I SA/Gl 780/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące styczeń, luty i marzec 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest decyzja wskazana w rubrum niniejszego postanowienia, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości A. W treść skargi z dnia 30 czerwca 2014 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wplótł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach stwierdził, że wniosek jest zasadny wobec faktu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę w mieniu skarżącego oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci wyegzekwowania nienależnych organowi podatkowemu kwot. W szczególności zwrócił uwagę, że uwzględnieniu wniosku nie stoi na przeszkodzie interes publiczny, bowiem dokonano zabezpieczenia obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji choćby poprzez ustanowienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. zastawu skarbowego w dniu 24 marca 2014 r. na ruchomościach będących własnością skarżącego. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2014 r., działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił skarżącemu wstrzymania zaskarżonej decyzji, akcentując, że T. G. nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (z tezy w postanowieniu NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). W tym konkretnym przypadku wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został poparty jakąkolwiek dokumentacją źródłową, za pomocą której Sąd mógłby ocenić, czy spełnione są tutaj przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jest zatem dokumentów na poparcie sygnalizowanych przez skarżącego okoliczności. Zdaniem Sądu ewentualne uwzględnienie przedmiotowego wniosku, wymaga szczególnej staranności w jego udokumentowaniu. Tej staranności w niniejszym przypadku Sąd się nie dopatrzył. Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.