I SA/Gl 831/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), , , po rozpoznaniu 29 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 29 maja 2024 r. nr 2401-IOV3.4103.58.2024 UNP: 2401-24-136267 w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III oraz IV kwartał 2019 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z 19 czerwca 2024 r. K.K. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z 15 lipca 2024 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 2.261,00 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 24 września 2024 r. sygn. akt I SPP/Gl 215/24 referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z 25 listopada 2024 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 29 listopada 2024 r., w piśmie z 6 grudnia 2024 r., skarżący został wezwany do rąk pełnomocnika do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 15 lipca 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca pismo z 6 grudnia 2024 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego 10 grudnia 2024 r. Wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Równocześnie, zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., do którego odwołuje się § 1 tegoż artykułu przewiduje, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie nie ulegało wątpliwości, że skarga nie została należycie opłacona. Skarżący został zatem prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I z 15 lipca 2024 r. sformułował wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Wniosek ten został rozpoznany, a skarżącemu prawomocnie odmówiono przyznania prawa pomocy. Konieczne stało się zatem wystosowanie wezwania z 6 grudnia 2024 r., co spowodowało, że skarżący został ponownie zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Pismo z 6 grudnia 2024 r., w którym zawarto wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 15 lipca 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 10 grudnia 2024 r. Termin przewidziany na uiszczenie wpisu od skargi upłynął skarżącemu 17 grudnia 2024 r. W tym terminie wpis od skargi nie został uiszczony. Konkludując, pozostało uznać, że skarga obarczona jest brakiem fiskalnym uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego dalszego biegu. W związku z powyższym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.