I SA/Gl 748/04

W o j e w ó d z k i S ą d A d m i n i s t r a c y j n y w G l i w i c a c h w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana NSA Marek Kołaczek – spr. Sędziowie: ASR Teresa Randak Protokolant: Magdalena Nowacka po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za I półrocze 2003 r. za samochód ciężarowo-uniwersalny marki [...] o nr rej. [...] wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z póżn. zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. Nr 79 z 2001 r., poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że A.M. pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Wójta Gminy N. o umorzenie opłaty z tytułu podatku od środków transportowych za 2003 r. określonej decyzją z [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podatnik wyjaśnił, że samochód marki [...], którego jest właścicielem, nigdy "nie służył jako samochód ciężarowy do publicznego transportu drogowego". Ponadto przypomniał, że samochód od czterech lat nie jest eksploatowany z powodu jego niesprawności i dlatego pobieranie od niego podatku jest bezzasadne i nieuczciwe. Wyraził pogląd, że podatek od środków transportowych nie jest podatkiem majątkowym związanym z prawem własności. Stwierdził, że od 1998 r. podatek ten płacony jest przez wszystkich właścicieli w formie akcyzy w kupowanym paliwie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy N. odmówił umorzenia zaległości podatkowych w podatku d środków transportowych za I półrocze 2003 r. w wysokości [...] zł, gdyż tylko w odniesieniu do pierwszej raty podatku mógł podjąć rozstrzygnięcie. Po uchyleniu powyższej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., organ podatkowy I instancji wszczął dodatkowe postępowanie wyjaśniające w sprawie. W tym celu organ podatkowy wystąpił do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N., aby uzyskać informacje o wysokości pomocy udzielanej podatnikowi w 2003 r. oraz Powiatowego Urzędu Pracy w R. w celu ustalenia, czy żona podatnika i pełnoletni członkowie rodziny posiadają status osób poszukujących pracy. Zwrócił się także do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w R.w celu potwierdzenia figurowania przedmiotowego samochodu w ich rejestrze. Ponadto wezwał podatnika do udzielenia informacji o wszelkich dochodach oraz stanie majątkowym jego i jego rodziny. W odpowiedzi na wezwanie A..M. przedłożył w dniu [...] r. odcinek renty za grudzień 2003 r. oraz złożył pismo, w którym wyjaśnił swoją sytuację majątkową. W piśmie tym podkreślił, że od 1998 r. ze względu na zły stan zdrowia i bezrobocie żyje w trudnej sytuacji dochodowej, gdyż utrzymuje rodzinę z głodowej renty inwalidzkiej wynoszącej [...] zł. Ponadto jest wraz z rodziną podopiecznym Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. Z odcinka renty wynikało, że podatnik osiąga dochód w wysokości [...] zł miesięcznie, jednak z dochodu tego dokonywana jest egzekucja i dlatego podatnik otrzymuje świadczenie w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wniosku podatnik podniósł, że: "Wójt karygodnie okrada rodzinę z niewystarczających środków do życia". Organ podatkowy sporządził również protokół o stanie majątkowym zobowiązanego. Dodano, że z notatki służbowej dołączonej do tego protokołu wynika, iż A. M. odmówił jego podpisania oraz odmawiał odpowiedzi na niektóre pytania, bądź też twierdził – jak w odniesieniu do informacji o wydatkach rodziny – że wszystko zostało opisane w składanych przez niego wnioskach o udzielenie ulgi podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że uzyskanie powyższych informacji było wyraźnie zalecane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dodało, że z zebranych w sprawie dowodów wynika, iż organ I instancji miał duże trudności w ustaleniu niektórych faktów, gdyż podatnik raczej nie współpracował z organem podatkowym w celu ich zgromadzenia. