I SA/Gl 838/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Bożena Pindel (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 3, art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) – po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanej A S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) na postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych przez A S.A. z siedzibą w W. – w pkt 1 uchyliło postanowienie organu I instancji w zakresie zgłoszonych zarzutów, w pkt 2 uznało zarzuty A S.A. zgłoszone w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie wystawionych przez Prezydenta Miasta Z. tytułów wykonawczych [...],[...] i [...] za: a) niedopuszczalne w zakresie: - nieistnienia obowiązku w całości, - braku wymagalności obowiązku, b) nieuzasadnione w zakresie: - nieistnienia części obowiązku w postaci części odsetek za zwłokę. - niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO podało, że w piśmie z dnia 4 grudnia 2014 r. Spółka zgłosiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie wystawionych przez Prezydenta Miasta Z. tytułów wykonawczych (o ww. numerach); jako podstawę zarzutów wskazała art. 33 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. podnosząc, że: - egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, gdyż organ nie doręczył Spółce decyzji administracyjnej określającej zobowiązanie podatkowe za rok 2009, - organ nie doręczył decyzji administracyjnej określającej zobowiązanie podatkowe za rok 2009 oraz z uwagi na to, że decyzji organu I instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności – obowiązek wynikający z tej decyzji nie był wymagalny, - z uwagi na niedoręczenie decyzji administracyjnej i niedoręczenie postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności – egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna, - egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. z powodu błędnego oznaczenia terminów naliczania odsetek za zwłokę a w konsekwencji nieprawidłowego określenie ich wysokości. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji uznał zgłoszony przez Spółkę zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na niedoręczenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za niedopuszczalny, zaś pozostałe zarzuty – za nieuzasadnione. W zażaleniu Spółka podniosła argumentacją tożsamą z zawartą w piśmie z dnia 4 grudnia 2014 r. Dodatkowo wskazała na błędne określenie w tytule wykonawczym, że obowiązek jest wymagalny. Rozpoznając zażalenie SKO wskazało, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Z. uchylił wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] określającą A1 S.A. (obecnie A S.A.) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i określił Spółce ponownie wysokość zobowiązania podatkowego z tego tytułu za 2009 r. w kwocie [...]zł. Od tej decyzji organu podatkowego Spółka wniosła odwołanie podnosząc m.in. brak doręczenia decyzji stronie postępowania (dowód: pismo z dnia 27 listopada 2014 r.). Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Z. nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to zostało przez Spółkę zaskarżone do organu II instancji (dowód: pismo z dnia 19 listopada 2014 r.). Wobec niewykonania przez Spółkę decyzji z dnia [...] organ I instancji (jako wierzyciel) w dniu [...] wystawił tytuły wykonawcze i skierował sprawę do egzekucji administracyjnej. SKO powołując przepis art. 33 u.p.e.a. stwierdziło, że podniesione przez Spółkę okoliczności dotyczące niedoręczenia decyzji określającej wysokość objętego egzekucją zobowiązania i błędnego oznaczenia terminów naliczania odsetek za zwłokę, a w konsekwencji nieprawidłowego określenie ich wysokości, stanowią podstawę zarzutu wskazanego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (odpowiednio nieistnienie całości i części obowiązku), natomiast niedoręczenia postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności – podstawę zarzutu wskazanego w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (brak wymagalności obowiązku). Spółka podniosła również zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.). SKO podkreśliło, że kwestia doręczenia zaskarżonego aktu administracyjnego jest pierwszoplanowym zagadnieniem postępowania odwoławczego. Wyjaśniło, że zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel powinien wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W niniejszej sprawie zarówno decyzja Prezydenta Miasta Z. określająca Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009, jak również postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności została przez podatnika zaskarżona, zaś kwestia ich doręczenia będzie przedmiotem rozpoznania w postępowaniu przed organem II instancji. W związku z tożsamością okoliczności rozpatrywanych w postępowaniu podatkowym i zgłoszonych przez Spółkę w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej SKO uznało, że w sprawie zachodzą podstawy do zastosowania przepisu art. 34 § 1a u.p.e.a. i konieczne jest stwierdzenie niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów w tym zakresie. Zarzuty Spółki będą bowiem przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu podatkowym. SKO stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą zarówno przesłanki podmiotowe, jak i przedmiotowe stanowiące przeszkodę do prowadzenia wobec Spółki egzekucji administracyjnej, zaś dla egzekwowanego obowiązku przewidziano tryb egzekucji administracyjnej (art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Omawiając dalsze zarzuty organ odwoławczy zaprzeczył, że egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Przyznał, że początkowy termin naliczania odsetek za zwłokę został wpisany, choć z błędami, które rzutowały na wysokość naliczonych odsetek za zwłokę, czyli kwotę egzekwowanego obowiązku. SKO podniesiony przez Spółkę zarzut błędnego oznaczenia terminów naliczania odsetek za zwłokę zakwalifikowało jako zarzut nieistnienia