I SA/Gl 782/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Sędzia WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 14 marca 2023 r. nr COF.OUR.6375.1128.2022 BY.ŻK.ZZ 03285629 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 14 marca 2023 r. nr COF.OUR.6375.1128. 2022 BY.ŻK.ZZ 03285629 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej, po rozpatrzeniu zażalenia K. K. (dalej zwany: strona, zobowiązany lub skarżący), utrzymała w mocy postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z 11 kwietnia 2022 r. nr COF.OUR. 6375.1128.2022 ŁD.KK.P 03285629 w sprawie zarzutu nieistnienia obowiązku. Jako podstawę prawną postanowienia organ II instancji powołał w szczególności przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej zwana: k.p.a.), art. 17 § 1a, art. 18, art. 34 § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm. – dalej zwana: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1689 – dalej zwana: ustawa abonamentowa). Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W sprawie nie jest sporne między stronami, że wierzyciel, tj. Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej, 5 października 2021 r. wystawił tytuł wykonawczy nr 187202E1-66/WA/2021 obejmujący zaległości skarżącego w opłatach abonamentowych za używanie odbiornika radiofonicznego/ telewizyjnego za okresy od stycznia 2016 r. do czerwca 2021 r., kierując tenże tytuł do organu egzekucyjnego, celem prowadzenia egzekucji administracyjnej. Odpis tytułu doręczono zobowiązanemu 27 października 2021 r. Uprzednio, tj. 4 sierpnia 2021 r., wierzyciel doręczył zobowiązanemu upomnienie wzywające do uiszczenia zaległej opłaty abonamentowej za okresy od stycznia 2016 r. do czerwca 2021 r., wraz z odsetkami i kosztami upomnienia. Pismem z 3 listopada 2021 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, domagając się wstrzymania egzekucji. Podniósł, że nigdy nie podpisywał żadnego zobowiązania do uiszczania abonamentu RTV, przez co żaden obowiązek z tego tytułu po jego stronie nie istnieje. Postanowieniem z 11 kwietnia 2022 r. wierzyciel oddalił wniesiony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku. Wskazał, że na imię i nazwisko skarżącego zgłoszona została w dniu 1 czerwca 1998 r. w Urzędzie Pocztowym W. rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...] m. [...], [...]. Po zgłoszeniu rejestracji odbiorników wydana została imienna książeczka radiofoniczna numer [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych. To oznacza, że od 1 czerwca 1998 r. skarżący został zarejestrowany i posiada status abonenta do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania odbiorników, tj. do 12 października 2021 r. Kserokopię "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" z 1 czerwca 1998 r. wierzyciel przesłał zobowiązanemu. Na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł zażalenie, w szczególności argumentując, że wniosku o rejestrację odbiorników nie składał, a podpis pod tym wnioskiem nie jest jego. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Poczty Polskiej S.A. działając w drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazał, że dokument wniosku o rejestrację z 1 czerwca 1998 r., na którym widnieje imię i nazwisko skarżącego oraz jego adres, jest wiarygodnym dowodem na okoliczność dokonania rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego i skarżący dowodu tego skutecznie nie podważył, prezentując jedynie gołosłowne twierdzenia. Skoro skarżący kwestionuje fakt rejestracji odbiorników i twierdzi, że bezprawnie posłużono się jego danymi, to powinien zgłosić to właściwym organom i poinformować Pocztę Polską S.A. o podjętych krokach i końcowym rozstrzygnięciu. Z uwagi na brak takich działań organ przyjął fakt zarejestrowania odbiorników radiofonicznego/ telewizyjnego, a po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) za uprawnione uznał nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (przesyłka z zawiadomieniem o nadaniu ww. numeru została wysłana do skarżącego pismem z 18 sierpnia 2008 r. na adres: ul. [...] m. [...], [...] W.). Zgłoszenie rejestracji odbiorników pozostawało skuteczne do czasu wyrejestrowania, którego dokonał skarżący 12 października 2021 r. Na powyższe postanowienie wydane w drugiej instancji zobowiązany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a Sąd prawomocnym wyrokiem z 10 października 2022 r. sygn. I SA/Gl 929/22 uchylił postanowienie drugoinstancyjne. Powołując m.in. przepisy art. 33 § 2 pkt 1 i art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku. Co do zasady, zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Jak uzasadniał Sąd w w/w wyroku, po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Ponieważ jednak w tej sprawie na imię i nazwisko skarżącego dokonano rejestracji odbiornika RTV oraz radiowego pod adresem jego zameldowania, a skarżący zaprzecza aby dokonał rejestracji odbiorników twierdząc, że podpis widniejący na wniosku o rejestrację odbiorników nie jest jego podpisem, to wierzyciel powinien wyjaśnić, czy możliwe było dokonanie rejestracji odbiorników RTV w urzędzie pocztowym przez osobę trzecią, czy do rejestracji odbiorników RTV był w 1998 r. wymagany dokument tożsamości osoby, której dane widniały na wniosku o rejestrację, czy takiej rejestracji mogła dokonać osoba trzecia i pod jakimi warunkami, a nadto czy opłaty abonamentowe po zarejestrowaniu odbiorników były w ogóle regulowane i przez kogo. Jeżeli bowiem – jak ostatecznie wskazał Sąd - abonament RTV był opłacany przez skarżącego, to teza że skarżący rejestracji nie dokonał - upadnie. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wierzyciel zaskarżonym postanowieniem z 14 marca 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne, ponownie oddalając zarzut nieistnienia obowiązku jako niezasadny. Motywując swoje stanowisko powołał w szczególności przepisy ustawy abonamentowej oraz poprzedzającej ją ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, argumentując, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia (zob. także ustawa z 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych - Dz. U. z 2015 r., poz. 1324). W tej sprawie, jak ustalił organ, w dniu 1 czerwca 1998 r., w Urzędzie Pocztowym W., nastąpiła rejestracja odbiorników radiofonicznego/ telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...] m. [...], [...] W., a po zgłoszeniu rejestracji odbiorników wydana została imienna – na imię i nazwisko skarżącego - książeczka radiofoniczna numer [...], służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Dopiero 12 października 2021 r. w Urzędzie Pocztowym N. k. L., nastąpiło wyrejestrowanie odbiorników, a zatem do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania odbiorników trwał obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych. Uprzednio, w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r.. Nr 187, poz. 1342), został nadany i przesłany skarżącemu indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...], przy czym nie odnotowano jego zwrotu do nadawcy. Co istotne, użytkownicy posiadający przed dniem wejścia w życie wskazanego wyżej rozporządzenia zarejestrowane odbiorniki, pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania posiadanych odbiorników. W kwestii autentyczności podpisu złożonego na "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym w dacie rejestracji odbiorników RTV rozporządzeniem Ministra Łączności z 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 70, poz. 338), na podstawie § 1 ust. 2 i § 2 ust. 2, rejestracji dokonywali pracownicy urzędów pocztowych, stosując odpowiednio przepisy art. 48 ust. 5 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wydanej w 1993 r. przez Centralny Zarząd Poczty Polskiej Instrukcji Realizacji Usługi Radiofonicznej. Zgodnie z tymi przepisami wystawienie książeczki na odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny było możliwe na wniosek o rejestrację odbiornika RTV złożony pracownikowi Poczty Polskiej, co ten potwierdzał podpisem i pieczęcią. Co istotne, jednocześnie pobierana była należna opłata abonamentowa. Zatem w przypadku skarżącego, skoro została mu wydana książeczka abonamentowa, a to nie jest w sprawie sporne, to wniosek o rejestrację odbiornika radiofonicznego/ telewizyjnego złożony 1 czerwca 1998 r. został pod względem formalnym prawidłowo wypełniony przez zgłaszającego rejestrację odbiorników i zweryfikowany, a zatem na dokumencie tym zostały uzupełnione wszystkie wymagane pola, tj.: rodzaj urządzenia, imię i nazwisko zgłaszającego, miejsce zamieszkania, miejsce pracy, data i podpis zgłaszającego. W ustalonych okolicznościach sprawy brak zatem podstaw aby uznać, że podczas procesu rejestracji odbiorników doszło do jakichkolwiek nieprawidłowości, a zatem – jak argumentował organ - skoro do prawidłowej rejestracji odbiorników RTV doszło, to do czasu ich wyrejestrowania skarżący był zobowiązany do uiszczania stosownych opłat, co zarzut nieistnienia obowiązku czyni niezasadnym. W skardze, wnosząc o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wytycznych Sądu zawartych w prawomocnym wyroku z 10 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 929/22 w zakresie konieczności uzupełnienia materiału dowodowego i ustalenia, kto faktycznie dokonał rejestracji odbiornika i uiszczał ewentualne opłaty z tego tytułu. W przekonaniu skarżącego organ nie wykonał wytycznych Sądu, a zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia twierdzenia są ogólnikowe i nie dają odpowiedzi na pytania: czy rejestracja odbiorników została dokonana zgodnie z prawem, kto dokonał rejestracji, czy możliwe było dokonanie jej przez osobę trzecią i czy abonament był opłacany. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodał, że do skarżącego w latach 1998-2010 były wielokrotnie kierowane upomnienia w związku z zaległościami w opłatach, które częściowo uregulowano, jednak ze względu na upływ terminu archiwizacji, dowodami tymi Poczta już nie rozporządza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, że sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej zwana: p.p.s.a.). Skarga jest niezasadna. Określając ramy prawne sprawy wskazać trzeba na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku. W myśl art. 33 § 4 w/w ustawy, zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (...); 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (...). W realiach rozpoznawanej sprawy doszło do oddalenia zarzutu w kwestii nieistnienia obowiązku, a spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy na skarżącym spoczywa objęty tytułem wykonawczym obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej. Skarżący bowiem podniósł zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty opłat abonamentowych, tj. zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Argumentował, że w okresach, które wskazuje opisany na wstępie tytuł wykonawczy obowiązek na nim nie ciążył, gdyż nigdy nie rejestrował odbiorników RTV, posiadane w zasobach wierzyciela zgłoszenie rejestracyjne nie zostało złożone i sygnowane przez skarżącego, a wierzyciel nie wykazał aby stan faktyczny był przeciwny, niż wskazuje skarżący. Organ natomiast twierdzi, że zarzuty strony zbadał i ustalił, że skutecznie na personalia i adres skarżącego zarejestrowano odbiorniki RTV i na skarżącym ciąży obowiązek uiszczenia należności z tytułu opłat abonamentowych objętych tytułem wykonawczym. W sporze tym rację Sąd przyznał organowi. Do 15 czerwca 2005 r. problematykę opłat abonamentowych oraz obowiązku rejestracji odbiorników regulowały przepisy ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. nr 253, poz. 2531 ze zm.). Ustawodawca połączył w tej ustawie (art. 48 i art. 49) obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2005 r. nr 157, poz. 1314 ze zm.), a wobec braku uregulowań intertemporalnych i mając na uwadze zasadę bezpośredniego działania prawa, uznać należy, że ustawodawca ustanowił w tym akcie prawnym obowiązek ponoszenia opłat w stosunku do osób, które dokonały rejestracji odbiorników RTV w okresie od wejścia w życie ustawy oraz osób, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 tej ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Do 1 stycznia 2014 r. kwestię rejestracji odbiorników regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342). Zgodnie z § 5 ust. 2 tego rozporządzenia, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia jego wejścia w życie z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając stosowne zawiadomienie. Jeżeli więc w dniu wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) skarżący był zarejestrowanym abonentem RTV, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać indywidualny numer identyfikacyjny i następnie przesłać do niego zawiadomienie w tej sprawie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). W § 3 w/w rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest: 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2 lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV, o którym mowa w § 2 ust. 4. Z akt sprawy przedstawionych Sądowi wynika, że skarżący dokonał rejestracji odbiorników RTV w dniu 1 czerwca 1998 r., tj. przed 2008 r. Skarżącemu została wydana imienna książeczka opłat abonamentowych. Następnie, 18 sierpnia 2008 r., nadany został indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiorników RTV. W powyższym zakresie wskazać trzeba, że według stanowiska wierzyciela, Poczty Polskiej S.A., w zasobach rejestrowych tej jednostki nie został odnotowany fakt wyrejestrowania odbiornika przez zobowiązanego inny niż z 12.10.2021 r. Także skarżący nie zaoferował dowodu na wyrejestrowanie odbiornika wcześniej, niż 12 października 2021 r. W tej sytuacji podnieść trzeba, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika i trwa do czasu jego wyrejestrowania. W tej sprawie skarżący twierdzi, że nigdy nie dokonał rejestracji odbiornika RTV. Podnosi przy tym, że tut. Sąd w prawomocnym wyroku z 10 października 2022r. sygn. I SA/Gl 929/22 zawarł wskazania dla organu, obligujące organ do ustalenia: czy możliwe było dokonanie rejestracji odbiorników RTV w urzędzie pocztowym przez osobę trzecią, czy do rejestracji odbiorników RTV był w 1998 r. wymagany dokument tożsamości osoby, której dane widniały na wniosku o rejestrację, czy takiej rejestracji mogła dokonać osoba trzecia i pod jakimi warunkami, a nadto czy opłaty abonamentowe po zarejestrowaniu odbiorników były w ogóle regulowane i przez kogo. Jeżeli bowiem – jak ostatecznie wskazał Sąd - abonament RTV był opłacany przez skarżącego, to teza że skarżący rejestracji nie dokonał - upadnie. Badając wykonanie