I SA/Gl 776/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. i M.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych wskutek wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia 1) zwolnić skarżących od kosztów sądowych, 2) ustanowić skarżącym adwokata. W skardze z dnia 12 lipca 2011 r. A. i M.S. zawarli między innymi wniosek o zwolnienie ich od kosztów sądowych. Przedmiotem owej skargi jest zaś postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie zwolnienia z egzekucji administracyjnej ½ części nieruchomości należącej do skarżących. W dniu 2 września 2011 r., w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, wpłynął do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący zwrócili się o wspomniane już wyżej zwolnienie od kosztów sądowych oraz – jak stwierdzili – "ustanowienie adwokata dla wyrównania szans." W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazali, że we wspólnym gospodarstwie domowym przebywa z nimi jeszcze małoletni syn. Zeznali dalej, że w skład ich majątku wchodzi dom o pow. użytkowej 93,3 m2 oraz dwie działki o łącznej pow. 3580 m2. Skarżący nie posiadają żadnych oszczędności ani ruchomości o wartości pow. 3000 euro. Jedynym źródłem dochodu w ich gospodarstwie pozostaje wynagrodzenie skarżącego w kwocie 1386 zł brutto. Skarżący zgodnie oświadczyli dalej, że ich zadłużenie względem wszystkich wierzycieli wynosi obecnie ponad 400.000,00 zł, tym samym przekracza wartość domu, który stanowi ich jedyny majątek. Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Prawo pomocy jest instytucją o wyjątkowym charakterze, której zadaniem jest zapewnienie dostępu do Sądu podmiotom, którym brak środków finansowych nie pozwala na prowadzenie postępowania. Konstytucyjne prawo do sądu, wyrażone w art. 45 Konstytucji RP, pozostaje także w zgodzie z zasadami wyrażonymi w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych praw wolności (sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3,5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 – Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), w szczególności jej art. 6 regulującym prawo do rzetelnego procesu sądowego. Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 P.p.s.a., przy czym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (zgodnie z zakresem wyznaczonym przez skarżących) następuje wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej w skrócie: P.p.s.a.). Zdaniem rozpoznającego wniosek w stosunku do skarżących zachodzi przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Co znamienne, zestawienie oświadczeń skarżących i okoliczności faktycznych wynikających z akt administracyjnych tej sprawy, pozwoliło odstąpić od wzywania skarżących o dodatkowe dokumenty źródłowe. Już bowiem zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że dochody uzyskiwane w gospodarstwie skarżących nie wystarczają na pokrycie bieżących wydatków. W tym stanie rzeczy nie można od nich wymagać aby partycypowali w kosztach sądowych w jakimkolwiek zakresie. W tych okolicznościach na podstawie art. 245 § 1 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.