I SA/Gl 80/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lipca 2016 r. sprawy ze skargi H. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w następstwie złożenia przez skarżącego wniosków o przyznanie prawa pomocy zawartych w pismach z dnia 2 sierpnia 2015 r., z dnia 3 września 2015 r. (data wpływu) oraz z dnia 6 października 2015 r. postanawia pozostawić wnioski bez rozpoznania. W piśmie z dnia 2 sierpnia 2015 r. skarżący H.S. sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Żądanie to powtórzył w piśmie, które wpłynęło w dniu 3 września 2015 r. Z kolei w piśmie z dnia 6 października 2015 r. wystąpił dodatkowo o ustanowienie adwokata. W dniu 15 października 2015 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skierował do skarżącego wezwanie do złożenia wyżej wymienionych wniosków na urzędowym formularzu w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 30 października 2015 r. i dotychczas nie zostało wykonane. Jak natomiast wynika z notatki służbowej Kierownika Biura Podawczego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 12 listopada 2015 r.: w dniu 10 listopada 2015 r. odnotowano wpływ przesyłki skarżącego z dnia 1 listopada 2015 r., na którą co prawda składał się m. in. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, niemniej jednak był on zanieczyszczony z uwagi na załączenie do niego foliowej torebki zawierającej odchody. Z tego względu na mocy zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 23 listopada 2015 r. przesyłka ta nie została dołączona do akt niniejszej sprawy i nie nadano jej biegu. Mając na względzie powyższe, starszy referendarz sądowy wydał w dniu 10 grudnia 2015 r. zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wskazanych wniosków skarżącego. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 16 grudnia 2015 r. W dniu 22 grudnia 2015 r. skarżący wniósł sprzeciw od tego zarządzenia, w którym zakwestionował prawidłowość skarżonego rozstrzygnięcia, a także to, że został wezwany do złożenia wniosków na urzędowym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, że w analizowanej sytuacji zastosowanie ma art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. Przepis ten (w brzmieniu obowiązującym dla postępowań wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r.) stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając to na względzie, odnotować należy, że w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według określonego wzoru. Niespełnienie tego wymogu stanowi więc brak formalny wniosku uniemożliwiający nadanie wnioskowi prawidłowego biegu (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli z kolei pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Konsekwencją niewykonania takiego wezwania jest wydanie przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Taki sam skutek następuje w przypadku, gdy pismo to zawiera wniosek o przyznanie prawa pomocy, albowiem stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie natomiast z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. zarządzenie w tym przedmiocie wydaje referendarz sądowy. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, że w dniu 30 października 2015 r. zostało doręczone skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wyżej opisanych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Oznacza, że wezwanie to skarżący powinien był wykonać najpóźniej w piątek 6 listopada 2015 r. Nie uczynił tego jednak, w szczególności sposób, w jaki ustosunkował się do wezwania, uniemożliwiał uznanie, by zostało ono wykonane. Jak bowiem słusznie zauważył referendarz sądowy, przesyłka z dnia 1 listopada 2015 r. (z uwagi na swą zawartość) w ogóle nie powinna była dotrzeć do adresata [art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529 ze zm.)] a skoro to już nastąpiło, winna zostać usunięta [art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j. - Dz. U. z 2013 r., poz. 947 ze zm.)]. Podsumowując, wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania, gdyż wezwanie do złożenia ich na urzędowym formularzu nie zostało wykonane. Dla porządku jedynie dodać trzeba, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 257 p.p.s.a.