I SA/Gl 838/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W skardze z dnia 15 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżących zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach wskazał na grożące skarżącym niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody polegającej na tym, że w razie egzekucji przez organ kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji skarżący mogą zostać pozbawieni możliwości odzyskania tej kwoty od osób zobowiązanych do jej zapłaty (z uwagi na brak jakiegokolwiek kontaktu z tymi osobami). Pełnomocnik zauważył nadto, że zasadności zgłoszonego wniosku należy nadto upatrywać w tym, że "prima facie doszło do oczywistego błędnego zastosowania przez organy administracji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (i oparcia się na art. 3 ust 4 zamiast na art. 3 ust. 5 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków." Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżący zobowiązany jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Innymi słowy, obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, a w gestii Sądu nie leży samodzielne badanie przesłanek do wydania takiego orzeczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 lutego 2005 r. sygn. akt FZ 769/04, niepubl.). Z kolei brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczna ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1073/08, z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 600/08, z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I FZ 559/07 – źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl) W tym konkretnym przypadku wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w gruncie rzeczy sprowadza się do stwierdzenia, że w wyniku wykonania decyzji istnieje możliwość wyrządzenia skarżącym "niepowetowanej" szkody. Tak sformułowany wniosek nie naprowadza Sądu na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o spełnieniu przesłanek z cytowanego na wstępie przepisu, tym bardziej, że w przesłankach tych jest mowa o "znacznej" szkodzie. Z kolei ocena zasadności argumentacji odnoszącej się do merytorycznych aspektów sprawy nie może być, na tym etapie postępowania, wzięta pod uwagę, nawet jeśli strona skarżąca zauważa, że prima facie doszło w tej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego. Godzi się na marginesie odnotować, że wykonanie decyzji dotyczących świadczeń pieniężnych, ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż wszelkie zobowiązania o charakterze pieniężnym mogą podlegać restytucji. Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.