I SA/Gl 726/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę L. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 czerwca 2018 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie została awizowana w dniu 11 lipca 2018 r., a następnie wydana w dniu 26 lipca 2018 r. Przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2018 r. skarżący złożył podpisany egzemplarz skargi oraz wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 przywołanej ustawy każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarga, która nie zawiera podpisu skarżącego, dotknięta jest brakiem formalnym, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nie mniej istotne jest również to, że w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie natomiast do art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym wypadku dotknięta jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej biegu. Jak wynika natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W rozpatrywanej sprawie złożona skarga nie odpowiadała powyższym wymogom, albowiem nie została podpisana, jak również nie wskazano w niej wartości przedmiotu zaskarżenia. Przesyłka zawierająca zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2018 r. w przedmiocie wezwania do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi została awizowana w dniu 11 lipca 2018 r., a następnie wydana skarżącemu w dniu 26 lipca 2018 r. Należy zatem podkreślić, że stosownie do art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk adresata lub dorosłego domownika), pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1), a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4), tj. po upływie 14 dniowego terminu od pierwszego dnia złożenia pisma w placówce pocztowej. Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w trybie zastępczym uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od tej daty należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W świetle powyższego należało uznać, że doręczenie skarżącemu wezwania było skuteczne i zostało dokonane w dniu 25 lipca 2018 r. (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W tej sytuacji należało przyjąć, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie, mimo skutecznego doręczenia wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania tej czynności. Z akt sprawy wynika, że zakreślony siedmiodniowy termin, który wobec uznania przesyłki za doręczoną w dniu 25 lipca 2018 r. bezskutecznie upłynął z dniem 1 sierpnia 2018 r. Uzupełnienie braków formalnych skargi w dniu 2 sierpnia 2018 r. nastąpiło zatem po upływie terminu do ich uzupełnienia. Fakt wydania skarżącemu przesyłki zawierającej przedmiotowe wezwanie 15 dnia po jego pierwszej awizacji pozostaje przy tym bez wpływu na powyższą ocenę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji