I SA/Gl 729/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 22 grudnia 2025 r. nr SKO.F/41.4/839/2025/16733 w przedmiocie ulg płatniczych – odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z 9 stycznia 2026 r. A. M. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 25 lutego 2026 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500,00 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę pocztową zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącemu 9 marca 2026 r. Termin na usunięcie braku fiskalnego skargi upływał skarżącemu z dniem 16 marca 2026 r. Skarżący 16 marca 2026 r. uiścił na rachunek bankowy sądu kwotę 150,00 zł. Równocześnie w piśmie z tego samego dnia wskazał, iż nie zdołał zebrać całej wskazanej w ww. zarządzeniu kwoty 500,00 zł w zakreślonym terminie w związku z czym zwraca się o przedłużenie terminu do uiszczenia brakującej kwoty 350,00 zł do 15 kwietnia 2026 r. Postanowieniem z 30 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 217/26, Sąd odrzucił skargę skarżącego wskutek nieusunięcia braku fiskalnego skargi. Od powyższego postanowienia skarżący w piśmie z 7 kwietnia 2026 r. wniósł zażalenie. Postanowieniem z 9 czerwca 2026 r., sygn. akt III FZ 276/26, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie zignorował wezwania do uiszczenia wpisu sądowego - przed upływem wyznaczonego terminu zapłacił część wymaganej kwoty i jednocześnie poinformował, że nie jest w stanie jednorazowo zgromadzić wszystkich środków. W tych okolicznościach sąd pierwszej instancji błędnie dokonał ściśle formalnej oceny pisma skarżącego, poprzestając na stwierdzeniu braku uiszczenia wpisu w pełnej wysokości w zakreślonym terminie i braku podstaw do wydłużenia terminu na wniesienie pozostałej części opłaty. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie doszło do nieuzasadnionego ograniczenia skarżącemu konstytucyjnego prawa do sądu. Skarżący pisząc cyt.: "prosząc o wyrażenie zgody na zapłacenie pozostałej kwoty wpisu 350,00 złotych w terminie do dnia 15.04.2026 r., do czego się zobowiązuję" w istocie wystąpił do sądu o przyznanie pomocy w uiszczeniu tej opłaty. Sąd pierwszej instancji w tej sytuacji winien wezwać skarżącego do wyjaśnienia jego wniosku, informując o braku możliwości przedłużenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego i jednocześnie o możliwości przyznania prawa pomocy w określonym zakresie. W konsekwencji przedwczesne było odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 2 lipca 2026 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego wskazania, czy pismo z 16 marca 2026 r. stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że pismo to takiego wniosku nie stanowi. Jednocześnie pouczono skarżącego o treści art. 243 – 246, art. 249 i art. 252 p.p.s.a. W piśmie z 24 lipca 2026 r., w terminie, skarżący wskazał, iż pismo z 16 marca 2026 r. stanowiło jego prośbę o wyrażenie zgody na zapłacenie pozostałej kwoty wpisu od skargi w terminie do 15 kwietnia 2026 r., do czego się zobowiązał. Nie stanowiło natomiast wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Wpis od skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 - p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast, jeżeli pismem, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie lub skarga o wznowienie postępowania, to na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a, podlega ono odrzuceniu przez sąd. Nadto wskazać należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przechodząc do rozpoznania niniejszej sprawy Sąd wskazuje, iż skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,00 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W przepisanym prawem terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący uiścił 16 marca 2026 r. na rachunek bankowy sądu kwotę 150,00 zł, a zatem kwotę odpowiadającą jedynie części określonego w zarządzeniu z 25 lutego 2026 r. wpisu sądowego. Nadto zwrócił się o przedłużenie terminu do uiszczenia brakującej kwoty 350,00 zł do 15 kwietnia 2026 r. Postanowieniem z 30 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 217/26, Sąd odrzucił skargę skarżącego wskutek nieusunięcia braku fiskalnego skargi. Od powyższego postanowienia skarżący w piśmie z 7 kwietnia 2026 r. wniósł zażalenie. Postanowieniem z 9 czerwca 2026 r., sygn. akt III FZ 276/26, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi we wskazanym wyżej postanowieniu, Sąd pismem z 17 lipca 2026 r. wezwał skarżącego do jednoznacznego wskazania, czy pismo z 16 marca 2026 r. stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że pismo to takiego wniosku nie stanowi. Jednocześnie pouczono skarżącego o treści art. 243 – 246, art. 249 i art. 252 p.p.s.a. W piśmie z 24 lipca 2026 r., w terminie, skarżący wskazał, iż pismo z 16 marca 2026 r. stanowiło jego prośbę o wyrażenie zgody na zapłacenie pozostałej kwoty wpisu od skargi w terminie do 15 kwietnia 2026 r., do czego się zobowiązał. Nie stanowiło natomiast wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Wpis od skargi do dnia wydania niniejszego postanowienia nie został uzupełniony. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skarga obarczona jest brakiem fiskalnym, uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego dalszego biegu. W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.