I SA/Gl 749/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Randak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwestii zażaleń skarżącego na postanowienia z dnia 21 marca 2011 r. o odrzuceniu zażalenia i z dnia 5 stycznia 2012 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego p o s t a n a w i a 1. odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 21 marca 2011 r.; 2. odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 5 stycznia 2012 r. Wymienionym w sentencji postanowieniem z dnia 21 marca 2011 r. odrzucono zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 22 grudnia 2008 r., którym z kolei odrzucono jego zażalenie na postanowienie odrzucające jego osobistą skargę kasacyjną. Powodem tego rozstrzygnięcia było wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2008 r. po terminie zakreślonym na dokonanie tej czynności. Na postanowienie z dnia 21 marca 2011 r. skarżący także wniósł zażalenie (z dnia 1 kwietnia 2011 r.), składając jednocześnie wniosek o przywrócenie wspomnianego terminu. Na podstawie zarządzenia z dnia 25 maja 2011 r. żalącego się wezwano do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 21 marca 2011 r., lecz w odpowiedzi na wezwanie przedstawił on kolejne zażalenie. Zostało one oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 416/11, po czym skarżącego wezwano do wykonania prawomocnego wezwania z dnia 25 maja 2011 r. Wezwanie doręczono 8 września 2011 r., ale wpis ustalony zarządzeniem z dnia 25 maja 2011 r. do chwili obecnej nie został opłacony – strona wniosła zażalenie, które odrzucono postanowieniem z dnia 3 października 2011 r. Reakcją na postanowienie z dnia 3 października 2011 r. znów było zażalenie, zawierające zarazem wniosek o wyłączenie sędziego sprawozdawcy. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2012 r., czyli drugim orzeczeniem, o którym mowa w sentencji, oddalono ów wniosek. Skarżący także to postanowienie zakwestionował w drodze zażalenia (z dnia 20 stycznia 2012 r.); uczynił tak następnie również odnośnie do zarządzenia z dnia 17 lutego 2012 r. wzywającego go do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 5 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 307/12 oddalił jednak to ostatnie zażalenie, w wyniku czego stronę pismem doręczonym w dniu 22 czerwca 2012 r. wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 17 lutego 2012 r. Skarżący, podobnie jak było to na wcześniejszym etapie postępowania, nie uiścił wpisu, lecz przedstawił kolejne zażalenie. Zostało ono odrzucone postanowieniem z dnia 16 lipca 2012 r., które też zostało zaskarżone zażaleniem. To ostatnie zażalenie odrzucono postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r., z uwagi na fakt, że skarżący nie uiścił od niego wpisu, poprzestając na zażaleniu na zarządzenie wzywające go do uiszczenia tej opłaty, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II FZ 863/12. Otrzymawszy odpis postanowienia z dnia 10 grudnia 2012 r., skarżący nadesłał pismo z dnia 25 grudnia 2012 r., którego treść – w większości niezrozumiała i w najmniejszym stopniu niezwiązana merytorycznie ze sprawą – budzi poważne wątpliwości interpretacyjne, odnoszące się też do procesowych intencji autora. Niemniej można było domniemywać, że podtrzymuje on pogląd o konieczności wyłączenia sędziego sprawozdawcy, oraz nie zgadza się z tym, iż jego wnioski są załatwiane odmownie. Pismem doręczonym w dniu 18 stycznia 2013 r. wezwano go zatem do jednoznacznego wskazania, czy pismo z dnia 25 grudnia 2012 r. stanowi zażalenie na postanowienie z dnia 10 grudnia 2012 r. i czy zawiera ono wniosek o wyłączenie sędziego sprawozdawcy, w terminie 7 dni "pod rygorem uznania, iż stanowi ono jedynie pismo procesowe w sprawie". Opowiadając na wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 20 stycznia 2013 r. stwierdził, że