I SA/Gl 73/15

PostanowienieWSA w Gliwicach2015-08-10

Skład orzekający: Wojciech Organiściak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w przypadku uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli, postępowanie sądowoadministracyjne powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, a skarżącemu należą się zwrot kosztów postępowania?
Ratio decidendi
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy w jego toku, a przed wydaniem wyroku, przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ uwzględni skargę w całości w trybie autokontroli, uchylając zaskarżoną decyzję. Wówczas, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 PPSA, sąd umarza postępowanie. Na mocy art. 201 § 1 PPSA, w przypadku umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 PPSA, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego i wpis od skargi.
Stan faktyczny
Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej, działając w trybie autokontroli (art. 54 § 3 PPSA), uwzględnił skargę w całości, uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji oraz umarzając postępowanie. Organ poinformował sąd, że na wydaną decyzję nie została wniesiona skarga. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowe i zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 297 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. (M.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 297 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą M. M. (dalej zwany "skarżącym") stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W dniu 19 grudnia 2014 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 810 zł. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Następnie pełnomocnik skarżącego usunął w terminie brak formalny skargi oraz uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł. W piśmie z dnia 3 czerwca 2015 r. organ wskazał, że uwzględnił skargę w całości i wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Do pisma dołączono decyzję z dnia [...], nr [...], mocą której Dyrektor Izby Skarbowej, uwzględniając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Jednocześnie organ stwierdził, że uwzględnienie skargi nie jest spowodowane działaniem organów podatkowych bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lipca 2015 r. zwrócono się do organu o udzielenie informacji, czy na wydaną w ramach autokontroli decyzję została wniesiona skarga. Odpowiadając na wezwanie organ poinformował, że nie została wniesiona skarga na decyzję z dnia [...], nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W myśl z kolei art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie to z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-2 (tj. skuteczne cofnięcie skargi, śmierć strony) tego przepisu stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ppsa wtedy, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż organ decyzją z dnia [...], działając w trybie art. 54 § 3 ppsa, uwzględnił skargę i uchylił własną decyzję, będącą jej przedmiotem, a także uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W konsekwencji takiego działania wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję z dnia [...], a tym samym uznać należy, że odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Stosownie z kolei do art. 201 § 1 ppsa w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Koszty te obejmują koszty zastępstwa procesowego oraz uiszczony wpis od skargi. Ustalając wysokość tych kosztów wzięto pod uwagę treść § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżania jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest należność pieniężna w wysokości 810 zł, stawka minimalna, zgodnie z § 6 pkt 2 przywołanego rozporządzenia, wynosi 180 zł. Wymienione wynagrodzenie należy powiększyć o poniesione koszty w wysokości 100 zł uiszczonego wpisu od skargi oraz o koszty opłaty skarbowej w kwocie 17 zł. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 201 § 1 ppsa w związku z art. 54 § 3 ppsa, o kosztach Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło