I SA/Gl 825/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz- Ziętek po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem wskazanym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpoznaniu zażalenia M. K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] uznające za niezasadne zarzuty na wszczęcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] września 2014 r. obejmujących zaległe opłaty abonamentowe za okresy od stycznia 2009 do marca 2014. Na wyżej wymienione postanowienie organu drugiej instancji, M. K. wniósł skargę do tutejszego Sądu, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie pozostaje postanowienie, które nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s.217). Postanowienie, które zostało zaskarżone w niniejszej sprawie utrzymuje w mocy postanowienie uznające zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego za niezasadne. Nie obliguje więc ono strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, przy tym samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji należą do tej kategorii aktów prawnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.