I SA/Gl 736/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie inne – zastaw skarbowy p o s t a n a w i a odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R., działając na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w W. "zgodnie z właściwością" wniosek K.K. (PUH A) o wykreślenie zastawu skarbowego. W uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśniono, że wspomniany zastaw należy wykreślić, gdyż ustanowiono go – celem zabezpieczenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne – na ruchomości, która nie była własnością zobowiązanego. Zdaniem organu rentowego, zgodnie z art. 42a Ordynacji podatkowej, organem właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jest wymieniony wyżej organ podatkowy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., kierując się treścią pouczenia udzielonego przez organ rentowy, złożył zażalenie od tego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia Naczelnik Urzędu Skarbowego, nawiązując do treści art. 42a Ordynacji podatkowej, stwierdził m. in., że, skoro podstawę wpisu spornego zastawu stanowiła decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, to podstawą jego wykreślenia powinna być również decyzja tego Zakładu. W piśmie z dnia [...] r. organ rentowy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, podnosząc, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jest organem wyłącznie właściwym do wydania decyzji o wykreśleniu zastawu rejestrowego z rejestru zastawów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia stwierdzić trzeba, iż pismo organu podatkowego błędnie oznaczone jako "zażalenie" potraktowano jako skargę na postanowienie z dnia [...]r. W świetle bowiem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej PPSA), pismem inicjującym kontrolę aktów administracyjnych przed wojewódzkim sądem administracyjnym jest skarga. Sąd ów nie rozpoznaje przy tym zażaleń, czy też – szerzej rzecz ujmując – innych środków zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego, skoro skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu wspomnianych środków (art. 52 PPSA). Następnie odnotować należy, że rozpatrywana skarga zawiera żądanie rozstrzygnięcia sporu, jaki powstał na tle odmiennych poglądów prawnych organów administracyjnych zaangażowanych w rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Tym samym skarżący w niniejszej sprawie nie może być uznany za podmiot uprawniony do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 PPSA, ponieważ sądowa kontrola działalności administracji publicznej nie może zostać uruchomiona przez organ mieszczący się w strukturze tej administracji (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004, s. 121-122). Na marginesie jedynie warto zauważyć, iż wspomniany spór stanowi w istocie spór kompetencyjny pomiędzy organem podatkowym i organem rentowym. Co do zasady zatem analizowany spór, zgodnie z art. 22 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinien zostać rozstrzygnięty przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej. W rozpatrywanym stanie faktycznym taka możliwość nie wchodzi jednak w grę, ponieważ zaskarżone postanowienie organu rentowego wiąże również skarżącego i dlatego ten ostatni może tylko doprowadzić do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tego postanowienia (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 362-363). Skarga jest zatem niedopuszczalna i w związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA, należało orzec jak w sentencji.