I SA/Gl 760/20

Dnia 23 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.K. na postanowienie Poczty Polskiej S. A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a skargę odrzucić. W piśmie z dnia 5 czerwca 2020 r. Z.K. (dalej: Skarżący, Strona Skarżąca), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie, będącej wierzycielem, Poczty Polskiej S. A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem tym Poczta Polska S. A. utrzymała w mocy swe postanowienie z dnia [...] nr [...], uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez Skarżącego, jako zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego L., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...], obejmującego obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2014 r. do czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wskazania, że do dnia 14 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; obecnie: t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: P.p.s.a.) stanowił, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) z mocą obowiązującą od dnia 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy zmieniającej). W konsekwencji zgodnie z jego aktualnym brzmieniem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z powyższego wynika zatem, że od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie jest dopuszczalne zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W rzeczywistości, biorąc pod uwagę określony w art. 52 P.p.s.a. wymóg wyczerpania środków zaskarżenia służących w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wspomnianym wyłączeniem objęte są postanowienia organów drugiej instancji wydane w wyniku załatwienia zażaleń wniesionych bądź to na postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, bądź to na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest właśnie postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela o uznaniu za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, co oznacza, że już w dacie podjęcia tego rozstrzygnięcia nie służyła na nie skarga do sądu administracyjnego. Jeśli zatem skarga taka została wniesiona, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wynikająca z mocy samej ustawy niedopuszczalność wniesienia skargi zdecydowała o konieczności odrzucenia skargi, gdyż jest to pierwotna (istniejąca od samego początku) przyczyna niemożności nadania skardze prawidłowego biegu. Z powyższych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne. Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na mocy wcześniej wspomnianego art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.