierpnia do grudnia 1999r. i od stycznia do lipca 2000r., wynikające z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z [...] 2000r. (nr [...]) o odpowiedzialności W. S. za nieuiszczone składki przez płatnika spółkę cywilną A w ramach którego protokołem z 18 listopada 2009r. zajęto samochód osobowy marki Peugeot 206 (rok produkcji 1999). Pismem z dnia 28 listopada 2009r. W.S. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie należności objętych tytułami wykonawczymi ZUS. Po otrzymaniu wniosku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w tej kwestii, które zostało przedstawione w postanowieniu ZUS Oddział w C. z dnia [...] 2010r., a w którym nie wyrażono zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego, a w skutek czego organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] 2010r. (nr [...]) odmówił zobowiązanemu umorzenia postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia strony na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] 2010r. (nr [...]) uchylił ww. postanowienie z dnia [...] 2010r., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu, ze wskazaniem na konieczność zweryfikowania kwestii przedawnienia dochodzonych należności. Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. pismem z dnia 8 lipca 2010r. zwrócił się do wierzyciela w tej sprawie, w efekcie czego ZUS Oddział w C. postanowieniem z dnia [...] 2010r. ponownie nie wyraził zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego podkreślając, że wskutek wszczęcia w dniu 26 kwietnia 2003r. postępowania egzekucyjnego, bieg terminu przedawnienia zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności osób trzecich uległ zawieszeniu. W tych okolicznościach postanowieniem z dnia [...] 2010r. (nr [...] ) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. po raz kolejny odmówił zobowiązanemu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany podnosił, iż jest ono niezgodne z prawem oraz stanem faktycznym. Ponadto wskazał, iż jest ono kolejną próbą wyłudzenia nienależnych składek oraz podkreślał, że jego zobowiązania wobec ZUS są w większości fikcyjne lub przedawnione i nierozliczone. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] 2010r. (nr [...]) uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu z uwagi na konieczność przeanalizowania wymagalności dochodzonych składek pod kątem ewentualnego ich przedawnienia z uwagi na postanowienia art. 24. ust 5d ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r. nr 205, poz. 1585 ze zm.) stanowiącego, iż tego typu należności przedawniają się po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja została wydana. W tych okolicznościach Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. po raz kolejny wystąpił do wierzyciela z prośbą o zajęcie stanowiska w kwestii przedawnienia dochodzonych należności objętych tytułami ZUS Oddział w C.. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. w postanowieniu z dnia [...] 2011r. (nr [...]) ponownie nie wyraził zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Mając powyższe na uwadze Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. postanowieniem z dnia [...] 2011r. (nr [...]) odmówił zobowiązanemu umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. nr [...] oraz [...]. W zażaleniu na to postanowienie W.S. wniósł o: powołanie niezależnego od ZUS i [...] Urzędu Skarbowego w C. biegłego i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego; uchylenie postanowienia i ponowne rzetelne sprawdzenie przez biegłego fikcyjnych zaległości. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] 2011r. (nr [...]) utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji z dnia [...] 2011r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odnosząc się do kwestii wnioskowanego powołania niezależnego biegłego w sprawie składek i rozliczeń oraz przeprowadzenia rozprawy administracyjnej podkreślono, iż nie może być ona przedmiotem rozważań w postępowaniu egzekucyjnym, albowiem dotyczy czynności dokonanych bezpośrednio przez ZUS Oddział w C. w postępowaniu, w wyniku którego przypisano zobowiązanemu należności składkowe poddane egzekucji administracyjnej. Odnosząc się natomiast do stwierdzonej przez stronę fikcyjności dochodzonych zaległości i podnoszonego nierozliczenia wierzytelności organ nadzoru wyjaśniał, iż podstawą wystawienia tytułów wykonawczych