I SA/Gl 811/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2008 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy Spółce z o.o. A z siedzibą w C. korekty zaświadczenia o pomocy de minimis i orzekło o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści. Przedmiotowe postanowienie organu odwoławczego z dnia [...], wydane w składzie trzyosobowym (zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), zostało podpisane jedynie przez dwóch członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pismem z dnia 10 lipca 2008 r. strona skarżąca A Sp. z o.o. w C. wniosła do tutejszego Sądu - za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. - skargę na postanowienie tegoż organu domagając się jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż przepis art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., przewiduje, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei w myśl art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), regulującego postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie zgodnie z art. 219 ustawy Ordynacja podatkowa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Warto w tym miejscu wskazać, iż prawidłowo wydane postanowienie podatkowe winno zawierać – oprócz takich elementów jak: oznaczenie organu podatkowego, datę jego wydania, oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygniecie oraz pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego – podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego (art. 217 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] (znajdujące się w aktach administracyjnych dołączonych do akt nn. sprawy), wydane w składzie przewodniczącego oraz dwóch członków Kolegium zostało podpisane jedynie przez dwie osoby – przewodniczącego oraz członka Kolegium, natomiast brak jest podpisu drugiego członka zespołu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Zauważyć należy, iż w sytuacji wydania decyzji przez organ kolegialny (np. samorządowe kolegium odwoławcze) wszyscy członkowie składu orzekającego zobowiązani są do podpisania wydanego rozstrzygnięcia. Brak podpisu wszystkich członków składu może budzić wątpliwości co do autentyczności decyzji oraz stwarzać możliwość nadużyć w postaci np. wydawania decyzji jednoosobowo. Podpisy są tu gwarancją, że decyzja została rzeczywiście podjęta kolegialnie. Brak podpisu albo podpis niepełny (przy organach kolegialnych) uznać należy za rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji albo jej braku w ogóle (zob. H. Dzwonkowski, Z. Zgierski Ordynacja podatkowa – Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2008, s. 955). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Lublinie w swoim wyroku z dnia 12 lutego 1991 r., sygn. akt SA/Lu 889/90, w którym stwierdził, iż "decyzje wydawane przez organ kolegialny (...) stanowią wyraz woli członków składu orzekającego, którzy tworząc całość są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do podpisywania decyzji (...)". Rozważania powyższe oraz poglądy zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych - dotyczące decyzji podatkowej - należy analogicznie odnieść do postanowień wydawanych przez organy podatkowe. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż postanowienie organu drugiej instancji, jako nie zawierające podpisu osoby upoważnionej do jego wydania, zostało dotknięte wadą nieważności, dlatego też w myśl art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należało orzec, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z treścią art. 200 P.p.s.a. Na mocy art. 119 pkt 1 P.p.s.a., Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym.