I SA/Gl 744/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.M. (M.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy; W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 31 maja 2010 r. B.M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie go od kosztów sądowych. Pismem z dnia 8 lipca 2010 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i nadesłanie dokumentów źródłowych. W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał pismo procesowe z dnia 23 lipca 2010 r., w którym oświadczył, iż wycofuje swój wniosek. Jednocześnie zobowiązał się do uiszczenia należnych kosztów sądowych. Mając na uwadze kategoryczność złożonego w tej sprawie oświadczenia skarżącego należy podkreślić, że bezspornym jest, iż intencją pisma z dnia 23 lipca 2010 r. jest zakończenie wpadkowego postępowania w przedmiocie zastosowania tutaj dobrodziejstwa procesowego jakim niewątpliwie jest zwolnienie od kosztów sądowych. Jako że skarżący cofnął wniosek, to wykluczone jest zarówno merytoryczne zakończenie postępowania wszczętego tym wnioskiem, tj. oddalenie wniosku lub jego uwzględnienie, jak i kontynuowanie postępowania. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie stosowanego w drodze analogii art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., nakazującego podjęcie takiego rozstrzygnięcia w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skądinąd cofnięcie wniosku powoduje, że wspomniane postępowanie traci swój przedmiot i staje się via facti bezprzedmiotowe, co również - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - stanowi podstawę do umorzenia postępowania. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie przywołanych przepisów, stosowanych na zasadzie analogii oraz w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.