I SA/Gl 746/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości i zwrotu dotacji nadmiernie pobranej na 2013 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej po rozpatrzeniu odwołania B w R. od decyzji A z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości i zwrotu dotacji nadmiernie pobranej na 2013 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie. A (dalej jako: skarżący) reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje nadto podmiotowi, któremu ustawy szczególne je przyznają. Uprawnionych do wniesienia skargi można więc ogólnie podzielić na tych, którzy umocowanie do takiego działania czerpią ze swego indywidualnego interesu prawnego (strony postępowania), tych którzy są rzecznikami interesu publicznego (prokurator, RPO, RPD), a także tych, których ustawy szczególne wyposażają w takie uprawnienie. Tak więc w świetle ww. przepisu strona postępowania (skarżący) musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10; Lex nr 742360). Istotą więc legitymacji skargowej jest uprawnienie podmiotu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1138/15, dostępny w bazie orzeczeń CBOSA). Zauważyć też można, że co do zasady brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialno-prawną, powodującą oddalenie skargi. Jednakże w sytuacji, gdy wiadomym jest od razu, że podmiot wnoszący skargę nie ma uprawnienia do jej wniesienia i nie zachodzi potrzeba badania jego interesu prawnego, skarga taka podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 11 kwietnia 2005 r. OPS 1/04 publ. ONSA i WSA 2005/4/62, stwierdzając, iż "wniesienie skargi przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu". Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest, jak wskazano powyżej, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania od decyzji A z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości i zwrotu dotacji nadmiernie pobranej na 2013 r. Stroną postępowania i adresatem obu decyzji było B w R.. W tym stanie rzeczy, skoro A nie był adresatem zaskarżonej decyzji, ani stroną postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją, a zawarte w decyzji rozstrzygnięcie nie dotyczy jego praw i obowiązków, to należało uznać, że jego skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego i w rezultacie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.