I SA/Gl 772/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości po wznowieniu postępowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy sygnowanego w dniu 12 września 2016 r., uzupełnionego oświadczeniem z dnia 12 października 2016 r., A. C. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2016 r. skarżący oświadczył, że wycofuje wniosek o przyznanie prawa pomocy, prosząc jednocześnie o rozłożenie opłaty sądowej w kwocie 100 zł na dwie raty, pierwsza płatna w terminie do 15 lutego 2017 r., a druga do 15 kwietnia 2017 r. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie przyznania prawa pomocy umarza się. Konstrukcja tego przepisu nie pozostawia pola manewru dla orzekającego w sprawie referendarza sądowego, wszak zastosowana w nim dyspozycja bezwzględnie wskazuje na konieczność umorzenia postępowania z wniosku w sytuacji, gdy zostanie on cofnięty. Z taką sytuacją procesową mamy do czynienia w niniejszym przypadku, a zatem referendarz sądowy zobowiązany jest do umorzenia postępowania z wniosku skarżącego, co niniejszym czyni. Jedynie na marginesie wspomnieć trzeba, że Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym nie przewiduje możliwości rozłożenia na raty opłat sądowych. Możliwość taka istnieje jedynie w przypadku nieuiszczonych należności sądowych. Zgodnie bowiem z treścią art. 229 § 1 P.p.s.a., należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, z wyjątkiem grzywien, o których mowa w art. 55 § 1, art. 149 § 2 oraz art. 154 § 1, mogą być umorzone lub zapłata tej należności może być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami. Co istotne, przepis art. 229 § 1 P.p.s.a. odnosi się wyłącznie do nieuiszczonych należności sądowych wskazanych w art. 219 § 1 P.p.s.a., jednakże nie ma zastosowania do opłat, w stosunku do których obowiązek ich uiszczenia powstaje z mocy prawa i których nieuiszczenie powoduje odrzucenie środka prawnego lub pozostawienie pisma bez rozpoznania. Nieuiszczonego wpisu od skargi nie można uznać za nieuiszczoną należność orzeczoną przez sąd w rozumieniu art. 229 P.p.s.a., nie istnieje też prawna możliwość rozłożenia wpisu od skargi na raty, jego umorzenia lub odroczenia terminu jego zapłaty. W tym stanie rzeczy, wniosek skarżącego o rozłożenie wpisu sądowego na dwie raty nie może odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności faktyczne, orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.