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności przywołało treść 67 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Organ odwoławczy zaznaczył, iż należy przy tym mieć na względzie, że zasadą jest płacenie podatków, a udzielanie ulg stanowi wyjątek od tej zasady. Stwierdził, że brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że ocena, czy w indywidualnie określonym przypadku zachodzą wymienione w przepisie względy, pozostawiona została uznaniu organów podatkowych. Kolegium nie zgodziło się z podatnikiem, że Wójt stosuje wobec niego "widzimisię" skoro raz udziela podatnikowi ulgi np. za I półrocze natomiast w drugim półroczu odmawia umorzenia II raty podatku. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Wójt Gminy N., dokonując takiej analizy wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację podatnika i charakter okoliczności, wskutek których domagał się on umorzenia zaległości. W szczególności wziął pod uwagę fakt, iż podatnik sam przyczynia się do swojej trudnej sytuacji finansowej, gdyż uporczywie nie likwiduje przedmiotowego pojazdu i nie dokonuje jego wyrejestrowania z ewidencji pojazdów. Powyższe składa się na powstawanie w każdym nowym roku podatkowym kolejnego zobowiązania, którego podatnik z powodu swojej trudnej sytuacji finansowej nie płaci. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż Wójt Gminy N. niejednokrotnie już w poprzednich latach podatkowych umarzał podatnikowi zaległości z tytułu podatku od środków transportowych, gdyż w ten sposób chciał mu pomóc w podjęciu jakichkolwiek działań zamierzających do osiągnięcia dochodów przy wykorzystaniu tego środka transportowego. Jednak działania organu podatkowego ze względu na pasywną postawę podatnika nie przyniosły żadnego pozytywnego skutku. Podatnik nie zrobił bowiem nic w kierunku wykorzystania zaistniałej sytuacji, a jeśli nawet ze względów zdrowotnych nie mógł, to nie wykorzystał czasu jakim dysponował na zezłomowanie pojazdu, czy też jego sprzedaż na części. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy dokonał analizy zgromadzonego w sprawie dowodowego w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Stwierdził mianowicie, że niewątpliwie podatnik korzysta z pomocy państwa i gminy, gdyż środki jakie posiada nie wystarczają na zaspokojenie w całości potrzeb podatnika i jego rodziny. Następnie organ odwoławczy zauważył, że wystąpienie przesłanki "ważnego interesu podatnika" powoduje, że organ podatkowy I instancji musi na podstawie całokształtu materiału dowodowego rozważyć, czy w rozpatrywanej sprawie umorzenie zaległości jest możliwe, a jeśli tak, to w jakiej części. Przy czym koniecznym jest, aby rozważając wielkość udzielonej ulgi, wziąć pod uwagę również "interes publiczny", przez który należy rozumieć respektowanie wspólnych wartości dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość wobec prawa, zaufanie obywateli do organów władzy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło ponadto uwagę na fakt, że uprawnienia wynikające z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej nie są równoznaczne z obowiązkiem organu podatkowego do pozytywnego rozpatrzenia każdego wniosku i to w całości. Odnosząc się następnie do rozpatrywanej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że A.M. od dłuższego czasu znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, uprawniającej go do korzystania z pomocy państwa lub gminy w postaci zasiłków, czyli po stronie podatnika istnieje tzw. "ważny interes". Z kolei organ podatkowy I instancji przychylając się w każdym roku podatkowym do próśb podatnika i udzielając mu w związku z tym szeregu ulg w postaci umorzenia zaległości podatkowych w całości lub części doprowadził do sytuacji, że podatnik uznał, iż pomoc taka bezwarunkowo mu się należy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż podatnik nie chce pogodzić się z myślą, że Wójt Gminy N. nie może go faworyzować względem pozostałych podatników, będących również w bardzo trudnej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Dodało, iż nie można przecież twierdzić, że