I SA/Gl 714/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), , Sędziowie Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odmówić wykładni wyroku z dnia 4 marca 2008 r. Wyrokiem z dnia 4 marca 2008 r. uchylono zaskarżone postanowienie oznaczone w sentencji niniejszego postanowienia oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], nr [...]. W dniu 12 kwietnia 2008 r. (data nadania) strona skarżąca złożyła wniosek o dokonanie wykładni tegoż wyroku poprzez wskazanie, czy "w przypadku uprawomocnienia się wyroku Naczelnik Urzędu Skarbowego zobowiązany jest z urzędu lub na wniosek skarżących do umorzenia egzekucji prowadzonej w oparciu o tytuł wykonawczy [...] z dnia [...]". Nadto strona wniosła o wskazanie, czy w takiej sytuacji tracą moc zaskarżone postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w K.. W dalszej części wniosku skarżący wskazał na wątpliwości związane z wniesieniem skargi kasacyjnej przez organ i skutki jakie może ona wywołać. Jednocześnie skarżący wyraził obawę, że niewłaściwe zinterpretowanie wyroku może doprowadzić do niekorzystnych dla strony skutków. Wskazał przy tym, że w sprawie występuje bez pomocy fachowego pełnomocnika, a "[jego] wiedza prawna dotycząca zagadnień związanych z procedurą sądową jest ograniczona". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej ppsa), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. W literaturze wskazuje się, iż potrzeba wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 491). W każdym wypadku jednak wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Nie może opierać się również na zmianie faktycznych i prawnych okoliczności sprawy, które nastąpiły po wydaniu orzeczenia. Nadto wskazać trzeba, że zgodnie z orzecznictwem potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1018/04, publ. LEX 171312). Rozpoznając zatem złożony przez stronę wniosek, w pierwszej kolejności odnotować należy, że strona nie wskazała, który fragment uzasadnienia jest dla niej niejasny lub niezrozumiały czy też nasuwa określone wątpliwości. Z treści wniosku wynika raczej, że strona ma wątpliwości dotyczące nie treści wyroku, lecz relacji, jaka zachodzi między tym wyrokiem a czynnościami, które mają podjąć skarżący oraz organ, a także skutków jakie orzeczenie to wywołać może wobec strony. Należy więc stwierdzić, że złożony wniosek w istocie zmierza do udzielenia skarżącemu wskazówek co do dalszego postępowania celem uniknięcia negatywnych konsekwencji. W takiej zaś sytuacji nie można mówić o dokonaniu wykładni wyroku, o jakiej mowa w art. 158 ppsa, a o udzieleniu stronie wskazówek czy też porad prawnych. Innymi słowy takie działanie nie stanowi wykładni wyroku i dlatego wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Na marginesie przyjdzie odnotować, że w ocenie Sądu treść wyroku z dnia 4 marca 2008 r. nie budzi wątpliwości. Sąd bowiem w uzasadnieniu wyroku wyraźnie i jednoznacznie wskazał, jakie okoliczności spowodowały uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Uzasadnienie zawiera też jasne wskazówki co do dalszego postępowania. Mając powyższe na względzie, w oparciu o treść art. 158 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.