w sprawie wyłączenia sędziego sprawozdawcy powinny wypowiedzieć się Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny, przedstawiając w zawiłym wywodzie argumenty mające przemawiać na rzecz jego stanowiska. Są one jednak wyjątkowo niejasne i wręcz nonsensowne – autor pisma zaprezentował własną wizję dziejów świata i narodu, w której pewną, negatywną rolę odgrywać ma sędzia sprawozdawca. Nie sprecyzował natomiast, czy złożył wnioski procesowe, o których była mowa w wezwaniu. W konsekwencji zgodnie z rygorem, którym opatrzono to wezwanie, zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2013 r. przyjęto, że zarówno pismo z dnia 25 grudnia 2012 r., jak i pismo z dnia 20 stycznia 2013 r. nie zawierają wniosków mogących podlegać rozpoznaniu w trybie procesowym, lecz wyrażają jedynie stanowisko skarżącego w sprawie. Prawomocne zarządzenie z dnia 17 lutego 2012 r. wzywające stronę do uiszczenia wpisu od zażalenia od postanowienia z dnia 5 stycznia 2012 r. do chwili obecnej nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 przywołanej ustawy zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Tego rodzaju stan rzeczy wystąpił w stosunku do zażaleń wniesionych na oba postanowienia wskazane w sentencji. Skarżący nigdy nie uiścił bowiem od nich wpisu, lecz jedynie zaskarżał w drodze kolejnych zażaleń najpierw zarządzenia wzywające do dokonania tych czynności, a następnie, po rozstrzygnięciu kwestii wpisów przez Naczelny Sąd Administracyjny, także wezwania do wykonania wspomnianych zarządzeń. Zarządzenia te były już jednak wtedy prawomocne, ponieważ zażalenia skarżącego zostały wcześniej oddalone, nie można było więc podważać ani wysokości wpisu, ani tego, iż skarżący miał obowiązek jego uiszczenia. Wszelkie dalsze czynności podejmowane przez stronę nie mogły mieć w tym zakresie żadnego znaczenia, także późniejsze zażalenia, wywiedzione przecież od zarządzeń, których treścią było tylko wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia; zresztą postanowienia odrzucające te ostatnie zażalenia też stały się prawomocne. Tym samym przyjąć wypada, że termin do wykonania tych zarządzeń, czyli do uiszczenia wpisu od zażalenia, upłynął bezskutecznie: w przypadku zażalenia na postanowienie z dnia 21 marca 2011 r. nastąpiło to z dniem 15 września 2011 r. (czwartek), a w przypadku zażalenia na postanowienie z dnia 5 stycznia 2012 r. – z dniem 29 czerwca 2012 r. (piątek). Podkreślić jednocześnie trzeba, że w postępowaniu nie wystąpiły jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na upływ rozpatrywanych terminów, np. przerwać ich bieg. Skutku tego nie miały w szczególności czynności podejmowane przez skarżącego, które przyczyniły się jedynie do niepotrzebnego przedłużenia i skomplikowania postępowania. Sytuacja ta jest wszak wynikiem głównie nadużywania przez niego uprawnień procesowych, czyli postawy przyjętej przez niego w postępowaniu, polegającej na konsekwentnym, wręcz uporczywym kwestionowaniu wszystkich czynności Sądu poprzez wnoszenie licznych zażaleń, w ramach których żalący nie próbował nawet prowadzić jakiejkolwiek racjonalnej polemiki z argumentacją Sądu, prezentując niezrozumiałe wywody niepozostające zazwyczaj w najmniejszym logicznym związku ze sprawą. Analogicznie ocenić należy również ostatnie jego pisma, z dnia 25 grudnia 2012 r. i z dnia 20 stycznia 2013 r. Skądinąd skarżący – także na wezwanie – nie sformułował w nich jednoznacznych wniosków procesowych, co uzasadniało potraktowanie ich jako oświadczeń podtrzymujących dotychczasowe jego stanowisko, w tym co do wyłączenia sędziego sprawozdawcy, czego dotyczy postanowienie z dnia 5 stycznia 2012 r., zaskarżane jednym z odrzucanych zażaleń. Mając na względzie wszystkie powyższe spostrzeżenia, Sąd, działając na podstawie art. 220 § 3 i art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.