udzielenie w którymkolwiek roku podatkowym ulgi w postaci umorzenia zaległości powoduje, że przy niezmienionej sytuacji majątkowej w kolejnym roku umorzenie tychże zaległości jest obowiązkowe i powinno być udzielane automatycznie. Dodano, że podatnik przedstawiając swoją trudną sytuację materialną w piśmie z dnia [...] r. wskazuje na treść decyzji GOPS w N. i z jednej strony potrafi zrozumieć, że udzielana przez państwo i gminę pomoc nigdy nie zabezpieczy wszystkich potrzeb występujących w rodzinie, gdyż nie posiada ona charakteru bezwzględnie należnego, a drugiej nie potrafi zrozumieć, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji, kierując się słusznym interesem Gminy również może nie zgodzić się na umorzenie zaległości podatkowych. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał NSA dotyczące "uznania administracyjnego". Następnie SKO stwierdziło, że z zebranych w sprawie dowodów wynika, iż postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone we właściwym zakresie, a dowody zostały zebrane w sposób pozwalający na ocenę poprawności wnioskowania przez Wójta Gminy N. Zauważono, że podatnik w swym wniosku powoływał się na trwałą niezdolność do ponoszenia ciężaru i zwrócił się z prośbą o: "całkowite zwolnienie z należności gminnych i wprowadzenie w samorządzie ustawowego zwolnienia z podatku dla wszystkich podobnych mieszkańców Gminy, którym przysługuje pomoc państwa zagwarantowana Konstytucją". Co do tej kwestii SKO odwołało się do brzmienia art. 217 Konstytucji stwierdzając, że zwolnienia podmiotowe o charakterze powszechnym mogą być wprowadzone wyłącznie w drodze ustawowej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy dokonał oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego. Stwierdził, że postępowanie to przeprowadzono prawidłowo. Zaznaczono, że organ I instancji dokonał własnych ustaleń poprzez spisanie protokołu o stanie majątkowym i rodzinnym oraz analizę dochodów (łącznie z otrzymanymi z Opieki Społecznej) i wydatków całej rodziny, a następnie wyjaśnił w decyzji dlaczego odmówił umorzenia. Kolegium stwierdziło, że zgromadzone informacje o sytuacji rodzinnej i finansowej podatników są na tyle pełne, że pozwalają na wydanie takiej decyzji. W szczególności uzupełniono materiał dowodowy o dane w zakresie sposobu wykorzystania gruntów będących w posiadaniu podatnika. Zauważono, że organ podatkowy I instancji odmawiając umorzenia zaległości podatkowych, zobligował tym samym podatnika do poczynienia jakichkolwiek kroków w kierunku likwidacji przedmiotowego pojazdu i jego wyrejestrowania, gdyż posiadanie tego samochodu (niesprawnego i bezużytecznego) jest dla niego niepotrzebnym obciążeniem, z którym ze względu na swoją sytuację materialną nie jest w stanie sobie poradzić. W zakończeniu uzasadnienia zauważono, że sytuacja podatnika nie jest jednostkowa i ciągle wzrasta stopień zubożenia ogółu społeczeństwa. Jednakże gospodarkę finansową w Gminie prowadzi się na podstawie budżetu, którego podstawowym źródłem są podatki. Odmowa ich uiszczenia przez podatników dysponującymi składnikami majątkowymi podlegającymi opodatkowaniu może spowodować, że organy gmin nie będą udzielać jakichkolwiek świadczeń osobom najbardziej potrzebującym, żyjącym w skrajnej nędzy, chorym, bezradnym życiowo, czyli osobom pozbawionym nie tylko podstawowego źródła utrzymania jak np. renta inwalidzka, ale również lokalu mieszkalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. M. o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżone decyzje podatkowe są niesprawiedliwe, gdyż "powstały na fundamencie karygodnej nieprawdy i argumentach wynikających z podstępnie przedstawianych faktów oraz insynuacji organu podatkowego zawartych w wyjaśnieniach odpowiedzi przekazywanych do Kolegium". Skarżący zarzucił, że nie została wyjaśniona kwestia, na którą zwracał uwagę NSA w wyroku z dnia 20.08.2003 r., czy postawa podatnika dotycząca "trwałej niechęci do realizacji obowiązku podatkowego nie wynika z trwałej