I SA/Gl 783/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości postanowienie Dyrektora A w S. z dnia [...] nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanego M. S. na prowadzone postępowanie egzekucyjne i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie organu nadzoru (Dyrektora Izby Skarbowej) złożył A w S., wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Organ nadzoru wskazał, że Dyrektor A w S. jest upoważniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego na mocy art. 19 § 4 ustawy egzekucyjnej i jest on organem egzekucyjnym pierwszej instancji. Nie był on jednakże stroną postępowania zażaleniowego, zatem nie przysługuje mu również prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji zawartej w art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: ppsa, uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ). Zgodnie natomiast z art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), organem egzekucyjnym jest dyrektor A. Jest on uprawniony do stosowania egzekucji należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Uznać tym samym należy, iż skarga inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, jako wniesiona przez (Dyrektora) A w S. pochodzi od organu egzekucyjnego pierwszej instancji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez sąd administracyjny sprawie był powołany do wydania aktu administracyjnego. W odmiennym przypadku dopuszczenie organu do udziału w sprawie nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony byłyby to uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś – uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Żaden przepis prawa nie przyznaje natomiast uprawnienia organowi pierwszej instancji do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, opubl. w bazie LEX nr 197511; por. również orzeczenia odnoszące się do organów gminy, wydających akty administracyjne jako organ I instancji w postępowaniu administracyjnym – tj. postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r. sygn. II SA/Gd 2159/00, opubl. w bazie LEX nr 46440, oraz uchwała SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994/1/3). Powyższe spostrzeżenia, dotyczące organów administracji publicznej, odnoszą się także do Dyrektora A. Organ ten nie może być bowiem skarżącym w sprawie, w której występował uprzednio jako organ egzekucyjny pierwszej instancji. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest "z innych przyczyn" (niż wskazane w pkt 1 – 5 tego artykułu) niedopuszczalne. Mając zatem na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił, działając na podstawie ostatnio cytowanych przepisów i przy zastosowaniu art. 16 § 2 ppsa.