I SA/Gl 758/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2018 r. sprawy ze skargi W.B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że nieprawidłowe jest stanowisko, które skarżąca W.B. przedstawiła we wniosku datowanym na 31 stycznia 2018 r. w kwestii skutków podatkowych, jakie w podatku dochodowym od osób fizycznych wywoła jednorazowe świadczenie nazwane dodatkowym odszkodowaniem a otrzymane niezależnie od odprawy w związku z rozwiązaniem umowy o pracę. Doręczenie skarżącej zaskarżonej decyzji miało następujący przebieg. W dniu 24 kwietnia 2018 r. wskutek niezastania skarżącej przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej. Zarazem w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej umieszczono zawiadomienie o złożeniu tej przesyłki i możliwości jej odbioru. Powtórnie uczyniono to w dniu 2 maja 2018 r., a w dniu 9 maja 2018 r. przesyłkę tę wydano skarżącej. Skarga została wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona. Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od zaakcentowania, że stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a, to jest pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej lub odmowy wydania takiej opinii. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Doręczenie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zatem zdarzeniem inicjującym bieg terminu do wniesienia skargi. Ustalenie, kiedy ono nastąpiło, ma więc kluczowe znaczenie dla oceny, czy skargę wniesiono z zachowaniem przepisanego terminu. Przesądzenie tej kwestii w rozpatrywanym przypadku wymaga powołania art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), następnie oznaczanej w skrócie: o.p. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi ani bezpośrednio, o czym stanowi art. 148 o.p., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej na podstawie art. 149 o.p. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1113 ze zm.), przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres 14 dni (art. 150 § 1 o.p.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (art. 150 § 2 o.p.). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 150 § 3 o.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 o.p.). W oparciu o ten przepis uznać należy, że zaistnienie skutku doręczenia skarżącej interpretacji zaskarżonej w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 8 maja 2018 r., albowiem z tym dniem upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki przez operatora pocztowego, a przed upływem tego terminu skarżąca dwukrotnie była zawiadamiana o złożeniu i możności odbioru tej przesyłki w placówce pocztowej. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że dla tej kwalifikacji nie ma znaczenia fakt późniejszego wydania przesyłki, gdyż wydanie to nastąpiło po upływie wspomnianego terminu czternastodniowego i w ogóle nie powinno mieć miejsca (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt I FZ 185/16, z dnia 17 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 405/17 oraz z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt II FZ 138/18; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był czwartek 7 czerwca 2018 r. Tymczasem skarga została wniesiona dnia następnego, a zatem po terminie, i z tego powodu należało ją odrzucić, co też uczyniono na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Niejako na marginesie wymaga jednak odnotowania, że na tę kwalifikację nie ma wpływu to, czy uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn zależnych od strony, czy też nie. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie przesądzające dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, który strona może złożyć.