niezdolności do uiszczenia podatku". Podniósł, że w swych pismach obiektywnie wyjaśnił wszystkie przyczyny trwającej od lat złej sytuacji dochodowej rodziny i ciągły z tego tytułu problem z powtarzającym się upraszaniem Wójta o umorzenie podatku. W dalszej części skargi A.M. sformułował pogląd, że tego typu zwolnienia podatkowe winny być uregulowane uchwałą Rady Gminy, co wyeliminowałoby "podejrzliwość o możliwość korupcyjną". Skarżący następnie zarzucił, że ukrywano przed nim odpowiedzi na odwołania. Opisał szczegółowo w jaki sposób zwracał się o udostępnienie akt i jak jego wniosek został rozpatrzony. W konkluzji tej części skarżący stwierdził, że nie ma do organu podatkowego zaufania i zarzuca mu nieuczciwość. A.M. podniósł, że bezspornym jest fakt, że organy podatkowe wiedzą i znają ubóstwo rodziny. Wiedzą o tym, że z pomocą państwa (OPS) średni miesięczny dochód rodziny wynosił w 2001 r. – [...] zł i w 2003 r. – [...] zł, co stanowi 67,71% i 65,13% minimum egzystencji. Stwierdził, że organy podatkowe nie rozumieją co znaczy pojęcie minimum egzystencji i podkreślił, że z wykazanej kwoty dochodu na jedną osobę wypadało w 2001 r. – [...] zł zaś w 2002 r. – [...] zł. W podsumowaniu wyraził pogląd, że w opisanej sytuacji dochodowej rodziny, wymagania podatkowe określone w decyzjach są absurdalne bezwzględne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga uzasadniona nie jest, albowiem wbrew jej twierdzeniom, zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o art. 67 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Powołany przepis z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) jest przepisem o charakterze wyjątkowym, umożliwiającym organom podatkowym umorzenie podatku tylko w wypadkach uzasadnionych szczególnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego opartym na poprzednio obowiązującym przepisie art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486, Dz. U. Nr 134, poz. 646, Dz. U. z 1995 r., Nr 5, poz. 25) wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe w systemie prawa polskiego są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej (powszechności i równości opodatkowania), a ich zastosowanie nie może odbywać się w drodze wykładni rozszerzającej (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 1992 r. Sygn. akt SA/Po 596/92, "Wspólnota" 1993, nr 20, s. 14). Dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stoi także na stanowisku, że ustawodawca stanowiąc w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej materialnoprawną podstawę umarzania zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę, upoważnił organy podatkowe do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, pozostawiając im ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie, jak również ocenę zakresu tego umorzenia. Kontrola legalności wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do badania, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes społeczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej lub odsetek oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 1999 r., SA/Sz 1031/98, Temida (CD), Gdańsk 2005). Prezentowane poglądy dotyczą również możliwości umarzania należności podatkowych w rozpatrywanej sprawie. Rozpatrując niniejszą sprawę w tak zakreślonych ramach, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja w żadnej mierze nie wykraczała poza ramy uznania administracyjnego i podjęta została po przeprowadzeniu dokładnego postępowania dowodowego. Wydanie takiej decyzji wymaga zatem zbadania, czy z okoliczności faktycznych sprawy wynika istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Posłużenie się przez ustawodawcę powyższymi ogólnymi pojęciami, tzw. klauzulami generalnymi, oznacza, że w każdej sprawie indywidualnie powinno się wyważać, czy wskazane przez podatnika okoliczności, w powiązaniu z ustaleniami dokonanymi z urzędu przez organ podatkowy, wskazują na ważny interes podatnika lub interes społeczny, uzasadniający umorzenia podatku. Analiza akt sprawy i treści decyzji obu instancji wskazuje, że organ podatkowy pierwszej instancji nie pominął żadnego z dowodów przedstawionych przez podatnika, a obrazujących jego sytuację materialną, zdrowotną i rodzinną. Do dowodów tych ustosunkowano się w uzasadnieniu decyzji, nie kwestionując ich prawdziwości. