I SA/Gl 745/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021r. poz.735 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 17, art. 18 i art. 59 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia D.S. (dalej: dłużnik, zobowiązany, skarżący) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej: wierzyciel) z dnia [...] nr [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ pierwszej instancji wszczął wobec dłużnika postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wierzyciela z dnia [...] nr [...] wystawionego w ramach realizacji wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...], sygn. akt [...], orzekającego o przepadku na rzecz Skarbu Państwa kwoty [...] zł, doręczając w dniu [...] jego odpis wraz z zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] o zajęciu wierzytelności zobowiązanego z rachunku w A S.A. w K., w wyniku którego bank przekazał kwotę [...] zł. Ponadto zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] dokonano zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego w Spółce z o.o. B w W., niezrealizowanego z powodu uzyskiwania wynagrodzenia w kwocie wolnej od potrąceń. Wnioskiem z dnia 5 września 2019 r. Skarżący wystąpił do organu pierwszej instancji o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 i pkt 8 u.p.e.a. Dowodził, że prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na żądanie wierzyciela, a skoro nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia przez wierzyciela żądania jego zawieszenia, powinno zostać umorzone, a nie podjęte na nowo. Ponadto dłużnik podniósł, że nie doręczono mu przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego upomnienia przewidzianego w art. 15 u.p.e.a. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego wierzyciela z dnia [...] nr [...]. Na powyższe postanowienie pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia poprzez: a) brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności poprzez ustalenie stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o twierdzenia wierzyciela, z których wynika, że upomnienie z dnia [...] nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu, b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na przyznaniu wiarygodności twierdzeniom wierzyciela, iż upomnienie z dnia [...] nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu, co jednocześnie nie znalazło odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie a przez to błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu a wierzyciel spełnił obowiązek wynikający z art. 15 § 1 u.p.e.a.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 56 § 1 pkt 1 i pkt 4 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania w sprawie art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. mimo, że postępowanie egzekucyjne nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia jego zawieszenia, które nastąpiło na żądanie wierzyciela - w takim przypadku postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy na wstępie omówił przepis art. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. określający przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. określający przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec dłużnika zostało zawieszone postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] nie na żądanie wierzyciela (przewidziane w art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), lecz z uwagi na przewidziane w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. rozłożenie zobowiązanemu spłaty należności pieniężnej na raty, co nastąpiło postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...], sygn. akt [...]. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie miał więc zastosowania art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. przewidujący obligatoryjne umorzenie postępowania egzekucyjnego w przypadku, gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. W przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało podjęte zgodnie z art. 57 § 1 u.p.e.a. po ustaniu przyczyny zawieszenia, a więc z powodu niezrealizowania układu ratalnego. Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. i art. 80 K.p.a. Fakt doręczenia zobowiązanemu przed wszczęciem egzekucji w dniu [...] upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a. wystawionego w dniu [...] znajduje bowiem, wbrew twierdzeniu pełnomocnika dłużnika, odzwierciedlenie nie tylko w twierdzeniach wierzyciela, ale także w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie w postaci wydruku z programu komputerowego Biblioteka Akt używanego w [...] Urzędzie Skarbowym w K. W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia poprzez: a) brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności poprzez ustalenie stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o twierdzenia wierzyciela, z których wynika, że upomnienie z dnia [...] nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu; b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na przyznaniu wiarygodności twierdzeniom wierzyciela, iż upomnienie z dnia [...] nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu, co jednocześnie nie znalazło odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie a przez to nierozpoznanie istoty sprawy; c) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie dążenia do załatwienia sprawy zgodnie z interesem stron postępowania, i niepodjęcie z urzędu pełnej analizy okoliczności faktycznych, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej; d) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia; e) naruszenie art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie w zakresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, pomimo iż z okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na wniosek wierzyciela i nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2020r. w sprawie sygn. akt I SA/Gl 596/20 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] nr [...] uznając, iż skarga zobowiązanego zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty były trafne. W powyższym wyroku stwierdzono, że " organ odwoławczy już na etapie rozpoznania zażalenia powinien zwrócić się do właściwego organu i uzyskać zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego przedmiotowego upomnienia bądź poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię tego dokumentu. Brak takiego dokumentu uniemożliwia Sądowi kontrolę postanowienia. Natomiast wydruk z programu komputerowego Biblioteka Akt nie jest dowodem doręczenia upomnienia i nie może zastąpić zwrotnego potwierdzenia odbioru takiego