była prawomocna decyzja ZUS Oddział w C. orzekająca o odpowiedzialności W. S. jako wspólnika za zobowiązania spółki cywilnej A za okres od lipca 1999r. do sierpnia 2000r., których to należności W.S. nie uregulował w sposób dobrowolny. Zdaniem organu odwoławczego uzasadnione zatem było podjęcie przez ZUS czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych i wystawienie tytułów wykonawczych na zaległości składkowe obciążające W. S. w rozumieniu art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dalej organ odwoławczy przypomniał i podkreślił, że mając wątpliwości w kwestii ewentualnego przedawnienia się dochodzonych należności uznał za konieczne zajęcie przez wierzyciela jednoznacznego stanowiska w tej sprawie, na co Zakład Ubezpieczeń Społecznych w postanowieniu z dnia [...] 2011r. (nr [...] "wciąż odpowiada, że dochodzone należności są wymagalne i nie uległy przedawnieniu. Jego zdaniem, wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec Pana W. S. w dniu 26. 04. 2003r. spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zgodnie z brzmieniem art. 24 ust 5b ustawy (...) z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (...). Podkreślił także, że kwestie przedawnienia regulują przepisy art. 24 ust.5-5e w/w ustawy, a zgodnie z nimi bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia zawarcia umowy o ratalnej spłacie zaległości oraz od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został powiadomiony, a okoliczności te odnoszą się także do terminu przedawnienia należności z tytułu składek wynikających z decyzji o odpowiedzialności osób trzecich. ZUS Oddział w C. dodając, że za takim rozumowaniem przemawia wykładnia funkcjonalna tych przepisów (...). Na poparcie tej tezy powołał wyrok WSA w Gdańsku z 9.09.2008r. sygn. akt I SA/Gd 437/08, w którym Sąd cytując przepis art. 24 ust 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stwierdzający, że przedawnienie należności z tytułu składek wynikających z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej następuje po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja została wydana, w następnym zdaniu powołał postanowienia art. 24 ust 5b tej ustawy, stanowiącego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia od dnia podjęcia czynności egzekucyjnej zmierzającej do wyegzekwowania należności". W końcowej części uzasadnienia postanowienia organu nadzoru wskazano, iż przypadki umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienia art. 59 ustawy egzekucyjnej, gdzie w § 1 pkt tego przepisu przyjęto, że instytucję tę stosuje się jeśli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Podkreślono, iż żadna z tych przesłanek, nie realizuje się w odniesieniu do W. S., gdyż zdaniem wierzyciela dochodzone przymusowo należności z tytułu składek, określona zobowiązanemu decyzją ZUS Oddział w C. orzekającą o jego odpowiedzialności jako wspólnika za zobowiązania Spółki cywilnej A za okres od lipca 1999r, do sierpnia 2000r, są wymagalne i nieprzedawnione. Podkreślono także, iż w przedmiotowej sprawie w ocenie wierzyciela nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na warunkach art. 24 ust 5b ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, czyli wskutek wszczęcia wobec W. S. w dniu 26 kwietnia 2003r. postępowania egzekucyjnego i jego nie zakończenia. Podano także, iż w tej sprawie nie zachodzi okoliczność art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uprawniającego organy egzekucyjne do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, gdyż u zobowiązanego ujawniono majątek podlegający egzekucji administracyjnej. W skardze na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2011r. W.S. (dalej zwany skarżącym) domagając się jego uchylenia i przywołując po części argumentację zawartą w zażaleniu podkreślał, iż rozstrzygnięcie organu nadzoru zostało wydane z naruszeniem prawa i bez uwzględnienia stanu faktycznego sprawy, w tym także postanowień zawartych w wyrokach Sądu Apelacyjnego w K. (sygn. akt [...]i [...]). Skarżący wnosił o nakazanie "dokonania dokładnego ustalenia rzekomych należności nie przeksięgowanych kwot co stwierdził Sąd Apelacyjny w K., czego do dzisiaj ZUS (...) nie dokonał." W uzasadnieniu skargi strona podkreślała, iż w sprawie nie uwzględniono protokołu Inspektoratu ZUS w C. z dnia [...] 