obowiązku, a nie jak sugerowała Spółka zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. SKO podało, że art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w roku 2009) nakładał na osoby prawne obowiązek wpłacania obliczonego w deklaracji podatku od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Po upływie tego terminu – zgodnie z art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej – od dnia następującego po nim naliczane są odsetki za zwłokę, przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej (art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej). Z kolei dni wolne od pracy zostały enumeratywnie wymienione w art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 90), zgodnie z którym dniem wolnym od pracy jest: 1 stycznia - Nowy Rok, 6 stycznia - Święto Trzech Króli, pierwszy dzień Wielkiej Nocy, drugi dzień Wielkiej Nocy, 1 maja - Święto Państwowe, 3 maja - Święto Narodowe Trzeciego Maja, pierwszy dzień Zielonych Swiątek, dzień Bożego Ciała, 15 sierpnia - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, 1 listopada - Wszystkich Świętych, 11 listopada - Narodowe Święto Niepodległości, 25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia, 26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia, a także niedziele. Organ odwoławczy w tabeli na str. 5-6 postanowienia przedstawił termin, od którego należało naliczyć odsetki za zwłokę ze wskazaniem podstawy prawnej przesunięcia terminu naliczania odsetek. Jednocześnie uznał, że wierzyciel w tytułach wykonawczych o numerach: [...] oraz [...] dwukrotnie błędnie wskazał początkowy termin naliczania odsetek za zwłokę (rata przypadająca do zapłaty do 15 maja i 15 sierpnia danego roku). Niemniej jednak zauważył, że wpisane przez wierzyciela początkowe daty naliczania odsetek od tych rat podatku są późniejsze niż wynikałoby to z przepisów prawa. Oznacza to, że kwota egzekwowanych odsetek jest mniejsza od należnej, a zatem nie miała miejsca egzekucja nieistniejącego obowiązku w postaci części odsetek za zwłokę. W skardze Spółka (reprezentowana przez doradcę podatkowego) wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] oraz zwrotu kosztów postępowania, podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 34 § 1a u.p.e.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów w sytuacji, w której wymagały one merytorycznego rozstrzygnięcia oraz 2) art. 33 § pkt 10 u.p.e.a. poprzez uznanie za bezzasadny zarzutu nieprawidłowo sporządzonego tytułu wykonawczego w sytuacji, w której błędnie wskazano w nim, że obowiązek jest wymagalny. Uzasadniając pierwszy z zarzutów podniosła, że kwestia niedoręczenia decyzji dotyczy ściśle egzekucji, bowiem zgodnie z art. 3 u.p.e.a. stanowi ona podstawę egzekucji, a więc jej brak w obrocie czyni egzekucję niedopuszczalną. Również kwestia niedoręczenia postanowienia o nadaniu rygoru skutkuje niedopuszczalnością egzekucji; czyni decyzję nieostateczną niewykonalną. Zwróciła uwagę, że żaden z zarzutów nie dotyczy określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Odnośnie drugiego z zarzutów Spółka zwróciła uwagę na treść art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. podkreślając, że jednym z wymogów tytułu wykonawczego jest wymóg wskazany w art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy. Błędne oznaczenie, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny powoduje, iż wymóg określony przepisem nie został zrealizowany. SKO wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację wobec braku dodatkowych okoliczności wskazanych przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niedotyczącym tej sprawy). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami, Sąd stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] SKO uchyliło postanowienie organu I instancji (pkt 1) i orzekło co do istoty (pkt 2) uznając zarzuty Spółki, zgłoszone w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie wystawionych przez Prezydenta Miasta Z. tytułów wykonawczych [...],[...] i [...] za: a) niedopuszczalne w zakresie: - nieistnienia obowiązku w całości, - braku wymagalności obowiązku, b) nieuzasadnione w zakresie: - nieistnienia części obowiązku w postaci części odsetek za zwłokę. - niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te – zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. – zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być zatem: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Z treści zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą (pismo z dnia 4 grudnia 2014 r.) wynika, że obejmują one sytuacje przewidziane w art. 33 § 1 w punktach: 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a.: 1) egzekucja podjęta została w zakresie nieistniejącego obowiązku wobec niedoręczenia stronie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r.; 2) ze względu na niedoręczenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. oraz z uwagi na brak nadania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. rygoru natychmiastowej wykonalności – obowiązek wynikający z tej decyzji nie był wymagalny; 3) niedopuszczalność egzekucji w związku z okolicznościami podniesionymi w pkt 2; 4) egzekucja podjęta została w oparciu o tytuł wykonawczy niespełniający wymogów z art. 27 u.p.e.a. Skarżąca w toku postępowania podnosiła nieprawidłowe doręczenie jej zarówno decyzji z dnia [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. jak i postanowienia z dnia [...] o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 31 października 2014 r.; w dniu 14 listopada 2014 r. zostało wniesione odwołanie od decyzji. Postanowienie zaś doręczono jej w dniu 12 listopada 2014 r.; w dniu 12 listopada 2014 r. wniesiono zażalenie na to postanowienie. W sprawie jest niesporne, że skarżąca wniosła w terminie zarówno odwołanie od ww. decyzji jak również zażalenie na postanowienie o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności i uczyniła to przed terminem wniesienia zarzutów rozpoznawanych w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że regulacja ta służy uniknięciu dwutorowości badania tych samych przesłanek w odrębnych postępowaniach, dając pierwszeństwo rozpoznawania środków zaskarżenia odnoszących się do meritum sprawy. Innymi słowy, przepis ten ma na celu wyeliminowanie sytuacji, w której ta sama kwestia podnoszona w zarzutach na postępowanie egzekucyjne, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo że została już, lub zostanie rozstrzygnięta w ramach innego postępowania. