I SA/Gl 820/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko K. G. przedstawione we wniosku z dnia 7 lutego 2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania na podstawie tzw. ulgi meldunkowej przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości: - w części odpowiadającej proporcjonalnie wartości budynku mieszkalnego wraz z gruntem, na którym posadowiony jest ten budynek – jest prawidłowe, - w części odpowiadającej proporcjonalnie wartości budynku gospodarczego wolnostojącego wraz z gruntem, na którym posadowiony jest ten budynek – jest nieprawidłowe. W interpretacji tej organ pouczył stronę, iż przysługuje jej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa [(art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.)]. Wyjaśnił też, iż skargę do WSA wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przedmiotowa interpretacja została doręczona stronie w dniu 16 maja 2013 r. W dniu 21 maja 2013 r. (data nadania) K. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Ministra Finansów skargę na interpretację z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż pomimo że w wydanej interpretacji pouczył stronę o procedurze jej zaskarżenia, nie wezwała ona organu do usunięcia naruszenia prawa. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2013 r. wezwano stronę skarżącą do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a. Odpowiadając w terminie na wezwanie, skarżąca w piśmie z dnia 8 lipca 2013 r. oświadczyła, że w dniu 8 lipca 2013 r. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. o ponowne rozpatrzenie jej sprawy dotyczącej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania na podstawie tzw. ulgi meldunkowej przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od ww. zasady generalnej ustawodawca przewidział w art. 52 § 3 p.p.s.a. wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (a więc również na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W myśl zaś art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżąca, mimo wyraźnego pouczenia, nie dopełniła wymogu wezwania Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, wskutek czego jej skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne.