I SA/Gl 752/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Mikołaj Machowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] [...], 2) orzeka, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Postanowieniem z dnia [...] (Nr [...],[...]) Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) w związku z art. 18 i art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej u.p.e.a.) po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez P. G. (dalej zwany zobowiązanym) utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] (Nr [...],[...]) uznające zarzuty wniesione przez P. G. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] wskazano, że nieruchomości położone w B., obręb S., oznaczone jako działka nr [...] działka nr [...], zostały objęte decyzjami Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-1 na odcinku od P. do M. w G.. Zobowiązanym do ich dobrowolnego wydania był P. G.. W związku z brakiem dobrowolnego wydania przedmiotowych nieruchomości Wojewoda [...] wszczął postępowanie egzekucyjne obowiązku o charakterze niepieniężnym, wystawiając na P. G. tytuły wykonawcze nr [...] z dnia [...]2011 r. i nr [...]z dnia [...]2011 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podkreślono, że po zbadaniu dopuszczalności egzekucji Wojewoda [...] (organ egzekucyjny) postanowieniami Nr [...] i Nr [...]z dnia [...]2011 r., wezwał zobowiązanego do wykonania określonych w tytułach wykonawczych Nr [...] z [...]20 11 r. i Nr[...]z [...]2011 r. obowiązków wydania przedmiotowych nieruchomości, w terminie do dnia 18 maja 2011 r., pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. W dalszej części zaskarżonego uzasadnienia podkreślono, że w związku z niewykonaniem przez zobowiązanego przedmiotowego obowiązku w wyznaczonym terminie, podjęto czynności egzekucyjne mające na celu przymusowe odebranie nieruchomości, wskazując przy tym, iż w dniach 18-24 maja 2011 r. upoważniony przez Wojewodę [...] egzekutor wykonał czynności egzekucyjne, polegające na odebraniu nieruchomości należących do zobowiązanego P. G.. Następnie Wojewoda [...] podkreślił, że zgodnie z art. 64a § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny pobiera opłaty za dokonane czynności egzekucyjne. Wojewoda [...] wyliczył przy tym, że w skład czynności, za które organ winien pobrać opłatę wchodzą: wydanie postanowień o zastosowaniu środka egzekucyjnego - 3x[...]zł = [...]zł; opłata za odebranie dwóch nieruchomości - [...]zł. oraz wskazał, że w związku z prowadzonym postępowaniem, organ egzekucyjny poniósł również faktyczne wydatki, związane z podejmowanymi czynnościami, za które uznano: koszty upomnień - 3 x [...]zł = [...]zł.; koszt przejazdu egzekutora - [...]zł.; koszt przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania i utylizacji ruchomości usuniętych z opróżnionych nieruchomości - [...]zł., koszt ochrony nieruchomości - [...]zł. Wojewoda [...] zaakcentował również, że zgodnie z art. 64c ww. ustawy opłaty wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty te obciążają zobowiązanego. W dalszej części zaskarżonego postanowienia wskazano, że Wojewoda [...] mając na względzie powyższy stan faktyczny i prawny stwierdził, iż koszty egzekucyjne, w łącznej kwocie [...]zł. (słownie: [...]) obciążają P. G. i wobec powyższego wystawił na zobowiązanego tytuły wykonawcze Nr [...] i Nr [...]z dnia [...] 