I SA/Gl 826/18

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi K. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego jej synem, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawiła swoją sytuację, wyrażając przekonanie, że nie pozwala ona jej uiścić wpisu stosunkowego od skargi. Pismem doręczonym dnia 27 września 2018 r. referendarz sądowy wezwał pełnomocnika skarżącej do nadesłania szeregu dokumentów źródłowych, zwracając zarazem uwagę, że wpis od skargi w niniejszej sprawie jest wpisem stałym, nie stosunkowym, i wynosi 100 zł. Dnia 29 września 2018 r. opłacono wspomniany wpis i w związku z tym drogą elektroniczną pełnomocnik oświadczył, iż cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje: Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W rozpatrywanej sprawie należy ten przepis zastosować, chociaż nie można uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy cofnięto skutecznie, skoro pismo w tej materii nie zawierało własnoręcznego podpisu pełnomocnika lub samej strony. W jej okolicznościach niepotrzebne było jednak również wezwanie do usunięcia braku formalnego tego pisma poprzez jego własnoręczne podpisanie (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, ONSAiWSA 2014, nr 5, poz. 70). Treść wniosku nie pozostawia bowiem wątpliwości co do tego, że jedynym powodem jego złożenia było przekonanie strony o niemożności opłacenia wpisu od skargi, podyktowane z kolei błędnym przekonaniem co do wysokości tej opłaty. Bezpośrednio wszak po tym, jak skarżąca i jej pełnomocnik dowiedzieli się o tym błędzie, zrezygnowano z popierania wniosku, cofnięto go (nieskutecznie), nie wykonano wezwania do jego udokumentowania, a nade wszystko zapłacono wpis. W takim stanie rzeczy bezsprzecznie rozpoznanie wniosku stało się zbędne, wobec czego postępowanie wpadkowe w jego przedmiocie należało umorzyć zgodnie z przywołanym art. 249a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.