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do zarzucenia organom podatkowym, że podjęły decyzję o odmowie umorzenia zaległości podatkowej bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego. W skardze nie wskazano przy tym jakiego rodzaju dowody nie zostały przeprowadzone lub jakie okoliczności faktyczne nie zostały sprawdzone. Argumenty powołane w skardze są powtórzeniem tych, które wskazano w odwołaniu oraz podaniu wszczynającym postępowanie w zakresie umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Skarżący oparł zatem swą skargę na polemice z oceną prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, jaka legła u podstaw odmownej decyzji organów podatkowych. Tego rodzaju argumentacja, jako dotycząca kwestii objętej zakresem uznania administracyjnego, nie może być przedmiotem sądowej kontroli legalności decyzji. Nie bez znaczenia dla oceny trafności zapadłego rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że decyzja o umorzeniu zaległego podatku ma charakter uznaniowy i musi uwzględniać również ważny interes publiczny, a zatem interes publiczny związany ze ściąganiem należności podatkowych. Celnie organ odwoławczy zauważył, iż gospodarkę finansową w Gminie prowadzi się na podstawie budżetu, którego podstawowym źródłem są podatki. Odmowa ich uiszczenia przez podatników dysponującymi składnikami majątkowymi podlegającymi opodatkowaniu może spowodować, że organy gmin nie będą udzielać jakichkolwiek świadczeń osobom najbardziej potrzebującym, żyjącym w skrajnej nędzy, chorym, bezradnym życiowo, czyli osobom pozbawionym nie tylko podstawowego źródła utrzymania jak np. renta inwalidzka, ale również lokalu mieszkalnego. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że podatnik sam przyczynia się do swojej trudnej sytuacji finansowej, gdyż uporczywie nie likwiduje przedmiotowego pojazdu i nie dokonuje jego wyrejestrowania z ewidencji pojazdów. Powyższe składa się na powstawanie w każdym nowym roku podatkowym kolejnego zobowiązania, którego podatnik z powodu swojej trudnej sytuacji finansowej nie płaci. Ponadto prawdą jest, że organ podatkowy już w poprzednich latach podatkowych umarzał podatnikowi zaległości z tytułu podatku od środków transportowych, gdyż w ten sposób chciał mu pomóc w podjęciu jakichkolwiek działań zamierzających do osiągnięcia dochodów przy wykorzystaniu tego środka transportowego. Jednak działania organu podatkowego ze względu na pasywną postawę podatnika nie przyniosły żadnego pozytywnego skutku. Podatnik nie zrobił bowiem nic w kierunku wykorzystania zaistniałej sytuacji, a jeśli nawet ze względów zdrowotnych nie mógł, to nie wykorzystał czasu jakim dysponował na zezłomowanie pojazdu, czy też jego sprzedaż na części. Z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie wynika, że skarżący podjął w końcu działania mające na celu czasowe wyrejestrowanie samochodu. W rezultacie zaskarżona decyzja zobligowała tym samym podatnika do poczynienia kroków w kierunku zmiany jego trudnej sytuacji życiowej. Z dotychczasowych spostrzeżeń wynika, że brak podstaw do tego, by kwestionować ocenę dokonaną w rozpatrywanej sprawie przez organy podatkowe i dopatrywać się naruszeń prawa, których stwierdzenie skutkować musiałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało nadto dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione. Decyzja ta nie uchybia także przepisom prawa materialnego, gdyż poczynione rozważania należy podzielić. W istocie bowiem trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski. W sumie zatem należało skargę uznać za bezzasadną co skutkować musiało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).