2011 r., na które P. G. w dniu 28 lutego 2012r. złożył zarzuty w sprawie prowadzonej wobec niego egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym. Podkreślono, że w tym stanie rzeczy Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...],[...]z dnia [...]2012 r. zajął stanowisko w sprawie wniesionych zarzutów i uznał je za nieuzasadnione. Zobowiązany w dniu 27 marca 2012 r. złożył do Wojewody [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił zawyżenie wydatków związanych z podejmowanymi czynnościami dotyczącymi przejazdu egzekutora na miejsce egzekucji, kosztami ochrony nieruchomości oraz kosztami przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania i utylizacji ruchomości usuniętych z opróżnionych nieruchomości. Zobowiązany zarzucił ponadto, iż postanowienie Wojewody [...]z dnia [...]wydane z upoważnienia Wojewody [...] zostało podpisane przez I.R. – Kierownika Oddziału w [...], Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., która wg. P. G. czynnie uczestniczyła w prowadzonej wobec niego egzekucji. W końcowej części zaskarżonego postanowienia z dnia [...]2012 r. wskazano, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy i zarzutów Wojewoda [...]nie widzi możliwości ich uznania. Wskazano przy tym, iż wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym wobec zobowiązanego zostały określone na podstawie faktur wystawionych przez firmę ochroniarską oraz firmę transportową. Koszt przejazdu egzekutora na miejsce został określony przez wyznaczonego pracownika Oddziału Transportu w Biurze [...], Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wskazano także, iż I. R. została, zgodnie z art. 51 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, powołana przez egzekutora na świadka jako pracownik Urzędu Wojewódzkiego i jako świadek nie uczestniczyła w żadnych czynnościach egzekucyjnych z powodu braku kompetencji do ich prowadzenia - takie umocowanie ma tylko egzekutor wyznaczony przez organ egzekucyjny. W skardze na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] (Nr [...],[...]), którym po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] (Nr [...],[...]) uznające zarzuty wniesione przez P. G. (dalej zwany skarżącym) za nieuzasadnione, w pierwszej kolejności podkreślono, iż wywłaszczenie, a co za tym idzie postępowanie egzekucyjne oparte jest na nieprawomocnych - zaskarżonych przez skarżącego decyzjach administracyjnych wydanych przez Wojewodę [...] - a więc organu, który w niniejszej sprawie występuje jako prowadzący egzekucję. Podkreślono, że prawna zasadność egzekucji opiera się na klauzuli natychmiastowej wykonalności, którą na swoją własną decyzję nałożył Wojewoda [...] na podstawie decyzji tegoż organu o wszczęciu postępowania egzekucyjnego. W zakresie zarzutów pod adresem wydanych w sprawie tytułów wykonawczych P. G. podał, iż wysokość zajęcia praw majątkowych określona w przedmiotowych tytułach wykonawczych jest znacząco zbyt wysoka - nieadekwatna do nakładów pracy włożonej dokonaną egzekucję oraz niewspółmierna do strat jaką poniósł on - dłużnik wierzytelności w wyniku działalności egzekutora administracyjnego. Skarżący akcentował, iż w szczególności jego zdumienie budzi zawyżenie pozycji dotyczącej przyjazdu egzekutora, który na przejazd trasy K.- B. wydatkował [...]zł. Nadto skarżący podkreślał, że jako dłużnik nie dał podstaw do prowadzenia egzekucji wraz z wynajmowaną specjalistyczną służbą ochrony, której koszt zamknął się kwotą [...]zł. Zdaniem skarżącego znacząco zawyżono także kwotę przewozu załadunku i rozładunku jego rzeczy ustalając ją na wartość [...]zł., podczas gdy większą część zabranych rzeczy dłużnik przewoził samodzielnie lub za pomocą osób trzecich - a nie wynajętej przez egzekutora firmy zajmującej się przewozem. Z ostrożności procesowej skarżący zauważał, że "decyzję" Wojewody [...]