I SA/Gl 742/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Organiściak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta T., działając na podstawie art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. – o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2010 r., Nr 80, poz. 526) oraz art. 209 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), nie wyraził zgody na umorzenie D. B. zaległości w podatku od spadków i darowizn w wysokości [...] zł. Stosując się do pouczenia zawartego w powyższym postanowieniu, D. B. złożyła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaznaczyć należy w tym miejscu, iż zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FPS 9/09, podjętą w dniu 1 marca 2010 r., postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. - o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że takie postanowienie nie należy do grupy postanowień, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., podlegających kognicji sądów administracyjnych. Nie jest ono bowiem postanowieniem, od którego służy zażalenie, ani postanowieniem kończącym sprawę, ani też rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie stanowi ono ponadto aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., tj. aktu organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej, innego niż akty prawa miejscowego. W konsekwencji podnieść trzeba, iż organ błędnie pouczył stronę o możliwości zaskarżenia wydanego postanowienia do sądu administracyjnego. Sąd za celowe uznaje jednak wskazać, w ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż możliwość zbadania legalności postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego (w niniejszym przypadku – Prezydenta Miasta T.) istnieje w ramach rozpoznawania ewentualnej skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, dotyczącej zastosowania ulgi płatniczej odnośnie podatków i opłat, o których mowa jest w art. 18 ust. 2 ustawy – o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (w tym podatku od spadków i darowizn). W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.