I SA/Gl 713/10

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku podniesiono, że Spółka "znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej ze względu na spowolnienie prac związanych z robotami ziemnymi", którymi się zajmuje. Zwrócono też uwagę na znaczne koszty stałe łączące się z leasingiem sprzętu budowlanego, awaryjnością tego sprzętu oraz zatrudnianiem pracowników. W rubryce nr 6 wniosku /wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych/ wpisano sumę 50.000 zł, zaś w rubryce nr 7 /wartość środków trwałych wnioskodawcy/ – 332.028,24 zł. Wskazano nadto, że ostatni rok obrotowy Spółka zamknęła stratą w wysokości 136.151,65 zł oraz że stan jej konta bankowego wynosi 3.034,90 zł. Skarżąca wnosiła już o przyznanie prawa pomocy w innym postępowaniu toczącym się przed Sądem (sygn. akt III SA/Gl 643/10), w którym wpis od skargi wynosił 1500 zł, ale jej wniosek został oddalany postanowieniem Sądu z dnia 26 czerwca 2010 r. Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. Odnosząc tę regulację prawną do rozpatrywanej sprawy, skonstatować trzeba, że powyższa przesłanka nie została spełniona, przy czym konkluzję taką można sformułować na podstawie oświadczeń zawartych we wniosku, bez potrzeby dokonywania wezwania o nadesłanie dodatkowej dokumentacji źródłowej. W świetle wniosku skarżąca Spółka prowadzi bowiem wprawdzie działalność ze znaczną stratą, jednak dysponuje majątkiem oraz środkami finansowymi pozwalającymi jej pokryć koszty sądowe, które w sprawie mają najniższą wysokość spośród przewidzianych w procedurze sądowoadministracyjnej. Wartość środków trwałych wprost niewspółmiernie przewyższa przecież kwotę wpisu od skargi, a i środki zgromadzone na rachunku bankowym przekraczają jego trzydziestokrotność. Pomimo sygnalizowanych trudności finansowych skarżąca może zatem opłacić koszty sądowe w sprawie, a wydatek ów nie powinien w jakikolwiek odczuwalny sposób wpłynąć na jej sytuację majątkową, w szczególności powiększyć jej problemy z utrzymaniem płynności finansowej lub zmusić ją do istotnego ograniczenia wskazanych we wniosku kosztów stałych. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.