- która stanowi przedmiot wniosku o ponowne rozstrzygnięcie – wydała osoba (personalnie) - zajmująca się w sposób czynny egzekucją w stosunku do dłużnika, stając się wobec powyższego "sędzią własnej sprawy". Zdaniem skarżącego - jest to niedopuszczalne i choćby już z tego powodu – wniosek (skarga) zasługuje na rozpatrzenie. W ocenie skarżącego nie można skutecznie oceniać zarzutów dłużnika - gdy samemu prowadziło się wspólnie z egzekutorem administracyjnym postępowanie egzekucyjne - gdy uczestniczyło się w sposób czynny w czynnościach przez egzekutora podejmowanych, gdy dojeżdżało się na teren egzekucji wspólnym z egzekutorem transportem. Z ostrożności skarżący wskazał, iż I. R. - która w imieniu Wojewody [...] kwestionowane tytuły egzekucyjne - brała udział w czynnościach egzekucyjnych. Skarżący akcentował, iż nieprawdziwa jest podawana okoliczność, że osoba ta była jedynie świadkiem czynności wyznaczonym przez Urząd Wojewódzki, albowiem osoba ta - wspólnie z egzekutorem administracyjnym T. K. w sposób czynny uczestniczyła w czynnościach. W ocenie skarżącego osoba ta nie była więc jedynie świadkiem - a czynnym uczestnikiem egzekucji po stronie egzekutora. Skarżący zauważał ponadto, że zaskarżone postanowienie z upoważnienia Wojewody [...] wydał T. K., który był egzekutorem administracyjnym w sprawie. Tym samym wydał on personalnie decyzję administracyjną i osobiście odniósł się do zarzutów skarżącego, które dotyczyły czynności egzekucyjnych. Końcowo skarżący podkreślił, iż składa "zarzut osobowy - wydawania decyzji i postanowień w postępowaniu administracyjnym przez osoby - których personalnie dotyczą zarzuty składane we wszystkich wnioskach Skarżącego" oraz zadał pytanie o to "jakiej w państwie prawa więc może podlegać odpowiedzialności osoba, która wykonuje czynności zaskarżone - a następnie sama imiennie odpowiada na zarzuty uznając je za nieuzasadnione. Uznając bowiem zasadność zarzutów uznałaby sama swoje czynności za błędne i nieprawidłowe". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ wyjaśniał, iż wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym wobec zobowiązanego zostały określone na podstawie faktur wystawionych przez firmę ochroniarską oraz firmę transportową. Podkreślono przy tym, że udział firmy ochroniarskiej był jak najbardziej uzasadniony z uwagi, na fakt pilnowania nieruchomości oraz znajdujących się na niej ruchomości w porze nocnej oraz w sobotę i niedzielę (21 i 22 maja 2011 r.) kiedy to czynności egzekucyjne nie były prowadzone. Natomiast koszt załadunku i rozładunku wiąże się z użyciem specjalistycznego sprzętu (laweta do przewozu samochodów znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości, samochód przystosowany do transportu materiałów budowlanych i wielkogabarytowych) oraz z dużą ilością ruchomości należących do zobowiązanego, które należało wywieźć z nieruchomości podlegającej egzekucji. W zakresie kosztu przejazdu egzekutora na miejsce w odpowiedzi na skargę wskazano, iż został on określony przez wyznaczonego pracownika Transportu w [...], Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Jego wysokość związana jest z dużą ilością przejazdów jakie musiał wykonać egzekutor na trasie z K. do B. i z powrotem w przeciągu trwania egzekucji (5 dni roboczych). Odpowiadając na zarzut, iż postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]z upoważnienia Wojewody [...], podpisane było przez I. R. - Kierownika Oddziału w [...], Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., która według zobowiązanego czynnie uczestniczyła w prowadzonej wobec niego egzekucji wyjaśniono, że I. R. została, zgodnie z art. 51 u.p.e.a. powołana przez egzekutora na świadka jako pracownik Urzędu Wojewódzkiego i jako świadek nie uczestniczyła w żadnych czynnościach egzekucyjnych z powodu braku kompetencji do ich prowadzenia - takie umocowanie ma tylko egzekutor wyznaczony przez organ egzekucyjny. Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] przez Zastępcę Kierownika Oddziału w [...], Zamówień Publicznych i Logistyki [...] Urzędu Wojewódzkiego – T. K., który był jednocześnie egzekutorem, podkreślono, iż ww. działał na podstawie Upoważnienia Wojewody [...] z dnia 15 czerwca 2011 r., co jest zgodne z art. 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206, ze zm.). Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. skarżący oraz jego pełnomocnik wnosili i wywodzili jak w skardze. Pełnomocnik zwracał uwagę na zawyżenie kosztów egzekucyjnych, które odnosi się szczególnie do opłat za przejazd egzekutora pomiędzy K. a B.. Ponadto pełnomocnik wskazując na bardzo trudną sytuację materialną skarżącego i podkreślał konieczność rozważenia zastosowania regulacji zawartej w art. 64c § 4 u.p.e.a. Z kolei skarżący podnosił, że gdyby nie wadliwe postępowanie wierzyciela i organu egzekucyjnego koszty egzekucyjne, których wysokość podważał w ogóle by nie powstały. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przedłożył kopię pisma z dnia 24 stycznia 2012 r. skierowanego do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (przesłanego według oświadczenia do wiadomości Wojewody [...]). Skarżący wskazując na swoją trudną sytuację materialną zauważał, że na skutek egzekucji został pozbawiony miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz podkreślał, że I. R. i Pan T. K. brali czynny udział w czynnościach egzekucyjnych. Skarżący akcentował przy tym, iż powyższe okoliczności potwierdza m. in. materiał nakręcony przez Telewizję K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269)"Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga zasługuje na uwzględnienie, niezależnie od przyczyn w niej podniesionych, a to z tej przyczyny, że zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie naruszają prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], który po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]uznające zarzuty wniesione przez P. G. za nieuzasadnione. Stan faktyczny sprawy był w dużej mierze bezsporny i został zaprezentowany przy okazji przedstawiania stanowisko stron. W ocenie Sądu brak jest zatem powodów do jego ponownego opisywania. Wskazać jednak przyjdzie, że strona skarżąca - kwestionując zasadność postanowień Wojewody [...] w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne - akcentowała głównie dwie okoliczności tj. to, że skarżone postanowienie zostało podpisane przez osobę pełniącą funkcję egzekutora w sprawie, a poprzedzające je postanowienie zostało podpisane przez osobę będącą świadkiem czynności egzekucyjnych. Strona podważała także zasadność samej egzekucji jak i wysokość kosztów egzekucyjnych. Rozstrzygając zaistniały spór na korzyść strony skarżącej należy przede wszystkim zwrócić uwagę na fakt, że Wojewoda [...] utrzymując w mocy postanowieniem z dnia [...]swoje własne postanowienie z dnia [...] uznające zarzuty P. G. za nieuzasadnione nie uwzględnił – pomimo zgłoszenia takiego zastrzeżenia we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - tego, że postanowienie z dnia [...]zostało podpisane przez działającą z upoważnienia Wojewody [...] I. R. Kierownika Oddziału w [...], Zamówień Publicznych i Logistyki, która była jednocześnie świadkiem czynności egzekucyjnych, w konsekwencji których powstały nie uregulowane przez skarżącego koszty egzekucyjne, co do których wydano sporne tytuły wykonawcze z dnia [...]o numerach [...]i [...]. Zdaniem Sądu ww. osoba (Kierownik Oddziału) powinna być wyłączona z udziału w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z jednoznaczną regulacją art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której był m. in. świadkiem, a co w sprawie pozostaje poza sporem. Zupełnie niezrozumiałe są przy tym twierdzenia organu, że ww. pracownik "jako świadek nie uczestniczyła w żadnych czynnościach egzekucyjnych z powodu braku kompetencji do ich prowadzenia (...)", bowiem te okoliczności dla przedmiotu wyłączenie są bez istotnego znaczenia. W ocenie Sądu już sam fakt bycia świadkiem czynności egzekucyjnych w okolicznościach przedmiotowej sprawy, gdzie spór de facto dotyczy kosztów egzekucyjnych, a formalnie