I SA/Gl 815/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i W.K na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 25 lipca 2008 r. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oznaczonej w sentencji niniejszego postanowienia, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. W treści skargi nie przedstawili uzasadnienia tego wniosku. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia podkreślono, że "odmienna – w stosunku do wyrażonej w zaskarżonej decyzji – prawnopodatkowa ocena zaistniałego w sprawie stanu faktycznego nie może stanowić o zasadności wniosku (...)." W konsekwencji zdaniem organu, nie ma żadnych podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie, może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie w całości lub w części. Stosownie jednak do art. 61 § 3 ppsa odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek. Przystępując zatem do rozpoznania wniosku, odnotować trzeba w pierwszej kolejności, że w myśl art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które, w świetle treści przywołanego już art. 61 § 3 ppsa, polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Składając ów wniosek, strona nie wykazała, aby wykonanie decyzji stanowiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Skarżący ograniczyli się jedynie do sprecyzowania żądania, nie formułując jakichkolwiek argumentów mających uzasadniać zastosowanie nadzwyczajnej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Tym samym nie przedstawili oni okoliczności, które uzasadniałyby istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). Trafnie zatem podniósł organ odwoławczy, że strona nie wskazała okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania decyzji. Okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania nie dopatrzył się także Sąd, analizując akta sprawy. Trafność zaś zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Ponadto należy też podnieść, iż wykonanie decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż należności uiszczone na podstawie tej decyzji zostaną zwrócone wraz z odsetkami ustawowymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.