I SA/Gl 814/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 25 lipca 2008 r. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oznaczonej w sentencji niniejszego postanowienia, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. W treści uzasadnienia skarżący wskazał, że jest ubezpieczony w KRUS i nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia podkreślił, że "odmienna – w stosunku do wyrażonej w zaskarżonej decyzji – prawnopodatkowa ocena zaistniałego w sprawie stanu faktycznego (...), jak również lakoniczne stwierdzenie, że będąc ubezpieczonym w KRUS podatnik nie jest w stanie wykonać oprotestowanej decyzji, nie mogą stanowić o zasadności wniosku (...)." W konsekwencji zdaniem organu, okoliczności wskazane przez skarżącego nie dają żądnych podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie, może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie w całości lub w części. Stosownie jednak do art. 61 § 3 ppsa odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek. Przystępując zatem do rozpoznania wniosku, odnotować trzeba w pierwszej kolejności, że w myśl art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które, w świetle treści przywołanego już art. 61 § 3 ppsa, polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Składając ów wniosek, strona nie wykazała, aby wykonanie decyzji stanowiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Skarżący ograniczył się jedynie do sprecyzowania żądania, nie formułując jakichkolwiek argumentów mających uzasadniać zastosowanie nadzwyczajnej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Poprzestał on bowiem jedynie na wskazaniu, że jest ubezpieczony w KRUS i nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Nie zobrazował on jednak okoliczności, które uzasadniałyby istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. poprzez nadesłanie dokumentów przedstawiających jego sytuację finansową). W konsekwencji nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż trudna sytuacja materialna nie uzasadnia wstrzymania wykonania. Trafnie zatem podniósł organ odwoławczy, że strona nie wskazała okoliczności, które przemawiałyby na rzecz wstrzymania wykonania decyzji. Okoliczności takich nie dopatrzył się także Sąd, analizując akta sprawy. Nadto należy również podnieść, że wykonanie decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż należności uiszczone na podstawie tej decyzji zostaną zwrócone wraz z odsetkami ustawowymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.