rozstrzygnięcia zasadności zrzutów na wystawione do tych kosztów tytuły wykonawcze przesądza o tym, iż ww. I. R. podlegała wyłączeniu od udziału w przedmiotowej sprawie. Bez znaczenia jest przy tym to, czy brała Ona czy też nie czynny udział w egzekucji. Zresztą według twierdzenia strony, można nawet i to zweryfikować, bowiem skarżący twierdzi, że czynności egzekucyjne były nagrywane przez TVP – K.. Zdaniem Sądu fakt wydania postanowienia z dnia [...] przez pracownika biorącego udział w sprawie w charakterze świadka obligował Wojewodę [...] do uchylenia tego postanowienia i już sama ta okoliczność uzasadnia uchylenia zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...]r. Zaznaczyć należy, że mający zastosowanie w sprawie przepis art. 24 k.p.a. (w związku z art. 18 u.p.e.a.) ma charakter gwarancyjny i służy zapewnieniu bezstronnego i prowadzonego w sposób zgodny z prawem postępowania administracyjnego. Ranga instytucji wyłączenia i jej znaczenie w postępowaniu administracyjnym podkreślone zostały przez ustawodawcę w przepisie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w którym jako jedną z przesłanek uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikowania orzeczeń administracyjnych tj. trybu wznowienia postępowania wskazana została sytuacja, polegająca na tym, że decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Należy też zwrócić uwagę, że kategoryczny i szczegółowy sposób uregulowania tej instytucji ma na celu zrównoważenie - poprzez zapewnienie bezstronności administracji publicznej - władczej ponad wszelką wątpliwość w postępowaniu egzekucyjnym pozycji organu i bezdyskusyjnie słabszej pozycji stron i to w przypadku, jak w przedmiotowej sprawie, braku wydania rozstrzygnięcia o kosztach egzekucyjnych z udziałem strony, przy jednoczesnym wskazaniu w spornych tytułach wykonawczych jako podstawy prawnej należności "orzeczeń" z dnia [...]Nr [...]Nr [...]. W przedłożonych Sądowi aktach sprawy brak jest nawet dowodów na to, że "orzeczenia" te strona mogła kwestionować, w tym wysokości kosztów egzekucyjnych, bowiem jedynymi załączonymi do akt sprawy "orzeczeniami" o wskazanych w tytułach wykonawczych datach i numerach są wezwania do uregulowania kwot kosztów egzekucyjnych i to bez dowodów doręczenia ich stronie, która szczególnie kwestionowała wysokość kosztów za przejazdy egzekutora z K. do B. samochodem służbowym w kwocie [...]zł., a co zostało udokumentowane (wbrew twierdzeniu zawartemu w odpowiedzi na skargę) zaledwie jednozdaniowym pismem z dnia 26 czerwca 2011 r., w którym wbrew twierdzeniu zawartemu w odpowiedzi na skargę nie wskazano przepisów stanowiących podstawę do wyliczenia kwestionowanych przez skarżącego wysokości kosztów przejazdów. W ocenie Sądu podpisanie przez egzekutora wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym T. K., zaskarżonego postanowienia z dnia [...] także narusza prawo. Nie ulega bowiem wątpliwości, że złożone przez skarżącego zarzuty do ww. tytułów wykonawczych, które zostały wystawione do kosztów egzekucyjnych powstałych na skutek egzekucji o charakterze niepieniężnym prowadzonej osobiście przez Zastępcę Kierownika Oddziału w [...], Zamówień Publicznych i Logistyki [...]Urzędu Wojewódzkiego w K. T. K.. Zgodnie zaś z przepisem art. 24 § 1 pkt. 7 K.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Podkreślenia wymaga to, że z uwagi na powyższe uchybienia poza kontrolą Sądu pozostały pozostałe zarzuty i żądania strony skarżącej, które wyrażała ona w toku przedmiotowego postępowania, w tym w zakresie kosztów egzekucyjnych. Zalecenia co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone jak i poprzedzające je postanowienie należało uchylić z uwagi na regulację art. 145 § 1 pkt 1 lit b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności podjęto stosowanie do art. 152 powołanej ustawy