I SA/Gl 794/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, , , po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 11 czerwca 2010 r. na oznaczoną wyżej w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. skarżący zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści skargi nie przedstawił uzasadnienia tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przystępując zatem do rozpoznania wniosku, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Składając ów wniosek, strona nie wykazała bowiem okoliczności, które mogłyby zostać uznane za przesłanki wstrzymania wykonania. Skarżący ograniczył się jedynie do sprecyzowania żądania, nie formułując jakichkolwiek argumentów mających uzasadniać zastosowanie nadzwyczajnej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W sytuacji zatem, gdy strona nie przedstawiła dowodów przemawiających za wstrzymaniem wykonania, trudno uznać, że zostały zobrazowane okoliczności, które uzasadniałyby istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto należy również podnieść, że wykonanie decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż należności uiszczone na podstawie tej decyzji zostaną zwrócone wraz z odsetkami ustawowymi. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji. 2