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa omawiany przepis jest na tyle jednoznaczny, że nie daje organowi możliwości wyboru sposobu postępowania. Zatem w wypadku, gdy podstawą zarzutów są kwestie będące przedmiotem rozpatrzenia w innym postępowaniu, organ nie ma wyboru i musi orzec o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 22 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1473/12 i z 10 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2487/12; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem należy zgodzić się ze stanowiskiem, że uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych. Ma na celu wyeliminowanie sytuacji, w której kwestia mogąca być podstawą do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo, że została już lub zostanie rozstrzygnięta w ramach innego, wskazanego w powyższym przepisie postępowaniu. Podkreślić także należy, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego nie jest ustalenie treści obowiązku obciążającego dłużnika, lecz doprowadzenie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Postępowanie egzekucyjne służy doprowadzeniu do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązku (art. 1 u.p.e.a.), jednak w tym postępowaniu nie decyduje się o istnieniu obowiązku i jego wymiarze, gdyż takie kwestie rozstrzygają się na etapie postępowania podatkowego. Postępowanie egzekucyjne nie jest kolejną instancją postępowania jurysdykcyjnego. Ratio legis tego przepisu wskazuje na brak uzasadnienia do merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Organ odwoławczy trafnie stwierdził, w pkt 2 ppkt a) zaskarżonego postanowienia, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały warunki zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. Zatem zarzut skarżącej sformułowany w pkt 1 skargi należy uznać za niezasadny. Natomiast w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 ppkt b) zaskarżonego postanowienia organ prawidłowo rozpoznał merytorycznie pozostałe zarzuty. W skardze (pkt 2) Spółka formułując zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. podniosła, że jednym z wymogów tytułu wykonawczego jest wymóg wskazany w art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy – błędnie określono, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy musi zawierać treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej, także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Sąd nie neguje przy tym dopuszczalności weryfikacji kwestii odsetkowej w trybie zarzutów w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Weryfikacja kwestii odsetkowej możliwa w przypadku wyspecyfikowania w tytule egzekucyjnym odsetek w nieprawidłowej wysokości lub za okresy nieodsetkowe, co podlega weryfikacji na podstawie zarzutu z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Odsetek nie można bowiem utożsamiać z obowiązkiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 i 2 u.p.e.a. Organ II instancji przyznał, że w tytule wykonawczym Nr [...] wpisano jako datę początkową naliczania odsetek – [...] zamiast [...] natomiast w tytule wykonawczym Nr [...] – [...] zamiast [...]. Sąd stwierdza, że przedmiotowe tytuły egzekucyjne wystawione w dniu [...] zawierały wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., co w konsekwencji oznacza, że pod względem formalnym były prawidłowe. Ponadto sformułowany przez Spółkę zarzut w istocie dotyczył wymagalności egzekwowanego obowiązku, zaś sam tytuł wykonawczy jest poprawny formalnie; zawiera wskazanie terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaj i stawki tych odsetek. Odsetki za zwłokę są następstwem powstania zaległości podatkowej. Powstają one w sytuacji, gdy podatnik zobowiązany do świadczenia podatku nie uiści go w terminie płatności - art. 53 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie przyjmuje się, że odsetki od zaległości podatkowej nie są samodzielnym, oderwanym od zaległości podatkowej, świadczeniem. Mają one charakter akcesoryjny w stosunku do należności głównej – zaległości podatkowej. Wierzyciel wystawiając tytuły wykonawcze wskazał, stosownie do art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. kwotę i okresy, od których naliczane powinny być odsetki za zwłokę z tytułu niezapłacenia należności głównej w terminie. Skarżąca nie podnosiła, że odsetki zostały wyliczone w nieprawidłowej wysokości (tj. niekorzystnej dla zobowiązanego), czy też istnieją podstawy do przyjęcia, iż w sprawie mamy do czynienia z okresami, w których odsetki nie powinny być naliczane. Tylko w takim przypadku, możliwe jest rozpoznanie zarzutu. W tej sprawie należy się zgodzić z organem odwoławczym, że skoro kwota egzekwowanych odsetek jest mniejsza od należnej, to nie można mówić o egzekucji nieistniejącego obowiązku – w tym bowiem zakresie nie zostały naruszone jakiekolwiek prawa zobowiązanego. Niezależnie od powyższych uwag, szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że Sąd uchyla zaskarżony akt m.in. w sytuacji, gdy: - doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, - doszło do naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy. W badanej sprawie błąd w zakresie wskazania początkowej daty naliczenia odsetek za zwłokę (korzystny dla skarżącej) nie miał wpływu na obowiązek podatkowy realizowany w toku egzekucji. Uwzględniając wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.