I SA/Gl 803/15

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu M. C. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 4.428 zł (słownie: cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 828 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej radcę prawnego, którym następnie wyznaczona została radca prawny M. C.. Pełnomocnik ten bezpośrednio po wyznaczeniu zwrócił się o doręczenie kserokopii zaskarżonej decyzji oraz skargi, po czym przedstawił swoje stanowisko w sprawie w piśmie z dnia 19 września 2016 r. oraz na rozprawie w dniu 28 września 2016 r., na której oddalono tę skargę, wnosząc zarazem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu i oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805, dalej powoływanego jako rozporządzenie). Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują m.in. opłatę. Wedle § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę tę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, znajdującym się w jego rozdziale 4, określono stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, który to etap postępowania został właśnie zakończony. Uprawnia to do przyznania związanego z tym wynagrodzenia. W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, opłatę maksymalną należy obliczyć na podstawie § 8 rozporządzenia, uzależniającym wysokość tej opłaty od wartości przedmiotu sprawy. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia, będąca w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednikiem wartości przedmiotu sprawy, jest znaczna i mieści się w przedziale wskazanym w § 8 pkt 6 rozporządzenia, dla którego przewidziano opłatę maksymalną w kwocie 7.200 zł. 50% tej opłaty to 3600 zł. Taką kwotę opłaty należy przyjąć. Według bowiem § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W ocenie rozpoznającego wniosek brak podstaw do podwyższania opłaty, gdyż w związku ze znaczną wartością przedmiotu zaskarżenia stanowi ona niewątpliwie wynagrodzenie wysokie i co najmniej odpowiadające zarówno nakładowi pracy i czasu, jakich wymagały czynności podjęte przez pełnomocnika w sprawie, jak i znaczeniu tych czynności dla postępowania, w tym stopniowi ich przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy. W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba natomiast podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (828 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 1, 2 i 3, § 8 pkt 6 i § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.