dokumentu. Sąd w przywołanym powyżej wyroku uznał, iż organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania – art. 7, art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd uznał za niezasadny zarzut art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a., gdyż jak stwierdzono, postępowanie egzekucyjne nie zostało zawieszone w oparciu o treść art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (na wniosek wierzyciela), a na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., co wynika z podstawy prawnej zawartej w sentencji postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...], a powoduje to, iż brak jest podstawy do obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o treść art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Organ odwoławczy realizując wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2020r. sygn. akt I SA/Gl 596/20 uzupełnił postępowanie dowodowe o kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego upomnienia z dnia [...] nr [...], poświadczone za zgodność z oryginałem. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] nr [...], po rozpoznaniu zażalenia skarżącego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego wierzyciela z dnia [...] nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 października 2020r. sygn. akt I SA/Gl 596/20, wykazał fakt doręczenia zobowiązanemu przed wszczęciem egzekucji, upomnienia wystawionego w dniu [...] nr [...]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż upomnienie zostało doręczone w dniu [...] dorosłemu domownikowi zobowiązanego – Pani J.S. w trybie art. 43 K.p.a. W powyższym postanowieniu organ odwoławczy zaznaczył, że nie doszło do naruszenia art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a., gdyż prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., z czym zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2020r. sygn. akt I SA/Gl 596/20. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł do tut. Sądu skargę, w której zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, a to art. 10 K.p.a. w zw. z art. 78 K.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania, gdyż organ drugiej instancji nie skierował do dłużnika pisemnej informacji obejmującej powiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, podczas gdy w postanowieniu organu odwoławczego materiał dowodowy został powiększony o potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki mającej zawierać upomnienie, przez co skarżący nie został zapoznany z dokumentem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało naruszeniem jego prawa do inicjowania wniosków dowodowych uniemożliwiającym skarżącemu podjęcie merytorycznego działania w sprawie, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia poprzez: - brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez ustalenie stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o twierdzenia wierzyciela, z których wynika, że upomnienie z dnia [...] zostało doręczone zobowiązanemu, podczas, gdy w aktach postępowania egzekucyjnego brak dokumentu przedmiotowego upomnienia i organ błędnie przyjął, że uzupełniony materiał dowodowy wskazuje na doręczenie upomnienia przewidzianego w art. 15 u.p.e.a., - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na przyznaniu wiarygodności twierdzeniom wierzyciela, iż upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu, co jednocześnie nie znalazło odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym, 3. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie dążenia do załatwienia sprawy zgodnie z interesem stron postępowania, i niepodjęcie z urzędu pełnej analizy okoliczności faktycznych, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej, 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, 5. naruszenie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie uznając, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie w zakresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, pomimo, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż zobowiązanemu występującemu z niniejszą skargą nie doręczono upomnienia mimo, iż taki obowiązek ciążył na wierzycielu, 6. naruszenie art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie uznając, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie w zakresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, pomimo iż z okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na wniosek wierzyciela i nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto dłużnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi zobowiązany wskazując na brak powiadomienia strony w trybie art. 10 § 1 K.p.a. podkreślił, iż organ wydał postanowienie z dnia [...] bez poznania refleksji strony, co do treści uzyskanego dowodu. Brak zawiadomienia przez organ o uzupełnieniu materiału dowodowego skutkował, zdaniem skarżącego, tym, iż strona nie brała udziału w postępowaniu bez swej winy i stanowi to przesłankę dla wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz uzasadnia wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b K.p.a. Wskazano, iż brak dokumentu upomnienia w zgromadzonym materiale dowodowym nie pozwala na przyjęcie, iż upomnienie zostało skarżącemu doręczone. W skardze podkreślono, iż brak dokumentu upomnienia powoduje, że nie jest możliwym zweryfikowanie, czy został on w sposób prawidłowy sporządzony i czy dotyczył skarżącego. Według dłużnika brak przesłania upomnienia stanowi uchybienie i zgodnie z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. jest podstawą do umorzenia postępowania. Zdaniem skarżącego, skoro postępowanie egzekucyjne nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od daty jego zawieszenia, wystąpiła także przesłanka do jego umorzenia na zasadzie art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, prezentując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zawarty w skardze zobowiązanego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia rozpatrzony został w odrębnym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przede wszystkim w drodze kontroli działalności administracji publicznej, która realizowana jest co do zasady pod kątem zgodności z prawem. Kompetencja w tym przedmiocie wynika z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.; dalej w skrócie: "P.u.s.a."). Szczegółowy katalog aktów i czynności, mogących stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego został z kolei sformułowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), w ramach którego w zakresie kognicji tych sądów przewidziano m. in. orzekanie w sprawach dotyczących pisemnych interpretacji prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (por. pkt 4a), jak również postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (por. pkt 2). Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. W skardze zarzucono naruszenie art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem zobowiązanego naruszenie powyższej normy wynika z faktu, iż postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na wniosek wierzyciela i nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać należy, iż stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W realiach rozpoznanej sprawy podnieść należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 27 października 2020r. sygn. akt I SA/Gl 596/20 uchylając po rozpoznaniu skargi dłużnika, postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] nr [...] stwierdził, iż "postępowanie egzekucyjne nie zostało zawieszone w oparciu o treść art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (na wniosek wierzyciela), co wynika z podstawy prawnej zawartej w sentencji postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...]. Brak jest zatem podstawy do obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o treść art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a.". Mając na uwadze art. 153 P.p.s.a. Sąd zauważa, iż organ odwoławczy zobowiązany był do zastosowania się do oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 27 października 2020r. sygn. akt I SA/Gl 596/20 z uwagi na tożsamość przedmiotową, podmiotową oraz w zakresie podstawy prawnej badanego rozstrzygnięcia. Tym samym mając na uwadze wyrażoną w w/w wyroku ocenę prawną, Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy nie naruszył art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Dłużnik stawia również zarzut naruszenia przez organ art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo, iż z okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż skarżącemu nie doręczono upomnienia. Rozpatrując powyższy zarzut, w pierwszej kolejności Sąd zauważa, że art. 59 § 1 u.p.e.a. został zmieniony przez art. 1 pkt 31 lit. a) ustawy z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070, dalej: ustawa zmieniająca). Stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Według art. 29 ustawy zmieniającej, ustawa ta weszła w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia (z wyjątkami, które w niniejszej sprawie nie zachodzą), czyli z dniem 30 lipca 2020r. Ponieważ postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego wszczęto przed dniem 30 lipca 2020r. Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o stan prawny obowiązujący sprzed tej zmiany. Przesłanki umorzenia postępowania określa zatem art. 59 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Skarżący powołuje się na podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego, w oparciu o pkt 7 powołanego wyżej przepisu. Organy obu instancji twierdzą, że upomnienie z dnia [...] nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu w dniu [...]. Taka data widnieje na tytule wykonawczym. Organ odwoławczy realizując wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawarte wyroku z dnia 27 października 2020r., uzupełnił materiał dowodowy o kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru przez dorosłego domownika skarżącego – Panią J.S. - upomnienia z dnia [...] nr [...] w trybie art. 43 K.p.a. Wspomniana kopia została poświadczona za zgodność z oryginałem. Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym fakt doręczenia zobowiązanemu upomnienia znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Sąd stwierdza, iż w aktach sprawy znajduje się również duplikat upomnienia przesłanego do skarżącego, przekazany do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia [...] nr [...]. W konsekwencji bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Zobowiązany zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie art. 10 K.p.a. w zw. z art. 78 K.p.a., gdyż organ nie skierował do dłużnika pisemnej informacji obejmującej powiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów w sytuacji, gdy w postępowaniu II instancji materiał dowodowy został powiększony o potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki mającej zawierać upomnienie. Analizując powyższy zarzut podnieść należy, iż stosownie do postanowień art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie zgodnie z brzmieniem art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej w postepowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. Należy wskazać, że odpowiednie stosowanie oznacza m.in. to, że niektóre przepisy nie znajdują zastosowania i do takich należy m.in. art. 10 K.p.a. ( takie stanowisko wyraził m.in. Piotr Pietrasz w komentarzu do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – komentarz do art. 18 tej ustawy). Sąd stwierdza, iż w sprawie nie mogło dojść do naruszenia zasady określonej w art. 10 K.p.a., bowiem zasada ta nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji z racji wykonawczego charakteru tego postępowania. Organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału przed wydaniem orzeczenia. Jest natomiast zobowiązany do respektowania praw strony w zakresie wyznaczonym treścią art. 73 k.p.a., zgodnie z którym strona jest uprawniona do wglądu w akta sprawy, sporządzania kopii, odpisów czy notatek, a w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem ma możliwość żądania uwierzytelnienia kopii lub odpisów, czy też wydania jej uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Powyższy pogląd jest szeroko aprobowany w orzecznictwie sadów administracyjnych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 maja 2019r., sygn. akt III SA/Wr 78/19, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 września 2019r. sygn. akt I SA/Gd 1697/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2015r. sygn. akt V SA/Wa 1400/15). Tym samym za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. w zw. z art. 78 K.p.a., Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie zgromadzony został w sposób wystarczający do wyjaśnienia stanu faktycznego. Odmienne od oczekiwań dłużnika, wnioski i analizy organu odnośnie stanu faktycznego sprawy, nie mogą świadczyć o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów oraz zasady obiektywnej prawdy materialnej. Tym samym Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a. Z powyższych względów Sąd uznał, że wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy nie naruszył prawa, co skutkuje oddaleniem skargi stosowanie do treści art. 151 P.p.s.a.