I SA/Gl 74/12

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi Ł. F. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 442,80 zł (słownie; czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 82,80 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu adwokata, którym wyznaczony został adwokat Ł. F. Pełnomocnik ten w dniu 14 maja 2012 r. zapoznał się z aktami sprawy (zapisek urzędowy, k. 79 akt), a w dniu 17 maja 2012 r. uzupełnił argumentację skargi, wnosząc zarazem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Następnie wziął m.in. udział w rozprawach w dniach 23 maja i 17 października 2012 r., na tej ostatniej oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Pełnomocnik wniósł także skargę kasacyjną od wyroku wydanego na tej rozprawie, ponawiając w niej wniosek o przyznanie wynagrodzenia. Skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 81/13. W końcowym fragmencie tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że o wynagrodzeniu orzeknie Sąd pierwszej instancji. Pismem z dnia 2 lipca 2014 r., jeszcze przed zwrotem akt temu Sądowi, pełnomocnik skarżącego po raz kolejny wniósł o przyznanie wynagrodzenia. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461., dalej powoływanego jako "rozporządzenie"). Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 18 ust. 1 znajdującym się w rozdziale 5 rozporządzenia. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję dotyczącą umorzenia zaległości podatkowej, natomiast w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b). Pełnomocnik skarżącego, wnosząc skargę kasacyjną, dokonał także czynności, za którą, wedle § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, przysługuje mu wynagrodzenie za instancję drugą. Przepis ten stanowi, że opłata za tę czynność, jeżeli pełnomocnik prowadził tę sprawę w pierwszej instancji, wynosi 50% stawki za tę instancję, czyli w niniejszej sprawie 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę), wynoszącą łącznie za obie instancje 360 zł, trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (82,80 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, 18 ust. 1 pkt 2 lit. c i § 19 pkt 1 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.