przez organ zaleceń Sądu, a przy tym słuszność zarzutów skargi, wskazać trzeba w pierwszej kolejności, że warunkiem wydania książeczki abonamentowej było w 1998 r. złożenie wniosku o rejestrację odbiornika RTV oraz wniesienie pierwszej opłaty. O tym, że książeczka została skutecznie wydana świadczy znajdujący się w aktach sprawy wniosek o rejestrację oraz to, że 18 sierpnia 2008 r. nadany został skarżącemu indywidualny numer abonencki zastępujący tę książeczkę. Co więcej, w aktach sprawy znajdują się dane o zaległościach skarżącego w opłacie abonamentu oraz o kierowanych do niego upomnieniach wzywających do zapłaty. Wynika z nich, że na adres zamieszkania skarżącego oraz jego imię i nazwisko kierowano upomnienia za różne miesiące obejmujące okres IX 1998 r. do marca 2010 r. Akta zawierają także dowody w postaci upomnień za niektóre miesiące obejmujące okresy do listopada 2017 r. i doręczenia skarżącemu jednego z takich upomnień. Oznacza to, że skarżący wiedział o ciążącym na nim obowiązku z tytułu opłat abonamentowych, a zważywszy, że warunkiem uzyskania pierwszej książeczki abonamentowej była zapłata abonamentu, jak i to, że wskazane wyżej upomnienia obejmują część miesięcy, za które opłata jest wymagana - słuszny jest wniosek, że o ciążącym na nim obowiązku wiedział i niektóre z opłat uiścił. Użytkownie odbiornika potwierdza i to, że w 2021 r. dokonał jego wyrejestrowania. Organ ustalił także to, że wniosek o rejestrację odbiornika radiofonicznego/ telewizyjnego złożony 1 czerwca 1998 r., w świetle obowiązujących wówczas przepisów, w tym wdrożonej przez Centralny Zarząd Poczty Polskiej Instrukcji Realizacji Usługi Radiofonicznej, podlegał badaniu i weryfikacji pod względem formalnym co do prawidłowości wypełnienia przez zgłaszającego rejestrację odbiorników, przez co na dokumencie tym weryfikacji podlegało wypełnienie pola: rodzaj urządzenia, imię i nazwisko zgłaszającego, miejsce zamieszkania, miejsce pracy, data i podpis zgłaszającego. Wskazać trzeba i to - uwzględniając przedstawione wyżej regulacje prawne – że Poczta Polska Wydział Abonamentu RTV wydała zawiadomienie z 18 sierpnia 2008 r. o nadaniu skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przesyłając je jednocześnie na adres skarżącego. Wystawiła również skarżącemu imienne blankiety umożliwiające dokonanie zapłaty za użytkowanie odbiorników, co potwierdzają włączone do akt duplikaty. Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej w/w zawiadomienie, co pozwoliło na przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącemu. Podsumowując, trafnie przyjął organ, że skarżący zarejestrował odbiornik RTV i ciążył na nim z mocy prawa obowiązek uiszczania opłat abonamentowych przez cały okres, od czasu rejestracji odbiorników – w zakresie objętym tytułem wykonawczym wskazanym na wstępie. Obowiązek ten trwał od zarejestrowania odbiornika RTV do czasu jego wyrejestrowania. Przez cały ten czas istnieje domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (art. 2 ust. 2 ustawy abonamentowej). Wszystko to powoduje, że bezzasadny okazał się zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Odnosząc się do zarzutu niewykonania przez organ wcześniejszego wyroku z 10 października 2022 r. sygn. I SA/Gl 929/22, Sąd orzekający zarzutu tego nie podziela. W wyroku tym, wskazując na możliwe do przeprowadzenia czynności, które mogły potwierdzić lub zaprzeczyć rejestracji odbiornika przez skarżącego w 1998 r., wskazano m.in. na to, że jeżeli opłaty abonamentowe po zarejestrowaniu odbiorników były przez skarżącego regulowane, to teza, że skarżący rejestracji nie dokonał - upadnie. W ocenie Sądu orzekającego organ dostatecznie wykazał, że warunkiem uzyskania książeczki abonamentowej w 1998 r. było złożenie odpowiedniego wniosku i zapłata pierwszej opłaty. O tym, że książeczka została skutecznie wydana świadczy znajdujący się w aktach sprawy wniosek o rejestrację oraz to, że 18 sierpnia 2008 r. nadany został skarżącemu indywidualny numer abonencki zastępujący tę książeczkę. Pierwsza opłata musiała zatem zostać dokonana. Ponadto do zobowiązanego kierowano liczne upomnienia wzywające do zapłaty zaległych opłat abonamentowych (na adres zamieszkania skarżącego oraz jego imię i nazwisko), a zatem skarżący wiedział o ciążącym na nim obowiązku z tytułu opłat abonamentowych, a nadto niektóre z nich uiścił, skoro upomnienia obejmują jedynie niektóre okresy. Co więcej, organ ustalił warunki rejestracji odbiorników RTV, odnosząc je do okoliczności faktycznych tej sprawy. Sąd nie dopatrzył się w tym względzie naruszenia art. 153 w zw. z art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - zwana również : p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że rozstrzygnięcie wierzyciela jest prawidłowe co do nie uznania zarzutu nieistnienia obowiązku, stąd mając to na względzie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.