2000r., z którego wynika terminować dokonywanych wpłat na składki za rok 1999. Strona podkreślała także, iż z wyroków Sądów Apelacyjnego w K. i Okręgowego w C. wynika, że nie ponosi odpowiedzialności majątkowej z tytułu należności spółki A w zakresie składek ZUS. Skarżący akcentował także, iż wystąpił do ZUS z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]2000 r. (nr [...]), ale organ zignorował jego wniosek. Strona wskazywała także na nieprawidłowości związane z postępowaniem egzekucyjnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu skargi nieistnienia obciążających skarżącego zaległości składkowych objętych ww. tytułami wykonawczymi organ nadzoru wskazał, iż zarzuty te pozostają poza kontrolą organów egzekucyjnych, a prowadzone postępowanie zmierza do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji o odpowiedzialności W.S. za zobowiązania spółki cywilnej A Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia wyroków Sądu Apelacyjnego w K. i Okręgowego w C. organ podkreślił, iż dotyczą one zobowiązań za inny okres niż objęty przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Podobną argumentację zaprezentowano w zakresie zarzutu nie uwzględnienia protokołu kontroli ZUS w C. z dnia 28 listopada 2000r. oraz podano, że dotyczy on postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o odpowiedzialności W. S. jako osoby trzeciej za zobowiązania spółki i prowadzonego przez wierzyciela, a zatem nie mającym związku ze spornym postępowaniem egzekucyjnym. Na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2012r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik popierając skargę akcentował brak analizy w zakresie istnienia samej należności będącej podstawą wystawienia spornych tytułów wykonawczych oraz wskazał na bezkrytyczne podejście organu do wyników kontroli z 2000r. jak i na brak rozważań organu nadzoru w kwestii przedawnienia, wskazując przy tym na postanowienia ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej P.p.s.a.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie narusza prawo procesowe, w związku z tym podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodna z prawem jest odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w przedmiocie zaległości składkowych nieuiszczonych przez płatnika spółkę cywilną A, co do których orzeczono o odpowiedzialności skarżącego za okres od sierpnia do grudnia 1999r. i od stycznia do lipca 2000r. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 59 u.p.e.a. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Stosownie do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. W pierwszym przypadku wystąpienie określonych w ustawie okoliczności rodzi obowiązek umorzenia postępowania, w drugim zaś, zaistnienie przesłanek wskazanych w ustawie, jedynie uprawnia organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego (D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2008, Unimex, s. 500-501). Podać należy, że na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się (obligatoryjnie) w przypadkach w nim wskazanych tj.: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Skarżący powołał się na przesłankę z art. 59 § 1 pkt 2 ww. ustawy podnosząc, że zobowiązanie dochodzone na drodze przedmiotowej egzekucji uległo przedawnieniu, a nawet wywodził, że obowiązek ten nie istniał. Sąd dokonał oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej w istocie powielił stanowisko organu I instancji i wierzyciela – na dodatek prezentując je nie jako swoje, ale właśnie jako stanowisko wierzyciela, co jasno wynika nawet z formy gramatycznej wywodów zawartych na stronie 4 i 5 zaskarżonego postanowienia. Oznacza to, iż organ nadzoru nie zajął w istocie własnego stanowiska, a ponadto błędnie uznał, iż stanowisko wierzyciela - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiotowej sprawie było wiążące dla organu egzekucyjnego. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu to, iż art. 59 u.p.e.a. nie przewiduje trybu, w którym organ mający wydać postanowienie na jego podstawie jest związany stanowiskiem wierzyciela. Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej obowiązany był samodzielnie ustalić czy w przedmiotowej sprawie należności z tytułu nieuiszczonych przez płatnika - spółkę cywilną A składek co do których orzeczono o odpowiedzialności skarżącego za wskazane okresy 1999r. i 2000r. uległy przedawnieniu. W ocenie Sądu organ nie mógł w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy poprzestać na uzyskaniu i powieleniu stanowiska wierzyciela, który wskazał, iż należności z tytułu składek nie uległy przedawnieniu. Podkreślenia wymaga przy tym to, iż wątpliwości w tej kwestii w toku postępowania sformułował sam organ nadzoru. Błędne jest zdaniem Sądu stanowisko jakoby organ nadzoru odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego ze wskazanych w toku postępowania powodów mógł ograniczyć się do uznania za wiążące stanowiska wierzyciela i nie poddał w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w tym w kontekście zarzutów strony, własnej ocenie ewentualnego istnienia ustawowej przesłanki umorzenia jaką niewątpliwie jest przedawnienie. Podkreślić należy, iż art. 59 u.p.e.a., który był podstawą wydania zaskarżonego postanowienia nie przewiduje trybu wiążącego stanowiska wierzyciela, które mogłoby być podstawą odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym w sprawie takiej jak przedmiotowa to do organu egzekucyjnego należy rozstrzygnięcie kwestii braku bądź istnienia przesłanki uprawniające do umorzenia bądź odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej ponownie rozpatrując sprawę obowiązany będzie do odniesienia się do zarzutów skarżącego, zwłaszcza zarzutu przedawnienia należności z tytułu nieuregulowanych przez płatnika składek, którym to obowiązkiem obciążono stronę skarżącą i to przy uwzględnieniu uwag Sądu co do tego, że stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego niewiążące, także w kwestii ewentualnego przedawnienia. Organ nadzoru winien mieć na względzie to, iż podstawę wystawienia ww. tytułów wykonawczych stanowiła decyzja przenosząca odpowiedzialność za nieopłacone przez płatnika składki na skarżącego, a zatem kwestię przedawnienia należy przeanalizować w kontekście stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do przedmiotowej sprawy i dać temu wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcie. Z uwagi na niejasności w przedłożonych po części w kserokopii aktach sprawy, w tym odnoszących się do dowodów doręczenia skarżącemu samej decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności jak i tytułów wykonawczych Sąd nie mógł odnieść się szerzej do części zarzutów skargi, także w kontekście załączonego do skargi postanowienia Komornika Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w C. z dnia [...] 2004r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego z wniosku ZUS w C. przeciwko W.S. i Z. L. "spółka cywilna A. W zakresie wskazanej w skardze bezczynności ZUS co do wniosku strony o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] 2000r. (nr [...]) przyjdzie wskazać, iż kwestia ta wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania. Niezależnie jednak od tego należy wskazać, iż o ile stan takich faktycznie miał (ma) miejsce strona winna była skorzystać z przewidzianych prawem działań zmierzających do zakończenia stanu ewentualnej bezczynności organu w tym względzie. Z powyższą kwestią może mieć także ewentualny związek podnoszony zarzut nie uwzględnienia protokołu ZUS oddział w C. z dnia [...] 2000r., choć sprawa ta także wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania. Mając jednak na uwadze stanowisko jakie prezentuje Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę w tej kwestii przyjdzie na marginesie zauważyć, iż z protokołu tego wynika, że dotyczył on okresu od 1 stycznia 1999r. do 31 grudnia 2000r., w zakresie umów cywilnoprawnych od 1 stycznia 1999r. do 13 stycznia 2000r., a w zakresie do zatrudnionych emerytów kontrolą objęto okres od 1 lipca 2000r. do 28 listopada 2000r., a co oznacza, iż powyższe okresy częściowo pokrywały się z okresami, na które opiewały ww. tytuły wykonawcze. Jeżeli idzie o przywoływany w skardze wyrok Sądu Apelacyjnego w K., to należy wskazać, iż jest on bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy bowiem odnosi się on do innego okresu niż ten na który opiewają ww. tytuły wykonawcze, bowiem dotyczy decyzji ZUS oddział w C. z dnia [...] 2001r., którą orzeczono o odpowiedzialności solidarnej m. in. W.S., jako wspólnika spółki cywilnej za zobowiązania spółki z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (...) za okres od września 2000r. do maja 2001r. Mając powyższe uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.