I SA/Gl 79/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej p o s t a n a w i a działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku z dnia 18 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 79/12 w ten sposób, że w wierszu 13 od góry zamiast oznaczenia: "decyzję" wpisać: "postanowienie". WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. M. wniesioną na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. oznaczone w sentencji niniejszego postanowienia. Na skutek omyłki w sentencji wyroku błędnie wskazano rodzaj zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej ppsa) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie natomiast z art. 156 § 2 ppsa, sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż na skutek omyłki, w sentencji wyroku błędnie wskazano rodzaj zaskarżonego aktu. Sentencję wyroku należy więc sprostować, tym bardziej że w świetle akt administracyjnych sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, że przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., a nie decyzja, jak wskazano w sentencji wyroku. W związku z tym na podstawie przywołanego art. 156 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.